Ból lekiem

Moja duchowa siostra, o której już wspominałem kilka razy, opowiedziała mi o człowieku z jej dzieciństwa i młodości, którego nazywano doktorem. Był lekarzem, bardzo dobrym – najlepszym.

Wspomniała mi, iż on ze swojej podróży po Chinach przywiózł metodę leczenia z zastosowaniem stołu, ławy, na której się leżało z nogą zadartą do góry i przymocowaną do belki, a druga noga zwisała. Babcia mojej duchowej siostry wykonywała to ćwiczenie każdego poranka. On i ona polecali to ćwiczenie wielu osobom. Babcia chwaliła soobie to, mówiąc, iż to bolesne ćwiczenie ją odmładza i „krzepi jej zdrowie”.  Nie pokazywali tego prostym ludziom, ponieważ, tak jak mawiał doktor: „Bo po pierwsze, oni zdrowi nie chcą być, a po drugie, uważają to za szamańską, rodem z piekła metodę”.

I przypomniałem sobie ten fragment rozmowy, w czasie warsztatów dotyczących zdrowia, które zorganizowałem w mojej miejscowości, kilka lat temu. Prowadził je Chińczyk. To co powiedział w pierwszej części, w formie wykładu było kompatybilne z tym co powtarzam od dziesiątek lat, że usuwając przyczynę usuwamy podłoże na którym wyrastają, jak grzyby, wszelkie choroby. Dwie metody, które tam zaprezentował, nie były metodami leczenia, lecz harmonizowania zdrowia, przywracania zachwianej równowagi. Równowagi zachwianej stylem życia, stresem, sposobem myślenia, zakodowanymi w podświadomości lękami i nawykami, które przyciagały choroby, bo te dawały im profity. Zaprezentowane tam ćwiczenia pobudzały życiowe energie, udrażniały kanały energetyczne, bo powtsałe tam blokady były przyczyną chorób. On ich nie nazywał, bo mówił, że to nie ma znaczenia. Medycyna chińska nie wymienia ich nazw, bo ta sama przyczyna może przejawiać się na wiele różnych form. Podobne jak ja nazywał chorobę, ból, informacją. W daszej części warszttów uczestnicy wasztatów wykonywali ćwiczenia. Były one bolesne i tak miało być, bo ból był nie tylko informacją, ale i lekiem.

Potwierdza to życie, że tak jest. Cały sport wyczynowy opiera się na adaptacji do bólu, a ból nie tylko keczy, lecz podnosi  na wyższy poziom stopień wytrenowania mięśni, układów, całego ciała. Jeśli trening pobudza ból, a ciało się do tego adoptuje to ta granica bólu przesuwa się przynosząc profit, który nazywamy formą sportową. Tak jest w sporcie, ale i w kazdym innym prypadku, jeśli chodzi o ciało. Jeśli ciało zetknie się z jakimś czynnikiem wywołującym chorobę, pojawia się ból. Układ odpornościowy reaguje wtedy podobnie jak ciało sportowca, podnosi swój poziom wytrenowania, układ odpornościowy się wzmacnia. Ból obecny w tych wszystkich pzypadkach dowodzi, iż to właśnie on jest lekiem. Możemy to sobie zwizualizować i zobaczyć w ten sposób wojowników tego systemu pędzących w to bolesne miejsce, by się rozprawić z wrogiem, i póki trwa tam wojna, boli.

Pewnego dnia poleciłem tę metodę przyjaciółce. Oto co opowiedziała po pół roku jej stosowania:

„Byłam sceptyczna. Wydawało mi się, że w moim przypadku to głupota, bo bolał mnie kręgosłup, bolała mnie szyja, bolało mnie całe ciało,nawet straciłam głos. Lekarze wyznaczyli mi termin operacji. Uznali, że jest to jedyna metoda przywrócenia mnie do normalnego życia. Miałam tak zmasakrowany kręgosłup, że samochodem jeździłam odwrócona bokiem, nie mogłam utrzymać głowy w normalenej pozycji. Ból wykręcił tak moją szyję, że głowę miałam odwróconą w bok.  Dzień przed wyznaczonym terminem opreacji zastosowałam dwie metody. Przyjaciel oklepał mi szyję i kark, aż do wystąpienia tam siniaków, a później położyłam się na ławce z nogą zadartą do góry, opartą o pionową deskę. Tego dnia, pierwszy raz od pół roku, wyprostowałam głowę. Widziałam to w lustrze, jak rosnę, jak się rozprostowuję. Ćwiczenia były bolesne, bardzo bolesne, nawet dotknięcie mojego karku było bolesne, lecz z kazdym kolejnym klepnięciem ból ustępował, rozpływał się, a w to miejsce pojawiało się rozluźnienie. Czułam jakby z tego miejsca coś się rozpływało na wszystkie strony, jakby blokada tam istniejąca – tama na rzece została odblokowana i rzeka ruszyła swoim naturalnym biegiem.

Przy ćwiczeniu na ławce krzyczałam, śpiewałam, wyłam z bólu już po minucie. Po kilkunadtu dniach byłam w stanie tak leżeć dwadzieścia minut, tydziń później czterdzieści. Adoptowałam się do bólu, a ciało zdrowiało.

Liczyłam na uzdrowienie kręgosłupa, lecz stało się coś dziwnego, ustąpiły inne dolegliwości. Nawet w moejej głowie coś się poprzestawiało, zaczęłam się cieszyć tym, co do tej pory było mi obojętne lub nawet tego nie lubiłam. Poczułam się bardziej pozytywna, wyższa, młodsza, piękniejsza. Naprawdę urosłam dwa centymetry, dopisywał mi humor. Minęła depresja, pojawiła się witalność, lekkość, ze starej babci stałam się nastolatką. Naprawdę. Nie tylko tak czułam, ale mówili mi to ci, którzy znali mnie w poprzedniej wersji. Jednak, gdy mówiłam im o metodde, która przyróciła mi pełnię zdrowia, nie uwierzyli, nie chcieli nawet spróbować. Teraz ćwiczę na siłowni i w domu, chodzę z kijami, truchtam, morsuję, wszystko bez bólu. Wykonuję nadal ćwiczenie na ławce, a ból nią powodowany oczyszcza mnie. Czuję to od razu, gdy z niej schodzę, i odczuwam to w życiu. Czuję, że moje energie się odblokowują, że bez przezkód krąży we mnie życie.

Obeszło się bez operacji, bez ryzyka, które sobą niosły.”

Tyle moja przyaciółka, sam też od czasu do czasu korzystam z dobrodzijstwa ławki, lub tej drugiej metody. Są to metody instynktowne, ciało samo je podsuwa każdemu, lecz tylko ludzie, którzy odczytają te subtelne podpowiedzi potrafią z tego skorzystać. Zauważ, co się dzieje z twoją dłonią, gdy poczujeesz ból w krzyżu, natrychmiast podąża tam twoja dłoń. Zauważ, co się dzieje, gdy zaboli cię kolano, udo, bark, cokolwiek - lekko uderzasz. To instynktowna podpowiedź ciała. Wzmocnij to działanie, a odblokujesz powtały tam enrgetyczny zator. Usuwasz przyczynę, bo blokady w przepływie energii są przyczynami. Zastanów się wówczas, co tę blokadę prowokuje, może styl życia, odżywianie, brak ruchu, a może twoje myśli, stres, zmartwienia. To co się przydarzyła, to informacja, dostałeś list od listonosza, a teraz musisz go odczytać.

I nie zabijaj listonosza lekiem przeciwbólowym.

Nasłuchiwanie odgłosów,informacji naszego ciała, taka cicha z nim rozmowa to sposób na zdrowie. Czasem wystarczy tylko zrozumieć jakiś drobiazg, coś co wydawałoby się zupełnie nieistotnym szczegółem, a w ciagu dłuzszego czasu może przerodzić się w poważną, a nawet w śmiertelną chorobę. Rak płuc, nadciśnienie, cukrzyca nie rodzą się jednego dnia, pracujemy na to latami ignorujac te pierwsze drobne objawy: lekki kaszel, zgagę, ciężkość nóg spowoidowana bezruchem, zmęczenia po oglądaniu zestawu seriali w telewizji. To takie niewinne znaki, lecz po czasie możesz mniec z tego powodu wielki, śmiertelny problem i tak najczęściej jest.

Wydaaje się nam, że trzeba zagłuszać sygnały ciała, że wystrtarczy wiara w lekarza, że jak się pojawi choroba to on pomoże. A on może nie pomóc, bo nie odczyta prawidłowo przyczyny, zapisze tabletki, jakiś drogi lek, na który może nawet nas nie będzie stać, a nawet, to może się okazać że ne pomoże, a nawet zazkodzi, bo każdy z nich na jedno może pomóc a na sto róznych sposobów zaszkodzi.

Rozmowa z ciałem to bardzo subtelna rozmowa, by ja odbyć potrzebna jest cisza w naszej głowie, niepotrzebne  są sterty niepotrzebnych a nawet szkodliwych wiadomości, potrzebna jest inteligencja, by zestawić przyczynę ze skutkiem. A z tą – z inteligencją jest coraz gorzej. Sysem ja zabija, robi to celowo, bo to pomaga mu się bogacić kosztem niewrażliwych na głosy swego ciała ludzi. Zabijają inteligencję reklamy, seriale, a przede wszystkim ucieczka nas samych od siebie. Brakujen nam chwili, by pobyć samemu ze sobą , by wsłuchać się w głosy ciała, a przede wszystkim jest nim ból. Tylko ty możesz go prawidłowo odczytać, bo łatwo go połączyć z tym co dzisiaj robiłeś, co zjadłeś, z paierosem który wypaliłeś, ze stresem, z napięciem, które dzisiaj przeżyłeś, z bezczynnością w fotrelu, z zastojem twoich energii zyciowych, których od dawna nie zmuszasz do intensywnego przepływu, a który cię może odmłodzić, oczyścić z toksyn, sprawić więcej radości.

Dać sobie zabić inteligencję, dać sobie uśpić energie życiowe jest łatwo, a na nowo uruchomić trudno, bo nie ma instrumentu dzięki, któremu to można zrobić. Dlatego moja propozycja jest taka, by się zaprzyjaźnić z bólem i go słuchać, on wszystko powie.  Znajdź chwilę na taką rozmowę, wyłącz na ten czas telewizor (może pójść dalej i go wyrzucić, tak jak ja to zrobiłem, bo uznałem, że nie przynosi żadnego pożytku, same straty, przede wszystkim dla zdrowia. W 99% przypadków to telewizor jest trym narzędziem poprzez które uśmiercasz swą intelkigencję, zakrywasz ból i unikasz nasłuchiwania sygnałów ciała).

Piotr Kiewra

 

Łatwo jest być chorym

Łatwo jest być chorym, bo twojej chorobie sprzyjają lekarze*, twoi bliscy, twoje przekonania, twój styl życia, to, co zjadasz i twój strach. Przede wszystkim strach.

Jeśli lękasz się choroby, to już ją projektujesz. Lęk przed chorobą jest jej projektem. Właśnie tak potężny jest nasz umysł. Owszem on potrafi kreować też pozytywy, lecz do tego potrzebna jest pozytywna myśl, radość, miłość i brak lęku.

100 % chorób ma swoje pochodzenie – źródło, w umyśle.

Dlatego bycie zdrowym jest trudne, bo potrzeba pozytywnego nastawienia, bycia pozytywnym, bycia wobec życia na TAK, a o to trudno, bardzo trudno.

Jest tak z kilku powodów.

Po pierwsze: zdrowie jest stanem bycia, co oznacza porozumienie – równowagę ciała, umysłu i czegoś subtelnego, duchowego, subiektywnego (najczęściej nazywanego duszą).

Po drugie: zdrowie jest stanem, którego (z powyższych względów) nie można zdefiniować. Nie można więc, do niego dążyć i nie można niczego z nim zrobić. Ono nie poddaje się działaniu, nie ma do niego drogi – przychodzi samo, gdy spełnione są określone warunki (dla każdego człowieka inne, bo człowiek to indywidualność, nie ma dwóch takich samych ludzi, nie tylko fizycznie, ale i mentalnie, i duchowo).

Po trzecie: nie można go pragnąć (również z powyższych względów), bo każde pragnienie jest wynikiem lęku (a lęk prowokuje choroby. Pragnąc zdrowia przyznajemy tym samym, iż go nie mamy, i że jest w nas lęk), a jak mówią mistycy – naturą pragnienia jest niespełnienie. Czyli pragnąc zdrowia otrzymujesz odwrotny skutek – chorobę.

Ponieważ jednak zdrowie jest naszą naturą, naszym programem, a podejmując jakiekolwiek starania, ten program – mechanizm, psujemy, łatwiej o nie eliminując to, co sprzyja chorobie, eliminując przyczyny chorób. Łatwiej o zdrowie żyjąc jak najbliżej natury, w zgodzie z naturą, w tym też w zgodzie z naturą naszego ciała.

Lecz to jest trudne dla przeciętnego człowieka, ale i dla współczesnej medycyny nastawionej na stosowanie leków chemicznych, na leczenie objawów, a nie na usuwanie przyczyn. Trudne, ponieważ człowiek oderwany od swojej duchowej istoty, wychowany w pogardzie dla ciała, w braku poszanowania jego, jako świątyni, nie rozumie siebie, nie rozumie swego ciała, jego potrzeb, jego języka, jego madrości. To powoduje, iż bardziej mu przeszkadzamy, niż jesteśmy w stanie pomóc działaniami. A najbardziej przeszkadza ciału traktowanie umysłu jako władcy absolutnego poprzez którego staramy się wpływać na ciało, decydując np. zamiast instynktu, o tym co mamy jeść. Przeszkadza ciału zbyt duża wiedza gromadzona w umyśle, której człowiek częściej używa przeciw ciału niż w sposób zdrowiu służący. Tą częścią umysłu są nasze przekonania, a te trudno zmienić, bo trudno zrozumieć, że ciało samo potrafi zadbać o zdrowie, jeśli się uszanuje jego autonomię, jego mechanizmy samoregulujące, samouzdrawiające, jego naturę i fakt, iż jest ono pochodną natury, a natura jest źródłem jego zdrowia.

Łatwiej jest chorować, bo choroba będąca zakłóceniem równowagi, manifestacją braku zaufania do ciała, do programu służącemu zdrowiu, do natury, objawia się w ciele w konkretnej materialnej postaci, czego nie można powiedzieć o zdrowiu – ono nie ma żadnej materialnej postaci, żadnych objawów (można jedynie stwierdzić brak objawów chorobowych, co nie oznacza jeszcze zdrowia).

O chorobę łatwiej, bo nią można się zająć, można wykonać wokół niej, jak i siebie, wiele działań. I co chyba najbardziej istotne, dzięki chorobie można wiele osiągnąć, można odnieść wymierne korzyści. Oczywiście są to pozorne korzyści, iluzje, ale takimi właśnie iluzjami żyje współczesny człowiek, nie tylko współczesny. Od zarania dziejów człowiek żyjący w społeczeństwie karmił się iluzjami, karmił nimi swój umysł, swoje ego.

Bycie na NIE, oczekiwania wobec siebie i innych, pragnienia, wspomnienia, zmartwienia, poczucie osamotnienia i lęk, to stan umysłu, a ciało jest tylko jego odzwierciedleniem, jest jak papuga, która to wszystko powtarza i przetwarza na język materii.

Dlatego bycie chorym jest łatwe. Jest łatwe, bo to, co powyżej wymienione jest bardzo powszechne.

90% ludzi pragnie chorób. Oczywiście nie pragnie ich w sposób świadomy. 

Przyciągamy je podświadomie do siebie, bo dają nam profity: współczucie, zainteresowanie otoczenia, tematy do rozmów i okazję do wyrażenia potrzeby opieki, pomocy, bycia blisko innych ludzi, choćby innych chorych i bliskich. Będąc chorym można się wymigać od pracy, od aktywności, od kreatywności, od pełni życia. Będąc chorym łatwiej o przyjaźń z lenistwem, ale i milionami myśli o złu świata i innych ludzi. 

Jest i też, oczywiście, odwrotnie: będąc w przyjaźni z negatywną myślą o sobie, o świecie, o innych ludziach, lenistwem, nudą, jesteś – siłą rzeczy – w przyjaźni z chorobą.

Będąc chorym łatwiej o kontakt z innym człowiekiem, łatwiej o przyjaźń, łatwiej o bycie w tłumie ludzi.

Człowiek zdrowy nie wzbudza takiego zainteresowania jak chory. Jest nawet na odwrót, człowiek zdrowy, tryskający zdrowiem, wzbudza nienawiść, a przynajmniej obojętność. Jest obcy, bo jest inny. Wydaje się być egoistycznym, a jest to tylko pozór, bo właśnie choroby idą w parze z ego. Im większe ego, tym łatwiej o chorobę, bo poprzez ego skupiasz się na sobie, na tym, jak przyciągnąć do siebie owo zainteresowanie i współczucie, przyjaźń i miłość innych. Bojąc się tego, iż nie mamy czego ofiarować, pragniemy przyciągnąć uwagę innych  i wybieramy łatwiejszą drogę – ścieżkę choroby. 

Dzieje się to podświadomie, a sprzyja temu właściwość naszego umysłu: strach. Przede wszystkim boimy się samotności. Bojąc się jej jesteśmy w stanie zrobić wszystko, by nie być samotnym. W tym wszystkim mieści się też i choroba, przede wszystkim choroba.

Człowiek zdrowy ma w sobie więcej miłości do siebie, do swojego ciała, traktuje ciało jak świątynię, więc ono mu odpłaca, tym, co ma najlepszego: energią, dobrą, zdrową energią. I odwrotność też jest prawdą: człowiekowi, który potrafi być samotnym, rozumie to, że samotność jest naszą naturą, łatwiej o zdrowie, bo łatwiej mu ofiarować innym miłość, niż jej oczekiwać od innych.

Człowiek chory, człowiek przekonany o trudach swego losu, człowiek, który odpowiedzialność za swoje zdrowie widzi w innych, widzi na zewnątrz, w medycynie, w środowisku, w świecie, siłach wyższych, nie ma energii. Jego ciało czuje się odrzucone, mądrość ciała jest niezauważana, jego instynkty nie są wysłuchiwane, jego zdolność samouzdrawiania odrzucona. Wtedy tej energii brakuje. Nie ma witalności – nie ma zdrowia. Bo zdrowie to witalność, to natura.

Ciało pochodzi z natury, więc tylko natura i rządzące nią prawa prowadzą w stronę zdrowia. Można powiedzieć, iż zdrowie to stan natury w ciele i umyśle. Jeśli nie ufamy naturze, ciału, sobie, siłom witalnym, ono odpływa. Nie można sterować ciałem przy pomocy wiedzy, strachu, innych ludzi i chorych przekonań, bo wiedza – przynajmniej na stan obecny, to jeden wielki stek bzdur, ponieważ każde ciało jest inne, każdy człowiek jest inny. Każde ma inne potrzeby i potrafi je okazywać i zaspokajać, tylko nie wolno mu w tym przeszkadzać i go truć, chemią i negatywem, lękiem.

To jest jedyny warunek. Jest nim ufność. Jeśli ufności nie ma, jest choroba. Dlatego tak o nią łatwo. Dlatego tak trudno o zdrowie. Zdrowie idzie w parze z ufnością, miłością. Choroba idzie w parze z lękiem, z wiarą w pozorną wartość wiedzy, z bycia w niezgodzie z naturą. Taka wiara jest nieufnością wobec natury.

Zdrowie jest stanem naturalnym. Choroba jest naszą projekcją.

By mieć zdrowie nic nie trzeba robić ponad to, co naturalne. By być chorym jest wiele do zrobienia z tych rzeczy, które naturalnymi nie są. A jednak o chorobę łatwiej, ze względu na właściwości naszego umysłu. Tylko on jest za to odpowiedzialny, więc jeśli go w nadmiarze słuchasz, masz problem.

Dlatego, jeśli lubisz chorować poszukuj wiedzy, nie szanuj natury i świątyni swego ciała.

Natomiast, jeśli wolisz być zdrowym, zaufaj naturze, intuicji, instynktowi, swemu ciału. Kochaj je i wszystko inne. I nie myśl o zdrowiu. Ono samo przyjdzie.

*O tym jak lekarze sprzyjają chorobie, w jednym z następnych tekstów.

Piotr Kiewra

Jak uzdrowić kręgosłup?

Chcesz wiedzieć jak uzdrowić kręgosłup?

Najpierw dowiedz się jak go psujesz.

To jest zdecydowanie ważniejsze. Dlaczego? Ponieważ często odkrycie przyczyny i jej usunięcie wystarczy – dolegliwości same znikną.

Ludzie są przekonani, że są niezniszczalni, więc są lekkomyślni, nieuważni, a gdy już cierpią, nie wierzą, że można się uzdrowić bez operacji i wieloletniego leczenia, dziesiątek wizyt u lekarzy i terapeutów, że zapobiec dalszemu cierpieniu można łatwo, że w równie prosty sposób można zlikwidować lub zmniejszyć ból, który męczy ich od lat i uprzykrza życie, sprawia, że jest wiele niemożliwego.

Okazuje się, że nawet 90% operacji kręgosłupa jest zupełnie nieuzasadnionych, że można usunąć ból nieoperacyjnie, że można go usunąć i zapobiec kolejnemu, ale trzeba wiedzieć, że to jest możliwe. A jest i jest to nieraz tak banalnie proste, że aż niewielu w to uwierzy. …

Ale zanim o naprawianiu, to o tym jak go psujesz.

Jak psujesz kręgosłup? Nieraz robisz to w niewyobrażalnie prosty a jednocześnie głupi sposób:

·        Ogladasz telewizję w niewłaściwej pozycji, z mocno zaaokrągloną szyją i innymi partiami ciała. Konsekwencją tego jest rozciąganie niektórych partii mięśni, a pojawia się ból, którego nie kojarzysz z tą czynnością. Staje się to nawykiem i nawykiem staje się też ból. Po jakimś czasie może pojawić się nawet uszkodzony dysk międzykręgowy, a ortopeda zaleci ci operację, która i tak niewiele da, lub nawet pogorszy stan, bo nie usunąłeś przyczyny problemu.

·        Tak samo go uszkadzasz, prowadząc w niewłaściwej pozycji samochód, siedząc w pracy i w domu przed komputerem.

·        W niewłaściwej pozycji dźwigasz, przesuwasz ciężkie przedmioty

·        Wykonujesz pracę lub domowe czynności przez długi czas w tej samej pozycji obciążając część mięśni, podczas gdy pozostałe nie ulegają napięciom, powstaje dysharmonia. Dotyczy to nie tylko kręgosłupa, ale np. też jednej kończyny, jednej strony ciała, jednego stawu np. barkowego lub biodrowego.

·        Chodzisz w niewygodnych, zbyt wysokich butach (szczególnie kobiety). Ludzie nie zdają sobie sprawy ile dolegliwości i to całkiem poważnych powstaje z powodu butów. Nie tylko z powodu nieodpowiednich, ale przede wszystkim, dlatego, że w ogóle się ich używa. Przyczyną dużej części dolegliwości aparatu ruchu: KOŃCZYN, KRĘGOSŁUPA, BARKÓW I MIEDNICY są buty. Stopa ulega spłaszczeniu, osłabieniu, zmianie ulega jej cała struktura, co ma wpływ na pozostałe partie ciała. Natura dała nam wspaniałe narzędzie ruchu a cywilizacja je niszczy.

·        Masz zbyt mało ruchu, co osłabia mięśnie, zakłóca równowagę w ich napięciu i skutkuje bólem, wypadaniem dysków, skrzywieniami kregosłupa,

·        Żyjesz w stresie psychicznym, lecz to napięcie po czasie zaczyna też dręczyć ciało, mięśnie, stawy. Zakłóca delikatną równowagę i powstaje ból. Jest to najpoważniejsza i najczęstsza przyczyna problemów zdrowotnych, w tym również z kregosłupem, szyją, barkami, miednicą, stawami.

·        Niewłaściwie się odżywiasz, w sposób daleki od naturalnego

·        W jakimś okresie życia przeżyłeś/przeżyłaś traumę (jakiś psychiczny uraz) i póki jej nie usuniesz będzie ci rujnować zdrowie twojej psychiki i ciała.

·        Nie zdajemy sobie sprawy jak ważna jest psychika, jak ważny jest sposób myślenia, jak wiele problemów zdrowotnych wynika z tej właśnie przyczyny.

·        Wiele innych, równie łatwych do rozpoznania i usunięcia przyczyn, lecz jest jeden warunek, trzeba obserowować swoje ciało, słuchać jego sygnałów, lub pozwolić przestudiować swój styl życia komuś, kto potrafi to rozpoznać i znaleźć rozwiązanie.  

Gdy na bieżąco nie usuwa się przyczyn bólu, czynności ciała zostają upośledzone, życie staje się częstokroć koszmarem.

Nie słuchamy swego ciała, nie wiemy, że ból jest informacją o naszym niewłaściwym postępowaniu wobec niego, wobec kości, mięśni, skóry, organów wewnętrznych, układów trawiennego, krwionośnego, oddechowego.

Prawda jest taka, że to, co sami zepsuliśmy, możemy też naprawić. Trzeba jednak wiedzieć jak, a do tego nieraz jest potrzebna pomoc z zewnątrz: ktoś, kto znajdzie przyczynę i pomoże ją usunąć.

Co musisz wiedzieć?

Musisz wiedzieć, musisz w to uwierzyć, że nikt cię nie uzdrowi w cudowny sposób. Możesz zrobić to jedynie ty sam, bo twoje ciało potrafi, lecz trzeba mu pomóc:

·        Trzeba przestać mu szkodzić – to jest najważniejsze. Trzeba znaleźć przyczynę i ją usunąć, zmienić szkodliwy nawyk, rozluźnić się, usunąć traumę, zmienić sposób myślenia, zacząć ćwiczyć, zastosować właściwe, ściśle określone ćwiczenie, zmienić swój styl życia.

·        Zaufaj komuś, kto potrafi ci pomóc

·        Możesz się tego nauczyć

·        Możesz to zrobić skutecznie, w wielu przypadkach od ręki

Jak?

·        By się dowiedzieć, jak, skorzystaj z oferty wykładów, szkoleń, jedno i trzydniowych warsztatów, które organizujemy dla ludzi takich jak ty

Szczególnie polecamy ci warsztaty, gdzie oprócz wiedzy zdobędziesz umiejętność, przećwiczysz zalecone ci sposoby, zapoczątkujesz zmianę stylu życia, zrozumiesz, że jesteś kowalem swego losu. Zaczniesz trudny proces zmian swoich nawyków w wielu dziedzinach życia: USUNIESZ STARE SZKODZĄCE CI, A WYPRACUJESZ NOWE, KORZYSTNE DLA TWOJEGO ZDROWIA.

Najszerszy i najbardziej wszechstronny jest program warsztatów trzydniowych, w czasie, których:

·        Pomożemy ci znaleźć przyczynę problemu i zapoczatkujemy jej usuwanie

·        Zaaplikujemy ci ćwiczenia, które pomogą ci zlikwidować ból,

·        Zastosujemy program zmian nie tylko w twoim ciele, ale również dotyczące strony mentalnej i duchowej

·        Znajdą się tu bardzo skuteczne i bez ryzyka ćwiczenia z medycyny chińskiej: Paida i Lajin

·        Ćwiczenia pomocne w usuwaniu traumy metodą TRE wg dr Bercellego

·        Medytacje dynamiczne, joga, naturoroterapia i odżywianie naturalne

Nigdzie nie znajdziesz programu, który by zajął się nie tylko twoim ciałem, ale również sposobem myślenia i strona duchową. Jesteśmy zdania, iż takie kompleksowe – holistyczne podejście jest najbardziej właściwe i skuteczne.

Zgłoszenia telefoniczne i mailowe do Piotr Kiewra: pkiewra@wp.pl  

tel.602 665 218. Liczba miejsc na poszczególnych turnusach ograniczona – przyjmujemy zgłoszenia do wyczerpania limitu miejsc.

Chcesz wziąć w nich udział zgłoś się już teraz i zaproś tam przyjaciół, znajomych, bo stosujemy zniżki za szybkie decyzje i polecenia.

Terminy:

·        8-10 lipiec

·        19-21 sierpnia

·        23-25 września

Cena 900 zł (650 zł we wcześniejszej rezerwacji, zniżka 100 zł za każde skuteczne polecenie warsztatów innym uczestnikom).

Warsztaty odbędą się w Ośnie Lubuskim, małej, cichej, miejscowości turystycznej w województwie Lubuskim, w gospodarstwie agroturystycznym przy ul. Południowej 10. Pokoje 2, 3, 4 osobowe z łazienkami i telewizorem. Pokój jednoosobowy za dopłatą 100 zł (w miarę wolnych pokoi).

Szczegóły tutaj:

http://piotrkiewra.blogspot.com/2016/06/warsztaty-z-samouzdrawiania-z-orem.html

Piotr Kiewra

O samouzdrawianiu wodą, czyli o ufności, głupcach, cudach i … mądrości ciała

Od wielu lat moim codziennym, nocnym i porannym, rytuałem stało się picie wody. Zanim wstałem, kilka razy piłem.

Dzieje się to instynktownie, po prostu, chce mi się pić. Czasem, szczególnie latem, jest to na tyle duże pragnienie, że trudno spać dalej, jeśli się nie napiję. Zawsze nalewam wtedy świeżej wody do szklanki, prosto z kranu i piję. Jest to najczęściej jednorazowo nieco więcej niż pół szklanki, czyli około 150 ml, rzadko więcej.

I tak kilka razy, 3-5 razy w odstępach czasowych, różnych, ale najczęściej wychodzi to po pół godziny – godzina. Oczywiście na pusty żołądek.

Jak już powiedziałem działo się to instynktownie i od wielu lat, właściwie od dzieciństwa. I nie widziałem w tym nic niezwykłego, czy pozytywnego, a nawet odwrotnie, wydawało mi się to kłopotliwe. Po prostu piłem i nie zastanawiałem się nad jakimiś szczególnymi walorami tego porannego zwyczaju i potrzeby zarazem.

I pewnego dnia znajduję materiał na facebooku, w którym podaje się poranne picie wody na pusty żołądek, jako cudowny sposób na zapobieganie i leczenie wielu chorób. Tak wiem, że woda jest cudownym lekiem, ale tutaj oprócz tych właściwości wody, mówi się o tym, by stosować poranne picie 4 szklanek wody, na pusty żołądek, co najmniej 45-60 minut przed jedzeniem, jako celową kurację leczniczą.

Jaki wniosek z tego wypływa?

Wiele wniosków, ale jeden dla mnie jest szczególnie ważny: nasz organizm, nasze ciało, wie, co jest mu potrzebne i potrafi nam to okazać. 

I gdy się nad tym zastanowić, to nie ma tu żadnego wielkiego odkrycia. Jest to zgodne z naturą: tak jest u zwierząt i jeśli człowiek nie ma zagubionego instynktu, to tak jest u człowieka. Poranne picie jest czymś instynktownym, zupełnie naturalnym, a więc zdrowym. 

Problemem naszym natomiast jest, by w odpowiedni sposób korzystać z tego instynktu, by odbierać, odczytywać te sygnały. Trzeba więc obserwować własne ciało, słuchać jego podpowiedzi, bo ono nie tylko sygnalizuje swoje potrzeby, np. ruch, bliskość, seksualność, pragnienie, głód, chęć snu i odpoczynku, ale też pokazuje swoje niezadowolenie z naszego stylu życia, czy wręcz symptomy chorób i same choroby. Idzie jeszcze dalej: potrafi pokazać nam rozwiązania, sposób samouzdrawiania. I to o czym wyżej piszę, jest nie tylko zaspokajaniem pragnienia, potrzebą wypicia wody z powodu odwodnienia, lub konieczności pozbycia się toksyn z organizmu, ale również podpowiedzią, a zarazem jego działaniem samo-uzdrawiającym.

I nie jest tu ważne to, że nie wiemy o jakie schorzenie lub symptomy chodzi, ważne, że organizm nam to sygnalizuje i jednocześnie podejmuje kroki, i zapobiegawcze, i lecznicze. Naszym zadaniem jest mu zaufać i poddać się jego wskazówkom i wykonanej już pracy.

Trzeba się nauczyć go słuchać, obserwować i rozmawiać. No i trzeba mu pomagać, a nie przeszkadzać. Częściej mu jednak przeszkadzamy, co doprowadza do rozharmonizowania, do zachwiania równowagi w komórkach, tkankach, organach i całości. Dla naszego ciała, nasza głuchota, ślepota i głupota to wyrok. Ono walczy i wysyła coraz silniejsze sygnały, ale w pewnym momencie się poddaje, bo z głupotą, ślepotą i głuchotą nie wygra, z powodu naszej pychy, ego, zbyt dużej, ale nieprawdziwej wiedzy, a przede wszystkim z powodu braku ufności.

Mówię, że jeśli zaufamy ciału to nie ma powodu, by się wgłębiać w nazwy schorzeń, powinny nas jedynie zastanowić przyczyny – musimy je znaleźć w naszych nawykach, przekonaniach, stylu życia, sposobie myślenia, bo przyczyna jest zawsze i ciało doskonale je zna i podpowiada.

Tylko głupcy i ignoranci nie są w stanie ich odczytać. Nie bądź więc głupcem i ignorantem, bo inaczej drogo za to zapłacisz: chorobą, skróconym życiem, wysokimi kosztami leczenia, stratą czasu, niepotrzebnie przedłużającym się cierpieniem i bólem, zmniejszonym potencjałem rozwoju, dyskomfortem, złym samopoczuciem. Nie są w stanie, ponieważ gorączkowo poszukują metod leczenia na zewnątrz, poszukują leków, medyków, cudów, a ignorują to, co na tacy daje im własne ciało. Daje im właśnie cud – cudowny sposób na ratowanie własnego zdrowia i życia, a my tego nie zauważamy, bo …

Nie są w stanie wykorzystać tych cudów, bo umysł im każe biegać: gonić za i uciekać przed fatamorganami, obiecując szczęście i same profity, podczas gdy w ten sposób przyczynia się do unicestwienia i ciała i siebie.

Tak, ufność to, wraz z wolnością i miłością, największa wartość duchowa. Bez niej „każdy sobie rzepkę skrobie”, czyli ciało i umysł idą własnymi ścieżkami, bez porozumienia i bez zdrowia – ku samozagładzie.

Tak, ufność to worek z cudami, to skrzynka pełna tajemnych dla nauki, dla rozumu rzeczy – cudów, lecz głupcy w to nie wierzą, bo są głupcami, bo słuchają „głupot” swojego własnego rozumu, zamiast mądrości ciała, mądrości natury, mądrości … wody.

Taka jest prawda, a te tak proste prawdy potrafi pokazać woda. I czy potrzebujemy to w jakikolwiek sposób rozumieć, badać, znajdować przyczyny i skutki, analizować naukowo, badać pod mikroskopem? Nie! Ufnośc to ufność. Ufność to wartość duchowa, jak powiedziałem powyżej, więc poza zasięgiem rozumu, jedyne czego rozum potrzebuje to jej się poddać, poddać się życiu – zaufać.

To jest ufność: PODDANIE SIĘ, AKCEPTACJA, A NIE WALKA.  

Czy bąk zastanawia się, dlaczego lata? Nie, bo gdyby się zastanawiał, to by nie latał, nauka podpowiedziałaby mu, że w jego przypadku latanie nie jest możliwe, bo wg fizyki ma za małą powierzchnię skrzydeł do … ale to dla niego nieistotne. W naszym, ludzkim ujęciu, jest głupcem, bo nie słucha rozumu, ale tak naprawdę jest mędrcem, właśnie dlatego, że go nie słucha.

I to jest paradoks, który bardzo trudno zrozumieć umysłem: mędrcy są mędrcami, bo nie słuchają rozumu, lecz mądrości z innego źródła.

W umyśle nie ma mądrości, w umysle jest wiedza, a wiedza i mądrość, to zupełnie dwie różne rzeczy.

I to by było na tyle.

Link do innego mojego tekstu o wodzie, oraz do filmu o samouzdrawianiu wodą:  

http://piotrkiewra.blogspot.com/2014/02/osiem-szklanek.html

Polecam całą serię filmików o samouzdrawianiu, lecz skierowana ona jest do ufnych 

Piotr Kiewra

Modlitwa o zdrowie

Modlisz się o zdrowie, pragniesz go.

Tylko, jak Bóg ma wysłuchać twej modlitwy, do której ma się przychylić, gdy wysyłasz mu dwie sprzeczne: jedną w prośbie, drugą w praktyce życia?

Palisz, pijesz, źle się odżywiasz, nie ćwiczysz, siedzisz przy grzejniku, żyjesz w stresie, lęku, martwisz się, masz negatywne myśli, nie ufasz swojemu ciału, jego mocy samoozdrowieńczej, nie kochasz – nienawidzisz siebie, a mimo to śmiesz prosić o zdrowie?

A może jest jeszcze gorzej, może, tak naprawdę, nie chcesz zdrowia? Może choroba zapewnia ci profity: rentę, zasiłek, zainteresowanie i współczucie bliskich, może się tobą zajmują, dzięki chorobie nie czujesz się samotny? Nie jest tak? 

Nie ma mowy, nie dostaniesz go, bo jesteś nieodpowiedzialny, nie możesz się zdecydować, czego naprawdę chcesz, jesteś hipokrytą, łgarzem, a nawet przestępcą.

Jeśli podejmiesz decyzję, wtedy twoja modlitwa zostanie wysłuchana. Dopóki tego nie zrobisz, szkoda twoich kolan, ofiar na tacę, czasu.

Wtedy okaże się, że nie będziesz musiał o nic prosić, zdrowie dasz sobie sam, bo ono w tobie jest, jest twoją naturą – tylko, że je niszczysz: stylem życia, myśleniem, brakiem ufności.

Zrozum, czym jest modlitwa, nie jest prośbą, słowem, jest uczuciem. Otwórz serce na siebie, nie niszcz siebie – to będzie twoja modlitwa.

Mówi się w oparciu o naukę, ale i dawne przekazy duchowych mistrzów Wschodu, że większość chorób jest w głowie – są wywoływane poprzez myśli, a później uwidaczniają się w ciele. Czyli inaczej mówiąc, twoje myśli są „modlitwą” – prośbą: jeśli myśli są negatywne – tracisz zdrowie (nie od razu – z czasem), jeśli są pozytywne – zachowujesz zdrowie. Twoje ciało słucha twojej głowy, wykonuje jej polecenia. Na przykład jeśli lękasz się jakiejś choroby, często o nich rozmawiasz i myślisz, to tak jakbyś o nią prosił, jakbyś się o nią modlił.

Stres, lęk, strach, brak akceptacji samego siebie, nieufność w stosunku do mądrości ciała wywołują choroby – są rodzajem negatywnej modlitwy.

I odwrotnie, ufność, akceptacja, głębokie porozumienie ze swoją istotą (poznanie siebie) odbudowuje zdrowie, pozwala je utrzymać – jest rodzajem pozytywnej modlitwy.

Ty jesteś więc panem swego losu, bo ty wybierasz rodzaj modlitwy i ty jesteś tym, który tej modlitwy wysłuchuje i ją wprowadza w czyn. Ty programujesz swoje zdrowie, w większości nieświadomie.

Lecz twoja nieświadomość nie może cię usprawiedliwiać. Stań się więc świadomym wszystkiego – każdej modlitwy, każdej myśli, siebie.

Bycie świadomym, to bycie świadkiem każdego kroku, każdego gestu twego ciała, każdego oddechu, ale przede wszystkim każdej myśli.

Już samo obserwowanie swoich myśli uzdrawia, bo jest pozytywnym rodzajem modlitwy. Jest modlitwą bez słów, bez próśb.

Stań się więc świadomym, stań się świadkiem i stań się zdrowym.

Piotr Kiewra  

Najlepszy na świecie lekarz

Czy znasz najlepszego lekarza na świecie? Pewnie chciałbyś go poznać? W takim razie napiszę ci do niego skierowanie …

Tak, na pewno mieszka on gdzieś w twoim otoczeniu, lecz trudno go rozpoznać, bo tyle wokół niego i w tobie zamieszania, tyle słów, przekonań, które kierują cię w złą stronę …

Otóż najlepszy lekarz to ktoś, kto:

·        Dba o twoje zdrowie, a nie zajmuje się twoimi chorobami (tym zajmują się zwykli lekarze)

·        Dba o twoje zdrowie, a nie o swoją kieszeń lub zyski współczesnej medycyny i przemysłu farmaceutycznego

·        Dba o twój styl życia, a więc zaleca ci wyeliminowanie wszystkiego, co ci szkodzi

·        Motywuje do zmian stylu życia i jest przy tobie w trudnych momentach

·        Jest też bardziej lub mniej twoim nadwornym psychologiem i duchowym przewodnikiem, który uświadamia ci, że do rozharmonizowania zdrowia twojego ciała prowadzi przede wszystkim negatywne myślenie, brak poczucia własnej wartości, zmartwienia, niekochanie - nieakceptowanie siebie, a więc lęki i strach, oczekiwania wobec innych i świata

·        Nie ulega reklamom leków i słowom zwykłych lekarzy, kształtujących w tobie przekonanie, iż tylko współczesna medycyna (czytaj leki z apteki) mogą przywrócić i utrzymać twoje zdrowie

·        Dba o twój sposób odżywiania, by było ono jak najbardziej zbliżone do odżywiania naturalnego, z jak najmniejszą ilością żywności przetworzonej

·        Potrafi odkryć przyczyny twoich chorób, a przede wszystkim je eliminować, lub przynajmniej minimalizować ich wpływ na ciebie

·        Swoim autorytetem sprawia, iż traktujesz swoje ciało jak „świątynię swego ducha”, co oznacza, iż zdajesz sobie sprawę, że w stronę zdrowia prowadzi cię radość, miłość, rozluźnienie, a nie smutek, strach i napięcie

·        Poznaje i stosuje wobec ciebie wszystkie najbardziej skuteczne sposoby przywracania i utrzymania twego zdrowia, w tym medycynę naturalną, jako tę najbardziej przyjazną i bez skutków ubocznych

·        Motywuje cię do odpowiedniej dla ciebie, systematycznej dawki ruchu, picia odpowiedniej ilości wody, bieżącego oczyszczania się z toksyn

·        Sprawia, że ufasz sobie, twojej naturalnej, wrodzonej mocy samouzdrawiania, nauczył cię rozmów z własnym ciałem i słuchania jego mądrości

·        Sprawia, iż doceniasz sposób myślenia, duchowość, medytację, jako wyznaczniki stylu życia, a więc i zdrowia

·        Nauczył cię fundametalnej zasady, iż to ty jesteś kowalem swego losu i właśnie przez styl życia sprawiasz, iż jesteś zdrowy lub kreujesz swoje choroby, a skoro tak, to tylko ty jesteś w stanie je uleczyć

·        Najlepszy na świecie lekarz nie bierze pieniędzy za leczenie chorób, jemu się płaci za utrzymywanie pełni zdrowia.

Czy już wiesz, czy już odnalazłeś w swoim otoczeniu najlepszego na świecie lekarza? Tak, …

Ty jesteś najlepszym na świecie lekarzem.

Jeśli nie wierzysz w to, to czas zaufać sobie, czas poznać całą swoją prawdę i w nią uwierzyć, bo kiedyś powiedziano: „ twoja wiara cię uleczyła”, a ci którzy uwierzyli, doświadczyli.

Dlaczego miałbyś ufać? Bo przyczyny wszystkich twoich chorób są w tobie, a więc i wszystkie sposoby leczenia masz w rękach.

Mądrość oznacza poznanie prawdy, więc mądrze korzystaj z rad. Twoja własna mądrość (intuicja, mądrość twego ciała, mądrość natury) potrafi rozeznać, które z rad są dla ciebie właściwe i przynoszą ci korzyść. Mądrość oznacza też, iż mądrze korzystasz z rad zwykłych lekarzy i ich sposobów obchodzenia się z twoimi chorobami.

Mądrość oznacza, iż wiesz, z czego wynikają twoje choroby oraz to, iż potrafisz się z nich samouzdrawiać.

Przede wszystkim zaś, mądrość najlepszego na świecie lekarza, polega na utrzymywaniu się w stanie zdrowia, na podtrzymywaniu i poprawie swojego potencjału zdrowia.

I tylko za to płać najlepszemu na świecie lekarzowi – za utrzymywanie cię w zdrowiu. Płać temu lekarzowi radością, miłością, ufnością, akceptacją. Płać mu PRZED a nie PO. Za taką zapłatę otrzymasz wolność od chorób i w ogóle WOLNOŚĆ.

Piotr Kiewra

Bycie sobą to moc zmieniania świata

Wielu ludzi cierpi z powodu swoich ambicji. W ich umyśle powstało przekonanie, podrzucone z mediów, w czasie szkoleń motywacyjnych, przez manipulujących nimi trenerów rozwoju osobistego, z czytanych książek, podpowiedzi przyjaciół, itp., że mamy się stać tacy, jak … , by osiągnąć sukces, że naszym celem jest sukces, albo, że naszą misją jest ulepszanie świata, zmienianie ludzi, naszych bliskich i w ogóle innych ludzi.

Na bazie tego typu myśli umocniło i umacnia się stale przekonanie, że trzeba zrobić wszystko, by tę misję spełniać. Lecz zamiast satysfakcji z osiągniętego celu będą tylko porażki. Zamiast ulepszonego świata, zamiast odmienionych ludzi, zamiast bycia kimś, jak … , doznają frustracji, bo świat nie chce się zmieniać w obmyślonym przez nich kierunku, ludzie natomiast uciekają od nich „gdzie pieprz rośnie”. Ludzie zamiast lepsi, mądrzejsi, bardziej kreatywni, wg nich, stają się bardziej źli, głupi, itp. Takie wrażenie ma na pewno wielu polityków, duchownych, nauczycieli, ale i wydawałoby się zwykłych ludzi.

Dlaczego tak jest? Zaraz odpowiem, lecz zanim to zrobię, powiem coś innego. Otóż, te zranione ambicje, niezrealizowane plany, niespełniona misja sprawia, że sami siebie uznają oni za nieszczęśliwych, za niespełnionych, za nieudaczników. Skutkuje to niedowartościowaniem, stresem i na koniec, rozregulowaniem ciała, bo depresja, lęk, stres, brak wiary, złość, nienawiść, wyrosłe na chorych ambicjach i oczekiwaniach, szkodzą nie tylko samopoczuciu psychicznemu, szkodzą także ciału.

Na wszystko jest lekarstwo. W tym przypadku potrzebujemy lekarstwa duchowego. Potrzebujemy się oczyścić z toksycznych przekonań, z trujących myśli, a przede wszystkim z tego toksycznego przekonania o naszej misji, że powinniśmy zmieniać świat, że powinniśmy zmieniać ludzi, że mamy wiele do zrobienia.

Prawda jest taka, że to nie pomaga, a szkodzi. Mało tego, nie tylko, że nie potrzebujemy zmieniać świata, niczego nie potrzebujemy, poza jednym - potrzebujemy stać się sobą. Stając się sobą, samouzdrawiamy swoje ciało, uzdrawiamy swój umysł ze szkodzących nam i światu przekonań, z chorych misji.  

Dlaczego tak jest, że nie możemy, ani nie powinniśmy zmieniać świata? Bo jest to niemożliwe. By to zrozumieć, trzeba zrozumieć tę głęboką prawdę:

Świat zewnętrzny jest odbiciem naszego świata wewnętrznego.

Czyli, świat jest taki, jacy my jesteśmy. Wniosek jest jeden: świat i ludzi możemy zmienić jedynie zmieniając siebie, odkrywając to, jacy jesteśmy.

Dlatego uznałem, że moja misja jest inna. Jaka?

Otóż, dostałem kiedyś od znajomej ciekawe pytanie: Gdybyś miał moc zmiany świata, co by to było?

Oto moja odpowiedź:

Ja nie tylko mam moc zmieniania świata, ja z niej korzystam. Jest nią świadomość, że zmieniać świat, innych ludzi, możemy jedynie zmieniając siebie, ulepszając siebie. Więc to robię. Moim celem jest więc ustawiczny rozwój. Mogę dać światu jedynie to, co sam posiadam, zabiegam więc o to, by wypełnić się po brzegi tym, czego - wg mnie - świat potrzebuje. Świat potrzebuje miłości, więc tym się wypełniam. Potrzebuje wiedzy, więc ja zdobywam i się nią dzielę. Potrzebuje wiary, nadziei, więc wierzę i ufam. Potrzebuje przyjaźni, radości, uśmiechu, więc jestem przyjacielem, raduję się, okazuję radość, uśmiecham się. Potrzebuje zdrowia, więc daję przykład jak o nie zabiegać. Potrzebuje szczęścia, więc staję się szczęśliwy. Tyle mogę zrobić, robię to. Taka jest moja misja. Myślę, że nie tylko moja.

Tak pojęta misja mnie uzdrawia, sprawia, że jestem zdrowy. Dlaczego tak się dzieje? Bo, miłość, szczęście, radość, mądrość, zdrowie, są naszą naturą i tak naprawdę, niczego nie muszę zmieniać, bo to mam. Potrzebuję tylko tę prawdę odkryć. A łatwo ją odkryć pozbywając się śmieci w postaci chorobliwych i cudzych przekonań.

Poznanie, odkrycie siebie, to odrzucenie tego, co zostało nam narzucone z zewnątrz. Nasza prawda i nasza własna mądrość tylko tego potrzebują. I świat tylko tego potrzebuje.

Świat nie potrzebuje twoich misji, świat potrzebuje ciebie takim, jaki jesteś. Takim cię potrzebują inni ludzie.

Spróbuj się przestawić na taką misję, spraw, by twoje ciało zaczęło się samouzdrawiać.

Odkrycie prawdy o mnie samym, mnie uzdrawia, ciebie też uzdrowi. Odkryj więc tę prawdę.

Piotr Kiewra, na podstawie Osho

Skąd choroby?

By było dosadnie, musi być krótko. Otóż:

Zdrowie jest twoją naturą, zaś choroba jest twoim wyborem.

Innymi słowy: jesteś chory, bo przyciągnąłeś chorobę, chciałeś jej, bo przynosi ci profity: współczucie twoich bliskich, zainteresowanie tobą i twoimi problemami, choroba cię dowartościowuje w oczach otoczenia.

Czyli …

Twoje myśli wywołują choroby!

Za krótko? No to specjalnie dla ciebie, dłużej:

Twoje myśli wywołują choroby. Choroba jest twoim wyborem. Z dwóch rzeczy: zdrowie lub choroba, wybrałeś chorobę.

Zrozumienie tego powinno cię uzdrowić. Jeśli tak się nie dzieje, to znak, że nie rozumiesz. Nie ma innej przyczyny twojej choroby niż niezrozumienie. Byś zrozumiał, trochę to rozwinę:

 Obserwuj siebie wewnątrz, a nie znajdziesz choroby.

Osho

·        Jesteś chory, bo nie akceptujesz siebie takiego, jakim jesteś.

·        Jesteś chory, bo siebie nie kochasz.

·        Jesteś chory, bo nie akceptujesz wszystkiego i wszystkich.

·        Jesteś chory, bo wybrałeś nieszczęście, jako swoją drogę życia. Prawda jest taka: szczęście jest twoją naturą, nieszczęście twoim wyborem.

·        Jesteś chory, bo wybrałeś strach zamiast miłości.

·        Jesteś chory, bo nie ufasz sobie, swemu ciału i życiu (Bogu, jeśli wolisz).

·        Jesteś chory, bo za dużo myślisz, słuchasz swego umysłu – ego – a nie swego wnętrza.

·        Jesteś chory, bo żyjesz przeszłością i przyszłością, bo nie jesteś w TERAZ.

·        Jesteś chory, bo boisz się śmierci, bo boisz się choroby.

·        Jesteś chory, bo się nie rozwijasz (nie odkrywasz swojej prawdy. Celem twojego życia jest rozwój: cierpienie, smutek, choroba wskazują ci kierunek, drogę, lecz nie słuchasz, nie jesteś uważny)

·        Jesteś chory, bo wybrałeś smutek zamiast radości.

·        Jesteś chory, bo nie wiesz, czym jest miłość (jest źródłem harmoni z Wszechświatem, a nie związkiem z jakimś konkretnym człowiekiem).

·        Jesteś chory, bo uwierzyłeś w swoją karmę.

·        Jesteś chory, bo nie medytujesz.

·        Jesteś chory, bo nie ma w tobie zrozumienia … siebie.

·        Jesteś chory, bo przedkładasz materię ponad ducha.

·        Jesteś chory, bo nie wierzysz, że jesteś za siebie odpowiedzialny. Zrzucasz odpowiedzialność.

·        Jesteś chory, bo nie jesteś naturalny, bo grasz, bo jesteś aktorem, zamiast widzem.

·        Jesteś chory, bo masz za dużą wiedzę, bo nie wiedza leczy, lecz ufność.

·        Jesteś chory, bo żywisz błędne przekonania. Przekonania z reguły są błędne. Alternatywą dla przekonań jest twoja wewnętrzna prawda.

·        Jesteś chory, bo dopasowałeś się do obcych twojej naturze wzorców życia (cywilizacji, jej kulturze, narzuconym przez nią przekonaniom), bo stałeś się kółkiem w maszynie.

·        Jesteś chory, bo nie jesteś wolny.

·        Jesteś chory, bo masz pragnienia, oczekiwania.

·        Jesteś chory, bo stawiasz warunki, bo nie jesteś bezinteresowny.

·        Jesteś chory, bo nie zharmonizowałeś się z naturą.

·        Jesteś chory, bo oceniasz.

·        Jesteś chory, bo walczysz.

·        Jesteś chory, bo myślisz, że masz rację.

·        Jesteś chory, bo nienawidzisz.

·        Jesteś chory, bo żywisz urazy.

·        Jesteś chory, bo jesteś napięty, bo nie jesteś rozluźniony.

·        Jesteś chory, bo żebrzeż o współczucie, o zainteresowanie.

·        Jesteś chory, bo wierzysz, że jesteś chory.

Jesteś chory, bo myślisz.

Czyli …

Twoje myśli wywołują choroby.

Wylecz myśli, a uzdrowisz ciało.

To ostatnie sentencje są podsumowaniem. To jest głęboka duchowa prawda i dopóki jej nie zrozumiesz, a przede wszystkim nie zaufasz, nici z wszelkiego zrozumienia, nici z pełni zdrowia.

Ufność w zdrowie, w mądrość ciała, w mądrość natury, w czystość i pustkę swojego wnętrza, w którym nie ma chorób, a jest zdrowie, jest szczęście, jest miłość, jest wolność … jest tu kluczem.

Jestem świadom, że to co napisałem jest trudne do zaakceptowania. Dla mnie też było. Mało kto się z tym zgodzi, nie zgodzi się z tym oficjalna nauka, lekarze, co nie znaczy, że jest to nieprawdziwe. Prawda nie jest efektem demokratycznych procedur, głosem większości i nie potrzebuje udowadniania. Ona jest. Po prostu jest.

Tutaj tekst, w którym więcej na ten temat:

https://hipokrates2012.wordpress.com/2015/08/24/kwantowy-eliksir-zycia/

oraz inny mój tekst pt: Skąd choroba u dziecka? 
http://piotrkiewra.blogspot.com/2014/08/skad-choroba-u-dziecka.html

Piotr Kiewra