Nie pytaj mnie o choroby, pytaj o zdrowie

Odebrał połączenie od cioci: 

- Wiesz, Piotrze, boję się tego koronawirusa. No wiesz, tyle się o nim mówi, tyle osób zachorowało, istna pandemia. Boję się i dlatego dzwonię, a nie proszę o pogawendkę u mnie. Chciałam o parę rzeczy zapytać, bo ty się znasz na chorobach.  

- Ciociu, tyle razy ci mówiłem, że nie znam się na chorobach, nie zajmuję się nimi. Wiem tylko, co nieco o zdrowiu i to swoim. – odpowiedział.

- No, ale o tym wirusie to na pewno dużo wiesz. – upierała się.

- Nie, nic o nim nie wiem i nie będę wiedział, póki się z nim nie spotkam. 

- Piotr, nie żartuj! Ja mówię całkiem poważnie, przecież to śmiertelna choroba. – apelowała.

- Ciociu nie żartuję. Jeśli tylko będziesz wiedziała, że go masz, to po niego przyjdę. Naprawdę. To jest moja metoda. Zawsze byłem otwarty na grypy i anginy, które przechodziłaś i które inni przechodzili. Już tyle razy odwiedzałem cię w chorobie, by się zarazić od ciebie i od każdego, kto tylko narzekał na przeziębienie, lub cokolwiek wywołanego bakteriami i wirusami. Pamiętasz przecież i potwierdzisz?

- No tak, prawda. I nigdy się nie zaraziłeś. – potwierdziła.

- Nie. Było odwrotnie. Zaraziłem się za każdym razem i dlatego nie chorowałem. 

– Zaraz, zaraz, nie rozumiem. Zaraziłeś się, a nie byłeś chory? – pytała zdziwiona.

- Tak ciociu. To była moja szczepionka, która wzmacniała mój układ odpornościowy, mój system samouzdrawiający. Widzisz, odporność jest jak mięśnie, serce i płuca, trzeba ją ćwiczyć by była sprawniejsza. Odporność potrzebuje wyzwań. W miarę jak rośnie, można jej stawiać coraz wyższe wymagania, a ona sobie z tym radzi. Zanim pojawiła się choroba to moje przeciwciała zniszczyły wirusy i bakterie. Wygrywały z nimi wojnę, zanim zdążyły zaatakować i cokolwiek zniszczyć, zachwiać równowagę w moim ciele. Być może przyszedł teraz czas na koronawirusa. A na pewno się z nim spotkam i ty się spotkasz, i wszyscy się spotkają. Może, tak jak ja, tego nie odczują, może zachorują, być może umrą, ale odpowiedzialność zawsze jest po stronie każdego człowieka za siebie samego. Odpwiedzialność nie z powodu zarażenia się, lecz z powodu braku gotowości na spotkanie, z powodu słabej odporności .

- Hola, hola Piotrze, ale nie wszyscy mogą mieć dużą odporność. Na przykład starsi ludzie, tacy jak ja. Mam już prawie osiemdziesiątkę. W tym wieku odporność słabnie. Przecież o tym wiesz. 

- To fakt, lecz nie z powodu wieku, tylko dlatego, że starsi na ogół nie ćwiczą swojej odporności. Izolują się od chorób, są mniej ruchliwi. Stawiają ciału mniej wyzwań, unikają zimy, zimna, unikają ruchu, unikają słońca, deszczu. Ich odżywianie jest dalekie od naturalnego, a tylko naturalne jest zdrowe. Unikają innych ludzi. Nie zabiegają o zdrowie, lecz martwią się chorobami. Coraz więcej w nich strachu. Znam wielu starszych ludzi i widzę to u nich. Widzę w nich strach, lęk nie tylko przed chorobami. Mówią dużo o chorobach, w ogóle dużo mówią, a to świadectwo lęku. Tak, gadatliwość, to najczęściej objaw lęków.

Zdrowie i choroba to dwa przeciwieństwa, ale są bardzo ze sobą powiązane, a właściwie to stanowią jedność. Jeśli potrafisz patrzeć na siebie ze spokojem, z ufnością, jeśli potrafisz słuchać swojego ciała i dawać mu to czego potrzebuje, to ono trwa w zdrowiu. A ono potrzebuje wyzwań, potrzebuje kontaktu z wirusami, bakteriami, potrzebuje ruchliwości, męczenia się, potrzebuje treningu odporności. Nie potrzebuje notorycznego zamartwiania się, lęku, napięcia, niepokoju. 

Starsze osoby są ciągle zmęczone. Dlaczego? Bo dużo myślą i za dużo odpoczywają. Męczenie się i odpoczynek powinny następować naprzemiennie. A oni ciągle odpoczywają. Jeśli ciągle odpoczywasz, jak możesz mieć sprawne mięśnie, płuca, serce? Jak możesz mieć sprawną odporność bez treningu, bez zarażania się? Jak możesz być odporna na koronawirusa, nie spotykając się z innymi wirusami i z nim samym? To niemożliwe. 

Ciociu, od pięćdziesięciu lat spotykam się świadomie i nieświadomie, bez lęku ze wszelkimi zarazkami, nie tylko w Polsce, lecz i za granicą i … to działa. Sprawdziłem to na sobie. 

- No tak, ale skąd wiesz, jak się zachowa ten wirus? Mówiłeś, że jeszcze się z nim nie spotkałeś i nic o nim nie wiesz?

- Nie muszę tego wiedzieć, mówiłem ci, zaufałem ciału, a ono od milionów lat rozwiązuje tego typu problemy i to skutecznie. Dowodem jest to, iż jakoś się nam udało przetrwać mimo miliardów wirusów i innych zagrożeń. A to, co ono wypracuje, przekazuje za pomocą genów następnym pokoleniom.  

Naprawdę nie muszę się martwić. To nie głowy sprawa: wirusy, bakterie, wszelkie choroby. Gdyby głowa się w to wszystko nie mieszała, to wielu chorób ludzkość w ogóle nie doświadczyłaby.

- No tak, a sportowcy? Oni chorują. – przerwała, by zapytać.

- Oni przesadzają. Ćwiczą tak intensywnie. U nich jest odwrotnie niż u starszych ludzi. Za dużo ćwiczą, za mało odpoczywają. Jak widzisz dobry jest środek, pożądana jest równowaga – harmonia. I właśnie tym jest zdrowie – harmonią, równowagą. Jeśli przechylisz się za bardzo w lewo, lub w prawo, chorujesz, bo tracisz równowagę. 

- To skąd mam wiedzieć, gdzie jest ten złoty środek?

- Obserwuj ciało, rozmawiaj, a właściwie słuchaj go, miej z nim kontakt. Ciało to kocha i odpłaci ci harmonią, czyli zdrowiem. 

Ludzie sądzą, że potrzeba wielkiej wiedzy, że trzeba skończyć medycynę, dietetykę, i wiele innych fakultetów, by móc być skutecznym w utrzymaniu zdrowia. Otóż nie, ciociu. Zaufaj ciału. Jeśli słuchasz jego informacji, to od niego w sprzężeniu zwrotnym otrzymasz odpowiedź, co i jak. Jeśli dasz mu co potrzebuje, wtedy doświadczysz czegoś takiego jak „w zdrowym ciele zdrowy duch”.  To nie jest kwestia wiedzy, lecz zaufania i po prostu bycia sobą. Mistycy, mędrcy, mówią: Bądź sobą, bądź tu i teraz i to pomaga ciału i psychice. 

Trzeba zacząć od ciała. Wtedy koronawirus nie będzie groźny i żadne media nie wywołają w tobie strachu, bo nie im będziesz ufać, lecz sobie i swojemu ciału. 

Nauka i medycyna długo jeszcze będą błądzić, zanim dotrą do tej wiedzy i tych środków, jakie posiada ciało, jakie posiada natura.

I co jeszcze? 

Pewnie będą błądzić jeszcze dziesiątki, a może setki lub tysiące lat zanim znajdą tak skuteczny lek na wszystko jak ten duchowy, bardzo prosty, jakim jest ufność, powierzenie się, jakim są miłość, akceptacja, bycie sobą. 

Jednak większość ludzi woli zaufać mediom, gadającym stamtąd głowom i tej błądzącej na manowcach, pasącej się łatwym pieniądzem nauce i medycynie niż naturze, niż sobie, niż ciału z tak olbrzymim potencjałem jakim jest nasz układ odpornościowy i samouzdrawiający.

Dlatego wszystkim i tobie ciociu powtarzam: zajmijmy się swoim własnym zdrowiem, nie chorobą! 

No i najważniejsze: strach potrafi zniszczyć system odpornościowy i dlatego wyrzuciłem telewizor, radio i nie kupuję gazet. W ten sposób znika chyba z 90% lęków. Resztę załatwia prosta rzecz: bycie sobą.  

No więc ciociu, nie mam najlepszych wieści dla ciebie: jeszcze musisz się tu na Ziemii pokręcić między ludźmi przynajmniej do setki. Koronawirus nie ma z tobą żadnych szans: jesteś zbyt żywotna, zbyt ciekawa świata, zbyt silna, zbyt żywa, zbyt zdrowa, no nawet zbyt młoda ( bo coż to te osiemdziesiąt lat w zestawieniu z twoim potencjałem?). Ponadto twój strach jest malowany na szkle i zmyje go twoja pierwsza łza, czy to smutku, czy radości. Jesteś pełna miłości, optymizmu, ufności … koronawirus nie ma z tobą żadnych szans. Jeszcze trochę pracy i marszu w swoją własną stronę i wszystkie wirusy będą schodzić ci z drogi z daleka. 

I śmiali się oboje głośno aż w słuchawkach telefenów huczało.

Piotr Kiewra

Mowa nienawiści

- Rzadko zgadzam się z politykami, lecz tym razem jestem za tym by karać za mowę nienawiści. – powiedziała ciocia, tuż po tym jak Piotr przekroczył próg jej mieszkania.

- Ciociu, o czym ty mówisz? – spokojnie zapytał, choć to brzmiało raczej jak zdziwienie, niż pytanie.

- Jak to, o czym? O tym, co się ostatnio dzieje.

- Ciociu, wiem, co się dzieje, lecz widzę, że ty nic z tego nie rozumiesz.  

- Jak to, ty jesteś przeciw karaniu? No dobrze, bo się zaraz pokłócimy … spokojnie! – powiedziała ciocia sama do siebie i za chwilę poprosiła: – No dobrze, Piotrze, gdybyś mógł to wszystko skomentować.

- No dobrze, mogę ciociu. Sama widzisz jak łatwo jest zostać nakręconym, jak łatwo się zirytować, jak łatwo szerzyć mowę nienawiści. – zaśmiał się i kontynuował:

- Ciociu, po pierwsze, nienawiść nie istnieje. Jest tym samym, co ciemność. A ciemność to jedynie brak światła. Jak możesz walczyć z ciemnością, skoro ona nie istnieje. W żaden sposób jej nie dotkniesz, lecz wystarczy, że zapalisz światło, a zniknie. Z nienawiścią jest tak samo. Nienawiść jest brakiem miłości. I tak samo jak ze światłem, wystarczy rozprzestrzenić miłość, a nienawiść zniknie sama. Nie trzeba i nie można z nią walczyć, bo jak to zrobić? Nikomu się to nie udało. Gdyby tak było, nienawiści nie byłoby na świecie.

Byłbym ostrożny słuchając tego, co się w mediach mówi na ten temat. Bardzo łatwo jest, bowiem ulec, dać się zmanipulować i zacząć walczyć z wiatrakami. Zauważ, kto mówi najwięcej o walce z mową nienawiści? Ci, którzy tę mowę krzewią. Zresztą przyjrzyj się mediom, temu, co stamtąd płynie w naszą stronę? Jakiego rodzaju wieści się do nas wysyła, czym nas się karmi? Nieszczęściami, katastrofami. Czym nas się straszy? Wojną, złem, biedą, głodem, chorobami, innym człowiekiem …

- To, co w takim razie, byś zaproponował? – przerwała mu pytaniem.

- By zacząć od siebie. – teraz z kolei ciocia pokazała zdziwioną minę. Popatrzył na nią i kontynuował:

- Podam ci kilka rad mądrych ludzi. Tysiące lat temu bowiem ludzie mieli ten sam problem. Wtedy zwracali się do mędrców, do wielkich mistrzów, a ci odpowiadali.

Może na początek powiem ci o pewnym znanym w starożytności rozwiązaniu, które używano wobec winnych zbrodni. Dlaczego o tym mówię? Bo wielu z dzisiejszych zbrodniarzy, czy złoczyńców, też marzy o tym, by zaistnieć w świecie, by w jakiś sposób zaznaczyć swe istnienie, zrobić coś, dzięki czemu taki człowiek stanie się popularny, znajdzie się na ustach wszystkich. W starożytności skazywano ich na wymazanie ich imienia z wszelkich ksiąg. Zrobiono tak na przykład wobec człowieka, który spalił jeden z cudów ówcześnego świata: Świątynię Artemidy w Efezie. Wymazano jego imię i do dzisiaj nie znamy jego imienia. Co prawda używa się nazwy Herostrates, ale to tylko nazwa świadcząca o jego czynie, a nie konkretne imię i nazwisko.

A co dzisiaj robią media? Przynoszą wielką popularnośc najgorszym złoczyńcom. Gdybyśmy porównali czas poświęcony w mediom tym którzy krzewią miłość i tym, którzy szerzą nienawiść, popełniają największe zbrodnie, to kto ma  tego czasu więcej?

- Zgadza się. Masz rację, o Stalinie, Hitlerze, na pewno mówi się sto razy częściej niż o jakimkolwiek dobrym człowieku. – wtrąciła zadowolona z siebie ciocia.

- A teraz ciociu, coś o prawie przyciągania. Ono mówi, że to, z czym walczysz to wzmacniasz. Dajesz temu moc. Ciociu, od tysięcy lat człowiek walczy z biedą, walczy o pokój … I co? Bieda jak była, tak jest. Wojny są co rusz, jak nie tu, to tam. Dzisiaj taki nożownik, jak ten z Gdańska na pewno znajdzie naśladowców, bo dzięki temu czynowi stał się popularny. Nieważne w jaki sposób: nie potrafił zrobić nic dobrego, to uczynił wielkie zło. Czyniąc zło szybciej trafia się na łamy gazet, na ekrany telewizyjne. Dzieje się to w mgnieniu oka. To media są winne, szerzenia nienawiści, a rządzący nimi, może nawet mają taki plan, by tak czynić. Z tego, co wiem, to tak jest. W skali światowej tak jest. Dzięki temu, zyskują: skłócając, szerząc nienawiść realizują swoje cele.

- No tak, ale co zrobić? – niecierpliwiła się ciocia.

- Ciociu, mówiłem, zaraz ci powiem. Zacznij od siebie. Rozdawaj miłość. Wchłaniaj zło, nieszczęścia, cierpienie, nienawiść płynącą ze świata, z daleka, czy z bliska, od ludzi. Znajdź ją też w sobie. I rozdawaj miłość, współczucie, dobro. Tysiące lat temu nauczali tego Jezus, Budda, Atisha. Co powiedział Jezus o nastawianiu drugiego policzka? Przebaczał tytm, którzy mu ubliżali, tym, którzy go skazali na ukrzyżowanie. To działało. Zobacz, Paweł, który wręcz zionął nienawiścią do Jezusa, chciał go zabić, gdy go raz spotkał, został jego uczniem, wyznawcą, został świętym. Czy Jezus z nim walczył, czy przeciwstawiał się jego nienawiści? Nie. Obdarował go miłością, swoim światłem.

Podobną historię znamy z życia Buddy. Kiedyś ubliżano Buddzie, obrzucano go inwektywami, kamieniami. Jeden z jego uczniów zapytał: Dlaczego nie reagujesz? Dlaczego z tym nie walczysz? Budda odpowiedział: „ Jeśli ktoś ci coś daje, a ty tego nie przyjmujesz, to w czyich rękach, to się nadal znajduje?

Otóż to ciociu. Jeśli, ktoś używa mowy nienawiści wobec ciebie, a ty jej nie przyjmujesz, to u kogo ona pozostaje? No właśnie. Tego powinni się nauczyć politycy, zarządzający mediami i my wszyscy. W każdej chwili życia trzeba by o tym pamiętać.

- No tak, ale gdy ktoś rzuca się na ciebie z nożem? – jeszcze próbowała nieprzekonana do końca.

- Ciociu, podam ci następny przykład z życia Buddy. W jego czasach, znany był taki wielkokrotny zabójca, który kolekcjonował morderstwa. Ułożył sobie plan, że zabije tysiąc osób. Gdy Budda o nim usłyszał, poszedł by go spotkać. Wszyscy go przekonywali, by tego nie robił, bo do spełnienia swego planu zbrodniarz potrzebuje już tylko jednego człowieka, bowiem ma już na koncie 999 ofiar. Budda nie zrezygnował, poszedł się z nim spotkać. I co się stało? Ten doszczętnie zły człowiek, został uczniem Buddy. Czy Budda go przekonał, czy zrobił mu wykład o dobru i złu, czy mówił o niebie i piekle? Nie. Zaniósł, mu miłość, współczucie, swą wielką ufność.

I to właśnie proponuję. By każdy na tych przykładach uczył się. By zaczął od siebie. By zmienił mowę nienawiści na obdarowywanie miłością. Nie, nie chodzi mi o to, by wszyscy nosili słowo miłość na ustach, by to słowo stało się najczęściej wymawianym. Chodzi mi o to, by nosić ją w sobie, w sercu i obdarowywać. By obdarowywać szczególnie tych najbardziej jej potrzebujących, tych, co nienawidzą. Tak, oni najbardziej tego potrzebują. Jezus, Budda, Atisha i wielu mędrców tego uczyło. Lecz dzisiaj w mediach na wszystkie możliwe sposoby odmienia się słowo nienawiść i próbuje się z nim walczyć. Skutek jest taki, iż eskaluje się to z czym się walczy. Tak działa prawo przyciągania: to na czym się koncentrujesz – wzmacniasz. Dlatego powinniśmy się skoncentrować na miłości. To tyle ciociu.

- Hm … - powiedziała ciocia. I zaraz dodała:- Szkoda, że nie nadali tego, co mówisz w telewizji. Może wielu dałoby to do myślenia. – zachichotała

- Ciociu, a co interesują cię inni? Zacznijmy od siebie. Jezus i Budda też tak zrobili. Stali się tak kochający, iż udzielało się to innym. My też tak zróbmy, nie inaczej.

Piotr Kiewra    

 

Nienawiść i inne ziarna zatruwające życie

- Powiedz mi, dlaczego tak trudno znaleźć miłość? Dlaczego tak trudno się zakochać? Dlaczego tak trudno spotkać kogoś, kto by cię pokochał na całe życie, na tyle mocno, by chciał wytrwać przy mnie całe życie? – zapytała ciocia ni stąd, ni zowąd, po dłuższej zadumie i kilku uronionych łzach. - Piotr spojrzał na nią i uśmiechnąwszy się powiedział:

- Ciociu, nie wiem. Musiałbym zapytać śmiejącego się starca. To mądry człowiek i …

- Ej tam, ej tam! – przerwała na chwilę. Po czym kontynuowała z uśmiechem przez łzy: - Ty wiesz. Zresztą, jak cię znam, to pewnie już mu o mnie opowiedziałeś.  Powiedz mi, „dlaczego”?

- Ciociu, chcesz usłyszeć prawdę? – a ona natychmiast odpowiedziała.

- Tak!

- Ciociu, naprawdę chcesz ją usłyszeć? Ona jest gorzka, ona określa ciebie, twoje podejście do życia.

I to jeszcze nie wszystko. Samo jej poznanie nic ci nie da. Ta prawda ma cię przeniknąć. Musisz sobie ją wziąć do serca, musisz zacząć nią żyć. Ona nie może być gołym słowem, bo ono nic nie znaczy. Ludzie opierają się na nim, a na nim nie można się oprzeć, bo jest puste, nie zawiera treści. To tylko opakowanie, pusta koperta, to tylko wyobrażenie. Za nim nie stoi rzeczywistość. Ono jedynie pokazuje, czym żyjesz, czym się karmisz: - zatrutymi ziarnami, śmieciami, czymś, co nie istnieje, a jednak stoi na twej drodze, jest przeszkodą, odgradza cię od prawdy i od miłości, i od innych kwiatów.

Słowo jest świadectwem twego oddalenia od ciebie samej, od twego serca, od prawdy. Jest świadectwem tego, iż bujasz w obłokach. Zamiast żyć światłem, słońcem, powietrzem, ziemią, prawdziwym pożywieniem, żyjesz jego nieobecnością.

Ciociu, jeszcze raz pytam: chcesz usłyszeć prawdę śmiejącego się starca?

- Tak, chcę! – odpowiedziała zdecydowanie.

- Dobrze.

Gdy patrzę na ciebie, gdy cię słucham, gdy wsłuchuję się w twoje opowieści, w twoje opinie, gdy widzę twe smutki, a przede wszystkim, gdy czuję jak kołacze z bezsilności twe serce, jak krzyczy twa dusza …

Gdy widzę jak biegasz, jak uciekasz i gonisz …

Gdy słyszę bez przerwy te same pytania: Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? – to ci współczuję.

Współczuję ci, bo wiem, że nie jesteś gotowa na prawdę.  Nie chcesz jej przyjąć, odrzucasz ją. Czekasz, aż przyjdzie odpowiedni moment, ale on nie przyjdzie, dopóki nie staniesz się odważna, by ją przyjąć, by zacząć nią żyć, bez względu na to jak jest gorzka.

Ona wygląda jak śmierć i w istocie nią jest, ale póki jej nie poznasz, nie wpuścisz jej, nie otworzysz się na nią, dopóty będą w tobie te bezsensowne pytania. Dopóty będziesz poszukiwać, bez szansy znalezienia, bo jej … nie chcesz.

Ona jest jak śmierć, bo jeśli ją wchłoniesz, jeśli ją zrozumiesz, to umrze ta ciocia, za którą się uważasz, a narodzi się inna, zupełnie inna, odmieniona, prawdziwa, autentyczna, radosna, kochająca i wolna. To będzie zupełnie inna istota. Nie będzie miała z tą nic wspólnego. I tego się lękasz. Nie chcesz stracić tego, co posiadasz – swego nieszcześcia.

Nie, nie jesteś na tyle odważna, by je porzucić. Mało jest ludzi odważnych. Większość to tchórze. Chwytają się czegokolwiek, nawet brzytwy, topora, nędzy, cierpienia, aby tylko nic się nie zmieniło. Boją się nowego, nawet wtedy, gdy nowe jest lepsze, boskie …

Tak, ludzie boją się Boga. Naprawdę się go boją, bo boją się umrzeć …

Powiem ci tak: aktywnie pracowałaś i nadal pracujesz na swoje nieszczęście. Jesteś bardzo, ale to bardzo zaangażowana w unieszczęśliwianie siebie …

- Piotrze, ale jak to? – przerwała zalana łzami, niedowierzająca.

- Ciociu, przypomnij sobie! Odszukaj w sobie, czym żyjesz? Odszukaj te ziarna, które dominują w tobie.

Ciociu, wołasz o miłość, prosisz o nią, czekasz, a żyjesz nienawiścią. To nic, że tylko do jednego człowieka. Nieważne, czy jest to twój były mąż, czy ojciec. Ważne, że jest w tobie ziarno nienawiści. Jest w tobie sporo innych ziaren lęku, strachu, żalu, zła, myśli o pechu, o odpowiedzialności innych za twój los.

Ciociu, ty cały czas widzisz w sobie sierotkę, a nie widzisz w sobie kreatorki - kreatora dobrego i złego, słonecznych i pochmurnych chwil swego życia, no i zadajesz w związku z tym tysiące pytań, bo myślisz, że masz pecha, że ktoś lub coś się na ciebie zawzięło i karze cię takim losem, jaki jest twym udziałem.

Wiedz, że dopóki karmisz się tymi ziarnami, dopóki wypełniają cię takie myśli, nie ma w tobie miejsca na miłość, przyjaźń, uśmiech serca.

I nie będzie w tobie miłości, dopóki dokarmiasz w sobie nienawiść choćby do jednej osoby, choćby do jednej, jedynej istoty na ziemi. Nie będzie, dopóki jest w tobie jakiekolwiek ziarno ciemności, jakiekolwiek zatrute ziarno.

Nie zakwitnie w tobie żaden kwiat, bo całość twej uwagi poświęcasz truciźnie. Cały pokarm, cała twoja życiowa energia płynie w pustkę. Trwonisz swą energię, tracisz życie na zatruwanie siebie i innych. Zatruwasz też mnie, bo ja to widzę.

Nie szkodzisz mi jednakże, wywołujesz we mnie jedynie współczucie. Współczuję ci, bo chciałbym ci pomóc, ale nie mogę, bo tylko ty możesz sobie pomóc.

Twoja trucizna jednak spływa na tych, którzy nie są jej świadomi. Oni oddają ci to samo. Nawzajem siebie zatruwacie.

Tylko ty jesteś za to odpowiedzialna, tylko ty. Możesz uzdrowić siebie i innych, lecz musisz w sobie odnaleźć zatrute ziarna, musisz się im przyjrzeć, stać się ich świadomą. One wtedy obumrą, bo zabierzesz im pokarm.

Zatrułaś tę miłość, którą cię obdarowano, ziarnem nienawiści. Zatruwasz ją cały czas. Nie pytaj więc „dlaczego”? Nie pytaj, bo nikt ci nie odpowie. To głupie pytanie, na które nie ma odpowiedzi. Dopóki nie dasz przyzwolenia miłości, dopóty jej łaska, jej błogość, jej boski dar na ciebie nie spłynie.

Robisz coś odwrotnego – walczysz z ciemnością, a ona nie istnieje, to tylko wytwór twojej głowy. Dopóki walczysz z nią, to istnieje w tobie pokarm, który karmi zło, nieszczęście, cierpienie. Te ziarna nigdy nie wykiełkują, nigdy nie staną się kwiatami, bo są zatrute. Zrozum to. Czekanie nic nie zmieni. Wiara, że ktoś cię czymś obdaruje, że twój los się odmieni, jest beznadziejna. Twoje pytania świadczą o tym, że czekasz na coś beznadziejnego. Są świadectwem, że kręcisz się w kółko, że czekasz na niemożliwe, że cały czas jesteś sierotką, że chcesz nią pozostać.

Dlatego musisz zrozumieć, czego tak naprawdę pragniesz: zatrutych ziaren, czy kwiatów.

To jest mądrość śmiejącego się starca. On nie widzi, żadnego innego rozwiązania. Jest tylko jedno: wybrać, czego pragniesz i tym żyć.

Wiem, że to jest wybór między życiem, a śmiercią. Lecz nie masz innego. Twoje życie nie ma innego celu. Ma tylko ten – poznanie prawdy o sobie. Jeśli naprawdę jesteś odważna, pójdź w jej stronę. I nie lękaj się śmierci. Bo tak naprawdę, to, czego się lękasz jest twoją szansą, jest odrodzeniem, jest tym, czego naprawdę szukasz.

Prawdę śmiejącego się starca przekazał cioci: Piotr Kiewra  

Umysł zbiorowy w „spiskowych teoriach”

- Piotr, czy ty wierzysz w teorie spiskowe? – zapytała ciocia przejęta nowymi sensacjami jej koleżanek.

- Co za różnica, czy wierzę, czy nie? One mnie nie dotykają. Nauczyłem się akceptować wszystko, co do mnie dociera. Dzięki temu to przeze mnie przepływa, nie zatrzymuje się i mi nie dokucza, nie boli mnie. W ten sposób nie zanoszę swego bólu dla świata. Nie sieję, nie zaszczepiam nigdzie bólu, nie sieję też strachu. – odpowiedział.

- No, ale, wiesz … są rzeczy, są fakty, którym trzeba się przeciwstawiać, nie można ich zostawić, ot tak sobie, bo szkodzą, są wymierzone przeciwko człowiekowi, niszczą świat. Nie można być takim obojętnym. Chcesz być sprytny i wyrzuciłeś telewizor, i uważasz, że wszystko jest w porządku, bo jak czegoś nie wiesz, to to nie istnieje … i ciebie nie dotyka. To jest, po prostu, ucieczka i jak wszyscy tacy będą, to elity będą robić, co chcą, zniszczą nas. Kto im wtedy przeszkodzi, kto z tym będzie walczyć, jak wszyscy schowają się po kątach, a oni po kolei będą nam podrzynać gardła?  Będą nas zabijać szczepionkami, rozpylać bezkarnie chemitrials, niszczyć prawdziwą medycynę, z lekarzy czynić wypisywaczy recept chemicznych, trujących leków, kłamstwami w reklamach wcisną nam wszystko, do końca zatrują żywność, zrobią z nas niewolników, staniemy się zwierzętami, a nie ludźmi, maszynami, które im służą do ich celów. Chcą zdziesiątkować populację, chcą skrócić nasze życie, zabrać nam emerytury, wykończyć nas chorobami. Produkują coraz droższe towary, coraz gorszej jakości, by coraz bardziej nakręcać sprzedaż, by zarabiali coraz więcej. Czy zgadzasz się na to? Ludzi trzeba obudzić, mówić im prawdę. Czy uważasz, że to nie jest spisek?

- Ciociu, prawda jest jeszcze gorsza. Ty znasz tylko część tego spisku, uległaś temu, co widać i słychać. Lecz jest jeszcze druga tego część, znacznie bardziej niebezpieczna i ty bierzesz udział w tym spisku. Stałaś się bezwiednie, bezwolnie, jego częścią i wspierasz go.

- Co? Ja?

- Tak. Stałaś się umysłem zbiorowym. I teraz każda plotka, lub – to nie ma znaczenia - każdy fakt, powoduje, że narastają w tobie - przywołujesz wrogie, waleczne, agresywne myśli. Narasta w tobie strach, fobia, złość, nienawiść, a wyzbywasz się resztek miłości, akceptacji, zaufania. Wypełniasz się złą energią i stajesz się taka sama, jak ci, przeciwko, którym chcesz walczyć.

I powiem ci, taki jest właśnie zamysł tych elit. W ten sposób chcą cię w to wciągnąć, mentalnie zaangażować, wypełnić takimi energiami i stajesz się wtedy ich wspólnikiem. Działasz z nimi w jednym szeregu, rozsiewasz tą złą energię, siejesz strach, nienawiść, ujmujesz pola dla miłości. Poobserwuj siebie, swoje koleżanki. Stałyście się maszynami, niewolniczkami wiadomości, plotek, czy faktów i chodzicie nabuzowane, a nie zauważyłyście w ogóle wiosny, tego, że śpiewają ptaki. Kogo ostatnio obdarowałyście miłością, ciepłem? Co dobrego wysłałyście w świat? Kogo i co zaakceptowałyście takim, jakie jest?

Ktoś dawno odkrył coś takiego jak umysł zbiorowy i poprzez media, poprzez prawdziwe i fałszywe informacje steruje światem. Wystarczy, że puszczą informację o globalnym ociepleniu i że to spowoduje kataklizm. Ludzie zaczynają się tego bać, wizualizują to i tym globalnym strachem, tą zbiorową myślą kreują zamierzony efekt. Ktoś tysiące lat temu odkrył, że tym narzędziem da się rządzić światem, wystarczy wzbudzić strach. Nie zauważyłaś, że zawsze dostajesz to, czego się lękasz. To biblijna prawda. Jeśli boisz się przeziębienia, to się przeziębisz, a grypa się rozprzestrzenia jak tsunami właśnie dzięki lękowi … Jeśli boisz się straty, to stracisz ...

Narzędziem do kreowania jest kłamstwo lub informacja i medium ogólnoświatowe, gdzie powiela się ta myśl, a reszta dzieje się dzięki tobie, twoim koleżankom. Stajecie się w ten sposób żołnierzami zła. Waszymi karabinami i atomowymi bombami są wasze myśli. Stajecie się groźne, gdy jest was więcej, im bardziej się jednoczycie i skrzykujecie przeciwko elicie, tym bardziej im sprzyjacie, tym głośniej się oni śmieją. Mogą oni wtedy odstawić swoją broń, nie muszą najmować prawdziwych żołnierzy i ich żywić, płacić im żołdu, wasz umysł zbiorowy to zadanie wypełni. Wy walczycie, burzycie, a oni się bawią, sączą swoje lemoniadki, zajadają ciasteczka, relaksują swoje głowy. Co jakiś czas rzucą jakąś myśl, a dzięki mediom staje się ona zbiorowym ciałem. I to tak działa. Więc walcz ciociu! Mnie do tego nie namówisz. Znasz moje podejście, znasz moje „tak”. Jak widzisz, nawet twojemu zbiorowemu umysłowi mówię „tak”, bo tym „tak” nie dodaję mu siły, a wręcz osłabiam.

Widzę to po tobie ciociu, bo się topisz jak lód. Twoja złość i nienawiść się topi. Widzę natomiast, że mocniej ci bije serce, nie to od krwi, ale to pompujące uczucia. Wyraźnie to widzę i czuję. – powiedział to ze śmiechem.

Piotr Kiewra

Pełna świadomość „Sekretu”, czyli niepotrzebne „chcenie i niechcenie”

Pewnego razu, przy okazji rozmowy z ciocią o jej narzekających i negatywnych koleżankach, zapytała:

- Piotrze, znasz „Sekret”, film o naszym myśleniu?

- Tak. – padła krótka odpowiedź. A ciocia na to z wyrzutem: - To dlaczego mi o tym nie mówiłeś? Czyżbyś też brał udział w spisku elit rządzących światem?

To drugie pytanie zadała śmiejąc się od ucha do ucha.

- Ciociu, mówiłem ci o tym z milion razy, lecz chyba nie słuchałaś. Może nie użyłem tego słowa „sekret”, ale mówiłem ci, że swoim myśleniem kreujesz swoją rzeczywistość, że swoimi słowami i myślowymi obrazami ustalasz swoją przyszłość, ale widocznie traktowałaś to z przymrużeniem oka, a teraz oglądasz film i naraz wierzysz we wszystko, co tam mówią.

- A co, nie mam wierzyć? – ripostowała.

- Nie o to chodzi, ciociu. Świadomość „sekretu” jest potrzebna, lecz potrzebna jest pełna jego świadomość, a nie tylko część. – odpowiedział.

- Nie rozumiem, Piotrze. Czyżby w tym filmie nie powiedziano wszystkiego? – pytała zaniepokojona.

- Powiedziano, ile powiedziano, lecz to nie od tego zależy co tam powiedziano, tylko kto to ogląda i co widzi, i słyszy. – odpowiedział Piotr, lecz po minie cioci można było się zorientować, że nadal nie jest zadowolona z jego wyjaśnień i od razu, jakby na potwierdzenie, znowu zapytała:

- Czy chcesz przez to powiedzieć, że nie zrozumiałam „Sekretu”? Chcesz przez to powiedzieć, że jakość mojego życia, to kim jestem i jak żyję świadczy o jego zrozumieniu, lub jego braku?  Chcesz przez to powiedzieć, że przeszkadzać mi w tym może moja wiedza, poziom dojrzałości, przekonania, a przede wszystkim sposób myślenia, że rozumiem tak jak chcę rozumieć i wybieram to, co jest, wg mnie korzystne i wygodne, i z jakichś powodów wydaje się potrzebne, a resztę odrzuciłam i … już? Czyż tak?

- Dokładnie, ciociu. Wolimy w innych widzieć ich błędy i niedoskonałości, tym samym zrzucając odpowiedzialność, za to co się dzieje w naszym życiu ...  – nie dokończył, bo ciocia już wtrąciła następną porcję spostrzeżeń:

- Zauważyłam Piotrze, że wszystko w moim życiu jest odwrotnie. Dostaję to czego się boję, przychodzi do mnie to, od czego uciekam, a to za czym ja gonię, ucieka ode mnie. To co wyrzucam wraca do mnie, to co chcę naprawić, psuje się jeszcze bardziej, to co mnie denerwuje w innych, odkrywam w sobie samej. Kultywuję w sobie spokój, a staję się wulkanem, szukam radości, a znajduję smutek, chciałabym czynić dobro i dobrą się stawać, a czuję, że jest we mnie wiele zła, szukam miłości, a znajduję nienawiść i strach. Staram się być sobą, a tak naprawdę, ciągle do mnie wraca pytanie, jak być sobą? W ogóle jest we mnie wiele pytań …

Opowiedz mi Piotrze, proszę, trochę o sekrecie! Opowiesz?   

- Ciociu, jakby ci to … powiedzieć … Ciociu, ludzie rozumieją pewne treści przez pryzmat swoich wcześniejszych doświadczeń, swojej dotychczasowej wiedzy i zauważają to, co chcą zauważyć, a „materia”, która jest dotknięta w „Sekrecie” jest wyjątkowo delikatna, ale za to potężna. To obosieczna broń, narzędzie, które niemądrze używane zabija, niszczy, zakłóca porządek, unieszczęśliwia, tworzy zło. 

Myśli nie tylko kreują dobre i potrzebne nam rzeczy, materializują je, ale – niestety - w większości przypadków, materializują też to, czego nie chcemy, to czego się boimy. Dostajemy odwrotność tego o czym śnimy, bo na co dzień, w większości chwil naszego życia, wypełniają nas myśli pełne złości, nienawiści, oczekiwań wobec innych, oczekiwanie miłości, rzeczy, dostatku, szczęścia, nieobecności bólu i cierpienia. Boimy się chorób, a je przyciągamy i zapominamy, że to właśnie zapomnienie o potędze sekretu, o jego obosieczności to sprawiło. Nie przypisujemy sobie takich rzeczy, nie bierzemy pod uwagę swojej destrukcyjności, tego, że to nasze przeszłe myśli sprawiły.

Wierzymy, że można się stać bogatym poprzez „Sekret”, poprzez użycie mocy naszych myśli, naszej wyobraźni, naszej wizji, a nie wierzymy, że nasze ubóstwo, czy cierpienie jest wynikiem tych samych myśli, niedowierzania, niewiary, nieufności, lęków, strachu, albo tłumienia tych niechcianych, czy też wizualizacji jakichś katastrof, nieszczęść, osamotnienia, które mogą nas spotkać.

Naszymi przeszłymi myślami lub tymi, które aktualnie defilują przez naszą głowę, nasz umysł, wyrządzamy szkodę innym i sobie. W myślach, w naszych marzeniach, tych sennych, czy raczej częściej na jawie, wykorzystujemy innych, wywyższamy siebie kosztem innych, sprawiamy w wizjach, że czują się poniżeni, gorsi, nieszczęśliwi, albo też robimy tak sobie samym, tworząc wizje nieszczęśliwych siebie, co ma sprawić, że inni się nad nami zlitują, zainteresują, zaczną nam sprzyjać, obdarują nas czymś, pokochają. Nie rozumiemy, że to te właśnie myśli „stworzyły” nasz obecny świat, nie czujemy się za to odpowiedzialni. Chcielibyśmy dobrych rzeczy dla siebie i mamy pretensje do świata, że ich nie doświadczamy, a nie czujemy się odpowiedzialni za stworzenie bałaganu, chaosu, niepokoju, ubóstwa, bólu i cierpienia wokół, i w nas samych. Oceniamy, sądzimy innych, przypisujemy im zło, wierzymy, iż to działanie i tylko działanie się liczy, a nie zdajemy sobie sprawy, że nawet mając dobre intencje, chcąc czegoś dla innych, lub dla siebie szkodzimy im i sobie. Na przykład, modliłaś się kiedyś, by spotkać przystojnego i męskiego faceta i wymodliłaś to. No i co? Co się zdarzyło po latach? – zapytał, ot tak, nie kierując pytania do cioci, jednak ona natychmiast odpowiedziała na nie.

- Nieszczęście, cierpienie dla mnie i dla wielu innych osób. Tak, rozumiem, nie zdajemy sprawy z konsekwencji swoich wizji, swoich oczekiwań wobec świata i ludzi, z ustalania porządku świata wg swojej fantazji, wg swojego widzimisię. No tak. Tak się dzieje. I pewnie tak jest codziennie z miliardami innych modlitw, czynimy wielkie zamieszanie swoimi, często sprzecznymi modlitwami, swoją interesownością, tym, że tak naprawdę chcemy się targować z Bogiem, tym, że tak naprawdę mu nie ufamy, że nie wierzymy w jego wizję świata. To nasze wielkie ego chce uczynić nas władcami świata, a tak naprawdę nie mamy żadnych podstaw, by rządzić, by decydować, by prosić, by szukać, bo Bóg przecież wie, co dla nas dobre, i to wie już do samego końca, do kresu naszych dni. Czyli niepotrzebnie się wysilamy. Niepotrzebnie, nie tylko używamy wioseł, ale też zupełnie bez potrzeby zatruwamy sobie głowę myśleniem. Czyli myślenie to raczej choroba niż … Zgadza się?

- Dokładnie. Większość naszych myśli jest chorych, niepotrzebnych, szkodliwych, a my je wypuszczamy w świat, tworzymy bałagan. Z tego nie zdajemy sobie sprawy, albo nie chcemy być tego świadomi. Takie jest w tym niebezpieczeństwo, ciociu.

Natworzyłaś w swoim życiu wiele rzeczy, których pewnie się wstydzisz, lub będziesz wstydzić, dlatego …

- No, no, jestem ciekawa, powiedz, co mam zrobić, by to cały sekret stał się moim udziałem, bym była świadoma jego pełni? – przerwała, czując, iż ciekawość ją rozsadza.

- Dlatego, jeśli nabywasz świadomości „Sekretu”, to przyjmij tę pełną jego świadomość. Bo nasze myśli, są tak samo niebezpieczne, jak i twórcze, mogą być tak samo dobre, jak i złe: zakłócają porządek świata, wprowadzają niepokój i wojnę, biedę i cierpienie. Mamy dobre intencje, a skutek jest odwrotny. Od początku cywilizacji ludzie walczą o pokój, o dobro, a co osiągają?

Dlatego każdy człowiek, który wchodzi w „posiadanie sekretu” powinien posiąść pełną świadomość tego, czym on jest. Każdy potrzebuje medytacji, by nauczyć się obserwować to narzędzie, jakim jest nasz własny umysł, by zyskać nad nim władzę, nie pozwolić mu na przejęcie władzy nad nami, bo wtedy dzieje się to … co się dzieje.

Ciociu, do tej pory, moje i twoje myślenie było szkodliwe i dla świata i dla nas samych. Wystarczy spojrzeć na nasze życie i na świat, który wykreowaliśmy naszymi myślami. To nasze dzieło – moje i Twoje.

Jedyny sposób by to zmienić i naprawić to zmienić myślenie, to obserwować myśli bez ich oceniania i … nic więcej nie robić. I ciociu nie jest naszą misją dokonywać tych zmian u innych, tylko u siebie. Wszystko się zaczyna i kończy w nas, więc tylko nas dotyczy ta zmiana. Tylko nas i naszych przeszłych, i obecnych myśli. Potrzebujemy oczyszczenia z przeszłości i … obserwowania. To wszystko. I dobrze mówisz, nawet wiosła są nam niepotrzebne, rzeka nas zaniesie, gdzie ma zanieść. – skończył.

- No dobrze, czyli bardziej niż nasze „chcenie”, liczy się nasze „niechcenie”? – zapytała chcąc podsumować.

- Ciociu, jedno i drugie jest niepotrzebne, bowiem tak samo niebezpieczne jak nasze lęki, są nasze pragnienia. Swoimi pragnieniami i obawą przed ich niespełnieniem okazujemy – dokumentujemy swoją ufność, wolność, prawdę o wielkości naszego współczucia i akceptacji siebie i wszystkiego, a tak naprawdę – zauważ! – ich przeciwieństwo.

Jak być sobą? Totalnie zaakceptować wszystko i … znikną pytania.

Tak, totalna akceptacja likwiduje pytania, „chcenie i niechcenie”, czyli pragnienia i lęki, pozwala poczuć prawdziwego siebie. Uwalnia totalnie od wojen, napięć, smutku, nieszczęścia, cierpienia … To wszystko. Taka akceptacja jest wynikiem obserwowania swoich myśli – medytacji. Niczego więcej nie trzeba. Tak mało, a tak wiele … albo odwrotnie: tak wiele za tak mało. – uśmiechnął się dając do zrozumienia, że skończył.

- Świetnie Piotrze, tego potrzebowałam. A teraz zobaczymy, na ile nam się uda o tym pamiętać, jak głęboka będzie nasza medytacja i jaka będzie ta nasza świadomość? Po owocach to poznamy. Zgadzasz się Piotrze?

- Dokładnie się z Tobą, ciociu, zgadzam. – potwierdził.

I śmiali się oboje w głos.

Piotr Kiewra

Żylaki cioci

- Piotrze, czego ja się nie nasłuchałam wczoraj u moich koleżanek. Dwie z nich zaprosiły mnie na urodzinowe ciasto i zamiast się cieszyć, żartować, cały czas marudziły, wspominały brzydkie chwile z ich życia, tak jakby nigdy nic pozytywnego u nich się nie zdarzyło. Cały czas o swoim ciężkim losie, o żylakach, o nadwadze, o nadciśnieniu, cholesterolu i cukrzycy, o złych ludziach.  Pytam się ich w końcu, czy nie mają innego tematu niż żylaki, a one mi, że skoro jestem taka mądra, to, co one mają z tym zrobić, bo już miały operacje i ciągle im nowe wychodzą, że już się odchudzały, a brzuszek się ciągle powiększa, że to chyba jakaś kara za grzechy, itd., itd. Ja im na to: „A czego się można spodziewać, jak się ma siedemdziesiąt lat?”

Powiedz mi, czy naprawdę to jest kara i czy jakoś się z tego można uleczyć?

- Z czego, ciociu? Z tych siedemdziesięciu lat? – zażartował.

- Choćby z żylaków, z nadwagi. – wyjaśniła.

- Nie wiem ciociu, nie jestem lekarzem, ale mogę ci powiedzieć, co podpowiedziałby mi mój instynkt, czy raczej intuicja, gdyby to dotyczyło mnie: otóż, ciało to nie magazyn na śmieci. – zakończył w kilku słowach, z dość tajemniczą miną.

- Nie rozumiem, co mają wspólnego żylaki ze śmieciami? I o jakich śmieciach mówisz? – zapytała poirytowana.

- Oj chyba ten problem nie dotyczy tylko tamtych solenizantek, ciociu, prawda? – odparł pytaniem.

- Oj, oj, chcę tylko wiedzieć, co byś ty na moim miejscu, odpowiedział moim koleżankom. – tłumaczyła się.

- Dobrze, ciociu. Żylaki, nadciśnienie, nadwaga, ewentualne guzy i inne choróbska, to odpowiedzi ciała na gromadzenie w nim różnych rzeczy. Ciało to nie magazyn na złość, nienawiść, zazdrość, na zmartwienia, lęki, strach, oczekiwania, pragnienia, zatrute słowa, na toksyczne myśli. To wszystko ma swoją „wagę”, to wszystko jest coś, co się musi gdzieś podziać. Jeśli produkujesz to, to też gromadzisz, bo przecież jeśli mówisz coś do kogoś, używasz słów, myślisz i wysyłasz to w świat, to wysyłasz też do siebie. Zatruwasz świat, ale przed wszystkim zatruwasz siebie. Gromadzisz to. Gromadzisz jakąś związaną z tym energię, emocje. Ona cię zapycha, gdzieś się odkłada, z trudem się przemieszcza z miejsca na miejsce. Żyły to nie tylko miejsce na krew, tam także krąży jad, który sączymy. Guzy, tłuszczyk na brzuchu to też toksyczne emocje, myśli, słowa, to nienawiść, złość, poczucie winy, urazy wobec siebie i innych.

W tym rozumieniu, żylaki, guzy, otyłość, nadciśnienie, to kara, którą sama sobie wymierzasz za pragnienia, oczekiwania, rywalizację, zazdrość, nienawiść, za ocenianie innych, a tak naprawdę za swoje własne myśli. Im bardziej wypierasz takie myśli z siebie, im większe masz poczucie winy, im więcej w tobie poczucia nieszczęścia, tym większe tworzysz ciśnienie, tym bardziej wypchany jest twój magazyn. Im więcej masz pretensji do świata, tym bardziej nienawidzisz siebie, tym bardziej cierpi twoje ciało, bo to ono jest magazynem i to ono jest ofiarą.

Rada? Oczyścić się, opróżnić magazyn. Przeżyć wszystko do końca, zrozumieć siebie, swoje oczekiwania i pragnienia, i uwolnić się od nich. Przyjrzeć się myślom, zanim wyślesz je w świat.

Jeszcze krócej ci powiem: wszystko, co jest w tobie na „tak”, przepływa przez ciebie i idzie w świat, niczego nie gromadzisz, obdarzasz miłością, tym właśnie ona jest – jednym wielkim „tak” dla wszystkiego. Jeśli jest w tobie „nie”, na jakimkolwiek punkcie, gromadzisz to. Mało tego, im więcej wysyłasz „nie” w świat, to jego bracia i siostry bliźniacy zostają w tobie i to one są tymi żylakami, nowotworami, nadciśnieniem, cholesterolem, cukrzycą, smutkiem, złością, nienawiścią. Żylaki to oznaka, objaw walki, wojny w tobie, to wiadomość o wypełnieniu magazynów trucizną, jadem.

To wszystko. Nie jestem lekarzem, nie mogę cię uleczyć, nie mogę pomóc twoim koleżankom i ty nie możesz im pomóc. Możesz pomóc sobie. Ja ci tylko wskazuję twoje lekarstwo, twoją za siebie odpowiedzialność. Jeśli im powtórzysz to, co powiedziałem, to ci nie uwierzą, spojrzą dziwnie na ciebie, i staną się jeszcze bardziej na „nie” w stosunku do ciebie. Dlatego ich nie naprawiaj, napraw siebie. Stań się na „tak”, a twoje lekarstwo do nich dotrze …

- Aaaaa … - przerwała ciocia. – Aaaa, Piotrze, a ty jednak mówisz do mnie, naprawiasz mnie. Aaa medycyna?

- Tak, tylko, że docierają do ciebie przede wszystkim nie słowa, lecz moje „tak”, moje doświadczanie, moja energia, moje znaki między słowami. Dlatego mi ufasz. Za mną stoi moja własna za siebie odpowiedzialność, harmonia, która jest we mnie, moja cisza i dlatego mi ufasz. Dlatego to do ciebie dociera. Ja tylko odpowiadam na twoje pytania, wychodzę naprzeciw w twoim poszukiwaniu drogi. To tyle.

A medycyna? To idź do lekarzy! Oni ci coś wytną. Oni ci pomniejszą twój magazyn. Lecz „towaru”, „produktów”, „śmieci”, pozostanie tyle samo. – skończył.

- Czyli mam oczyścić magazyny? Mam być na „tak”?

- Tak. Tylko to, a reszta sama przyjdzie. – potwierdził.

- To jest takie proste! Samouzdrawianie jest takie proste! Wystarczy „tak”? – pytała już chyba bardziej samą siebie, niż Piotra. Piotr jednak odpowiedział:

- Tak, ciociu. „Nie” tworzy problemy, mnoży pytania, wszystko komplikuje. „Tak” jest proste, bo jest prawdą, bo jest miłością. „Tak” uwalnia, oczyszcza. Gdy mówisz „tak”, pozwalasz rzece płynąć, gdy mówisz „nie” próbujesz niemożliwego, próbujesz zatrzymać rzekę. Jeszcze nikomu się to nie udało i nie uda. Oprócz żylaków, guzów, nadciśnienia i nadwagi niczego nie możesz od tego działania oczekiwać, a jednak ludzie to robią. Nie wierzą w prostotę, wierzą w komplikacje. Żylaki to taka tama na rzece życia, to oznaka nieufności, niewiary w prostotę życia. 

Żadna inna istota, oprócz człowieka nie tworzy problemów myślami … no dobrze ciociu. Za dużo mówię, w ten sposób komplikuję, bo słowa to komplikacje, to zaprzeczanie prostocie, słowa to tamy, słowa to żylaki.

Słowa i myśli są zaraźliwe, „nie” jest zaraźliwe i dlatego wydaje się łatwe. „Tak” trzeba odszukać w sobie, bo to jest sposób bycia, to jest postawa i dlatego wydaje się trudne, wymaga medytacji. „Nie” dostajemy w prezencie, wszędzie wokół jest pełno „nie” – leży na ulicy, wala się pod nogami, potykasz się o to. „Nie” to nasiona chwastów, łatwo się je wysiewa, wyrywa się, a one i tak same rosną, bo korzenie zostają. Zamiast zajmować się wyrywaniem tego chwastu, lepiej popielęgnować „tak”. Gdy pielęgnujesz „tak” niszczysz korzenie „nie”. I tyle.

Chcesz by znikła przyczyna żylaków, bądź na „tak”, kochaj, akceptuj, nie walcz, ufaj, bądź wolna od oczekiwań, rozluźnij się. „Tak” rozluźnia nie tylko głowę, ale i żyły. „Tak” odchudza, likwiduje guzy, nadciśnienie. „Tak” uzdrawia. „Tak” usuwa skutki, bo niszczy przyczynę, niszczy „nie”.

Widzisz ciociu? Wszystko jest twoim wyborem – wybierasz „nie” – wybierasz wszystko, co się wiąże z „nie”, łącznie z chorobami ciała. Wybierasz „tak” – wybierasz zdrowie, harmonię, radość, szczęście, miłość, wolność, ufność.

TAK

„Tak”, bez żadnej kropki, bez żadnej racji, bez żadnego uzasadnienia. Po prostu „tak”, proste „tak” i nic więcej. „Tak” to uczucie, to energia życia, a nie słowo, czy myśl. „Nie” to filozofia, „tak” to doświadczenie, to mądrość. – Piotr przerwał, bo czuł, że czas skończyć z rzeką słów i walką z „nie”. Dodał jedynie:

- Oto lek na żylaki … - tu okazał jedynie bezdźwięczną ciszę i uśmiechnął się. Ciocia również uśmiechnęła się, otworzyła okno i rozpoczęła swoje oczyszczanie: wydechy, taniec i walkę z poduszką.  Wyszedł ufny, że cisza z jaką zostawił ciocię jest oznaką odszukania drogi do jej wewętrznego „tak”.

Piotr Kiewra

Tęsknota

Niniejszy tekst jest dalszym ciągiem innego tekstu: Kropelka i Taniec radości

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;
nie jest bezwstydna,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem,

nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,

we wszystkim pokłada nadzieję,

wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje.  

Hymn o miłości, fragm.. Biblia, list do Koryntian

Piotr przyglądał się cioci, jak uwija się wokół choinki.

Czekał, bo gdy ona parzy herbatę, prasuje, sprząta, tak ją to pochłania, iż w tym czasie nie da się z nią rozmawiać, o cokolwiek pytać. Ona nie potrafi czegoś robić bez zaangażowania, jest w tym obecna całą sobą, a wtedy  spod jej ręki wychodzą prawdziwe cuda.  Gdy patrzy się na wyprasowany przez nią obrus, widać tam jej duszę, gdy się je ciocine ciasteczka, to wyczuwa się tam nie tylko mąkę, cukier, jest tam jeszcze coś, czego nie ma w przepisach.

Dlatego Piotr czekał, przyglądał się i dostrzegał jak powoli z tych drobnych czynności, z pozoru niepoukładanych ruchów, wyłania się dzieło jej serca, wyłania się jej miłość. Ona wszędzie pozostawia ślad swojej obecności, swojego poświęcenia, choćby na ubranej przez nią choince, w poukładanych na stole owocach, w zapalonej przez nią świecy. Wystarczy się rozejrzeć po pokoju, by dojrzeć aniołki nie tylko w porcelanowych i glinianych figurkach, lecz w każdym zakątku jej mieszkania. Część z nich ma postać, pozostałe są niewidoczne, lecz się je czuje. One tańczą, rozmyślają, śmieją się, lub płaczą. Każdy z nich to kawałek jej duszy.

Nie nudził się, bo przy niej nie można się nudzić, bycie u cioci to prawdziwa medytacja, nie potrzeba słów, nie potrzeba poważnych tematów, wystarczy być, wystarczy patrzeć, a można się poczuć, jakby razem z ciocią uczestniczyło się w jakimś wielkim dziele, w czymś co przypomina … taniec

Gdy skończyła, usiadła naprzeciwko Piotra, uśmiechnęła się do niego, lecz on zamyślony nie zauważył tego. Dopiero, gdy postawiła przy nim filiżankę pachnącej herbaty i podziękowała za cierpliwość, poruszył się. Spojrzał na nią i powiedział:

- Ciociu, patrzyłem na ciebie jak sprzątasz, jak się uwijasz po swoim mieszkaniu i widziałem w tobie coś, co … Chciałbym byś mi o tym opowiedziała, jeśli możesz oczywiście.

- Opowiem, lecz nie wiem o czym mam ci opowiedzieć, a gdy patrzę na ciebie to zaczynam rozumieć, że coś się w tobie dzieje i chyba świąteczny nastrój jeszcze to pogłębił. Zgadza się? – powiedziała cicho, patrząc na niego i próbując zgadnąć, o co chciałby ją zapytać.

- Ciociu, opowiedz mi o swojej tęsknocie! – odważył się poprosić.

Ona popatrzyła czule na niego, oczy jej się lekko zaszkliły, odwróciła więc szybko twarz, wstała i … wyszła do kuchni. Po chwili wróciła, już z uśmiechem, a na talerzyku przed nią leżało kilka ciasteczek. Powiedziała:

- To jeszcze nie święta, lecz jest jakoś tak świątecznie, że pozwolimy sobie na tych parę łakoci, co ty na to, Piotrze? – i nie czekając na jego odpowiedź, kontynuowała:

- Dobrze, opowiem ci o mojej tęsknocie. – Na chwilkę się zamyśliła, odleciała gdzieś w czasie. Piotr domyślił się gdzie i jak długą odbywa podróż. Patrzył na nią, lecz nie dostrzegał w niej smutku, wręcz przeciwnie, dostrzegał spokój, ciszę, wdzięczność, pogodzenie się, harmonię, radość. Żadnej przykrości, żadnej pretensji, żadnego żalu, nic z tych rzeczy. Był ciekaw, więc znowu czekał.

Ona patrzyła w palącą się świecę. On również spojrzał w smukły, nieruchomy płomień, a ten lekko się poruszył, zachwiał, zaświecił to jaśniejszym, to mniejszym światłem i po chwili się uspokoił. Od tej pory trwał nieruchomo, jakby był namalowanym obrazem, a nie żywym, gorącym ogniem.

Domyślił się, iż w ogniu ciocia zobaczyła wiosenną łąkę pełną kwiatów, zobaczyła motyle, zobaczyła swój taniec, zobaczyła nieznajomego chłopaka. Jeszcze raz przeżywała najpiękniejsze wakacje swojego życia. Oderwał na chwilę wzrok od płomienia i spojrzał na ciocię. Była szczęśliwa. Zaczęła swoją opowieść:

- Moja tęsknota … Tak wiele jej było, tak dużo wylałam łez z jej powodu … ach! Tak, wiem co to znaczy tęsknić, pięćdziesiąt lat to sporo czasu. – tu głos jej zadrżał, więc na chwilę przerwała. Pochrząkała trochę, jakby chcąc pokazać, że to nie z powodu wzruszenia.  Wypiła łyk herbaty i kontynuowała dalej:

- Tak, pięćdziesiąt lat … Zanim motyle nie zaprowadziły mnie do chłopaka leżącego na mojej łące, nie wiedziałam, co to tęsknota. Lecz już pierwszego wieczoru, gdy każde z nas poszło do domu, poczułam, że czas mi się dłużył, choć umówiliśmy się następnego ranka.   I od tego wieczoru do dzisiaj tęsknię i tęsknię. Owszem moja tęsknota dojrzewała, przemieniała się, przemieniała i rozwijała mnie.  Wiele mnie nauczyła, dzięki niej wiele zrozumiałam, dzięki niej jestem szczęśliwa.

Pierwsze dwa lata moja tęsknota, to potrzeba bliskości. Po prostu chciałam być blisko niego, mojego łąkowego, trochę zagubionego, nieśmiałego chłopaka. Byliśmy jednak daleko, zamiast niego musiały wystarczyć mi jego listy. Były piękne, pełne entuzjazmu, pełne wiosny, pełne naszej łąki, słowików, skowronków, świerszczy, motyli. Te listy były też pełne mnie i pełne jego tęsknoty do mnie. Pisał o mnie, o moim tańcu, o motylach, które uknuły spisek przeciwko nam. Pisał o moich włosach, o wietrze z którym się ścigałam. Czytałam te słowa po sto i tysiąc razy, śmiałam się i płakałam. Czasem płakałam ze śmiechu, tak mnie bawiły opisy jego dni, miesiące oczekiwania na spotkanie ze mną.

Pisał o swojej tęsknocie w każdym liście, w każdym zdaniu. Ja pisałam o swojej. Jego tęsknota dodawała mi sił, a moja jemu. Wiedziałam, że nie jestem sama, że myśli, że czeka.

Czułam się wspaniale. Czekałam na każdy kolejny list jak na spotkanie z moim ukochanym. Zresztą tak naprawdę to były randki, mówił o uczuciach, poznawałam jego tajemnice. Pisał tak pięknie, tyle czułam tam bicia jego serca, tyle jego oddechu, tyle ciepła w spojrzeniach jego oczu, tyle jego obecności, że nie musiałam się do niego przytulać, bo wydawało mi się, że cały czas jestem w niego wtulona.

Swoją tęsknotę również ja wkładałam do kopert i wysyłałam mu systematycznie. Karmiliśmy się tymi listami, nie potrzebowaliśmy jedzenia, niczego nie potrzebowałam. Cieszyłam się jego obecnością, choć był daleko.  – ciocia na chwilę przerwała. Jej nastrój się zmienił, wystarczył ułamek sekundy, by ciocia znalazła się w zupełnie innym fragmencie swojego życia i że nie jest to fragment, który chętnie wspomina.

- Później … – nie dokończyła i natychmiast wyszła do kuchni. Zamknęła drzwi. Piotr mógł się jedynie domyślać, ile w jej sercu przepływało teraz żalu i smutku, i ile łez – tam za drzwiami – ciocia ukryła.

Wróciła po kilku minutach i powiedziała:

- Przepraszam Piotrze, muszę to przejść silna, to jest ten kawałek życia, który mnie do dzisiaj mocno boli.

On nie przyjeżdżał do mnie. Zastanawiałam się dlaczego, przecież obiecywał, zapewniał, że przyjedzie za miesiąc, za pół roku, a na pewno na następne wakacje. Lecz nie przyjeżdżał. A moja tęsknota rosła i rosła. Potrzebowałam go, tyle miałam mu do pokazania, bo resztę powiedziałam w listach.

Gdy mijał drugi rok od naszego poznania, mimo, że pisaliśmy listy i że były one gorące, moja nadzieja, że go ujrzę była coraz mniejsza. Lecz trwałam, a ze mną moja tęsknota.

I pewnego dnia zdarzyło się coś co zamieniło moją tęsknotę w żal, w poczucie winy. Z pełnej wiary, kochającej, młodej dziewczyny, stałam się zepsutą kobietą – tak przynajmniej siebie wtedy widziałam. Krótka chwila, dosłowne kilka wieczorów z innym chłopakiem, zbytnia wrażliwość na jego piękne, pełne obietnic słowa, jego wielka niecierpliwość, pewność siebie, męskość, sprawiły, że zapomniałam – tylko na chwilę – o sercu, o jego cichym głosie, a usłuchałam ludzkiego, głośnego, powabnego. Usłyszałam dwa głosy: głos pięknego mężczyzny i głos mego ciała. I uległam.

Miesiąc miodowy trwał jednak krótko. Zniknął czar, zniknął bardzo szybko, a ja zrobiłam z siebie ofiarę, zrobiłam z siebie potwora, kogoś kto ukradł mojemu łąkowemu chłopakowi szczęście. Cały czas myślałam o nim, o tym jak bardzo go skrzywdziłam, ile mu zabrałam. Straciłam wiarę we wszystkie wartości.

Nie szanowałam siebie, przez długie lata chodziłam nad przepaścią i zastanawiałam się nad każdym postawionym krokiem. Każdy z nich wymagał odwagi, jeden by się unicestwić, drugi by żyć.

Uciekałam, gdzie się tylko dało. Najpierw wyjechałam, aby być jak najdalej od mojej łąki, później uciekałam od wspomnień. Uciekałam angażując się w pracę, w działalność, grałam szczęśliwą, spełnioną, samotną kobietę, lecz tylko ja wiedziałam, ile płacę za tę grę, za ten fałszywy uśmiech na twarzy, za tłumienie głosu serca.

A ono cały czas mi mówiło, że kocha, że nic się nie zmieniło, lecz mój umysł sprawiał, że czułam się winna, że czułam się niegodna miłości, niegodna by spojrzeć kolejnemu mężczyźnie w oczy.  Lecz nie to było najgorsze, największy ból, wręcz rozpacz, bezgraniczne cierpienie, sprawiał brak wiary: te dwie połówki jednej kropli już nigdy nie będą razem, już nigdy się nie odnajdą w oceanie życia.

Każdego dnia niszczyłam cokolwiek, co mogłoby tę wiarę podnieść z upadku, a każdy kopniak, którego sobie wymierzałam zabijał moją chęć istnienia, nic w moim życiu nie miało sensu. Żyłam tylko dlatego, że nie miałam odwagi nie żyć.

I nie wiem jak długo, by to trwało, gdyby nie to, że któregoś dnia moja tęsknota znowu odżyła, znowu stała się tęsknotą, przestałam się winić, nagle zobaczyłam słońce na niebie. A stało się to znowu za sprawą motyla, który usiadł na mojej dłoni. Gdy odleciał postanowiłam pójść za nim. Zaprowadził mnie do mojej koleżanki, która opowiedziała  mi  swoją historię życia. Była smutna, wręcz zrozpaczona, bo ktoś ją skrzywdził. Pamiętam jak przez kilka godzin przekonywałam ją, by przebaczyła. Użyłam tysięcy argumentów, aż zdałam sobie sama sprawę, że skoro można przebaczyć komuś, to można też przebaczyć sobie samej. I tak się stało. Spojrzałam wtedy – tego wieczora w lustro, pierwszy raz od wielu lat i nie wstydziłam się siebie samej.

Zaprzyjaźniłam się z lustrem, dzięki niemu zobaczyłam tam osóbkę, którą warto pokochać na nowo. I tak wróciła we wspomnieniach łąka, wrócił taniec, wrócił we wspomnieniach chłopak, wróciła tęsknota. Była już inna, dojrzalsza, głębsza. Zmieniała się każdego dnia, każdego dnia dokuczała mi mniej, bo coraz bardziej kochałam siebie. Przestałam być ofiarą.

Kolejny etap zaczął się znowu za sprawą motyla. Odważyłam się pojechać w miejsce, gdzie kiedyś była nasza – moja i mojego łąkowego chłopaka, łąka. Jest tam teraz osiedle, ale jest też park i tam spacerowałam. Wśród kwiatów latał motyl. Poobserwowałam go chwilkę, nawet zaczęłam się zastanawiać co się teraz zdarzy. Lecz nic się nie zdarzyło, tak mi się przynajmniej wydawało. Przyglądałam się motylowi chyba z godzinę. I nic. Postanowiłam odejść. Gdy tylko przeszłam parę kroków, mój motyl przeleciał koło mnie, parę metrów dalej zetknął się z innym motylem i razem gdzieś odleciały.

Wróciłam do domu. Od tej pory zastanawiałam się nad tym co widziałam. Załamałam się – motyle odleciały, więc odleciała też moja nadzieja – tak myślałam.   Jednak wspomnienie pary motyli nie dawało mi spokoju, doszukiwanie się tam rozwiązania mojej zagadki stało się moją obsesją. Nawet zaczęłam siebie ganić za przejmowanie się jakimiś przepowiedniami.

Minął chyba rok, któregoś dnia siedziałam sobie i przez okno obserwowałam padający deszcz. Krople spływały po szybie, jedna za drugą, jedna za drugą. Tańczyły, skręcały to w lewo, to w prawo, łączyły się … Spływały i łączyły się … W tym momencie zrozumiałam. To było takie proste, a ja przez rok nie mogłam tego zrozumieć. Motyle mi to pokazały już dawno, a ja się doszukiwałam jakichś ukrytych znaczeń, tam, gdzie wszystko było jasne od pierwszej chwili.

Tych łączących się kropel potrzebowałam, bardzo ich potrzebowałam. Moja wiara natychmiast urosła, znowu przypomniałam sobie to, co powiedział mój łąkowy chłopak i znowu stał się moją kropelką, a ja jego. Nie miało znaczenia to, że był daleko ode mnie, że nie wiedział o mnie, o moich kolejach losu nic. Od jego ostatniego listu, w którym napisał tylko: „Moja kropelka przepadła gdzieś w oceanie, już nigdy jej nie odnajdę”, nie miałam o nim  żadnej wiadomości, ani słowa.

Zdałam sobie sprawę, że moja tęsknota to miłość. Od tej pory przestały rosnąć moje pragnienia, przestała dokuczać samotność, pojawiło się współodczuwanie. On może czuł to samo, może nie, nie miało to znaczenia. Przepełniło mnie uczucie, pojawiło się wreszcie trochę radości, coś czego od ostatniego listu mojego chłopaka do mnie, nie zaznałam nigdy.

Zrozumiałam, że spotykamy innych ludzi, wykonujemy wspólny marsz, lub bieg, by się nauczyć czegoś o sobie. Może to trwać całe życie, może być jednorazowym spotkaniem, aktem, a może być tańcem, który odbył się w czasie wakacji i nauczył nas życia. Jako młoda dziewczyna wtedy jeszcze tego nie rozumiałam, był to początek mojej drogi, drogi pełnej cierpienia, ale też pełnej przemian. To dojrzewanie trwało wiele lat.

Było w moim życiu wiele tęsknot, na początku takie, które nie dawały spać, bo pragnęłam być blisko, pragnęłam dotyku, docenienia, później takie, które odbierały spokój, powodowały płacz całymi miesiącami, wzniecały poczucie nieszczęścia, samotności.

Dość wcześnie pozbierałam się i zaczęłam swój samotny bieg po łąkach życia, czasem ukwieconych , częściej pustych, brzydkich, pełnych szarości, nudy. Mimo odległości od mojego łąkowego chłopaka, mimo, że motyle nas do siebie już nigdy nie prowadziły, to jestem szczęśliwa, bo odkryłam co tak naprawdę jest szczęściem – prawdziwa miłość.

Kto wie, czy gdyby łąka zaprowadziła nas do wspólnego życia, czy bylibyśmy szczęśliwi, tak jak jesteśmy teraz, mimo, że daleko od siebie. Trudno powiedzieć, ale wiem, że niczego nie żałuję. Wiem, że nadal tęsknię, a ta tęsknota jest pełna radości.

Połączyła nas łąka i ona w nas trwa, jesteśmy jedna kroplą, mimo, że każda z jej połówek jest daleko, jednak łączy je ocean. Odległość między nami nie odgrywa żadnej roli, przestrzeń, która nas dzieli, tak naprawdę nas łączy, jest nicią,  jest niebem, jest naszym rajem, jest miłością.

To, że na co dzień moja twarz, moje oczy, nie są w pełni szczęśliwe, to tylko dowód na to, że jako ludzie nie jesteśmy doskonali. Mam świadomość tego, że pełne szczęście, pełna radość nastąpi, gdy wszystkie pragnienia znikną, a póki nie znikną, to będą się pojawiać krótkie chwile słabości, tęsknoty.

Dzisiaj wiem: pragnienia zabierają nam wolność, nic w zmian nie dają, prócz cierpienia.

Życie jest piękne, wszystko co się zdarzyło miało swój cel, wszystko co się jeszcze wydarzy także będzie go miało. Zrozumienie czym jest miłość jest celem naszego życia, a na drodze do niej stają tęsknoty, cierpienia.

Przez te pięćdziesiąt lat miałam wiele marzeń, dzisiaj pozostało jedno: zobaczyć jeszcze raz zakłopotaną, nieśmiałą minę mojego chłopaka. Tylko do tego tęsknię. Resztę już mam. – ciocia skończyła.

Wstała i poszła się krzątać przy swojej choince. Czy coś tam zgubiła, czy chciała znaleźć, dla Piotra nie miało to znaczenia.

Postanowił zadać cioci jeszcze jedno pytanie i takie samo drugiej połówce kropelki i to jeszcze teraz, w czasie świąt, bo to czas szczególny, czas narodzin, czas przemian, czas zrozumienia, czas odkrywania drogi do miłości.

Cz. II Złota klatka

W dużym, acz przytulnym salonie stała choinka. W kominku buchały płomienie, oświetlając migoczącym światłem całe pomieszczenie. Oprócz światła, z kominka płynęło przyjemne ciepło. Świąteczny nastrój sprawił, że dwaj mężczyźni szybko zaczęli rozmowę na frapujący ich temat. Piotr zadał pytanie i czekał. Mężczyzna zastanawiał się dłuższą chwilę. Jego wzrok utkwił gdzieś daleko, daleko, znacznie dalej niż choinka, niż kolorowe ozdoby. Piotr wiedział – nawet w duchu się uśmiechnął, że mężczyzna trafił do starego kina i przegląda w przyspieszonym tempie wszystkie stare filmy, swoje filmy z ostatnich pięćdziesięciu lat. Gdy jego wzrok spoczął tym razem na migającym świetle kominka, zaczął mówić:

- Cóż mogę powiedzieć o trwającej pół wieku tęsknocie? Mogę dużo powiedzieć. Z niej się wszystko urodziło – z niej narodziła się miłość. Tęsknota mnie zmieniła, obudziła moją wrażliwość, stałem się lepszym człowiekiem, wydoroślałem, nauczyłem się współodczuwać. Wyrosłe z tęsknoty cierpienie przez tych kilkadziesiąt lat doprowadziło mnie do najważniejszego odkrycia: cierpienie jest potrzebne, by zrozumieć, że jest niepotrzebne.

Gdy to zrozumiałem stałem się wolny. Przestała mi przeszkadzać moja samotność, a wtedy zaczęły się dziać cuda. Największym cudem była moja radość. Musiałem przeżyć lata smutku, by wreszcie ją wybrać. Cierpiałem, bo tak chciałem, byłem smutny, bo tak chciałem. Zadręczałem się pytaniami prowadzącymi do udręki, do pogłębiania smutku i cierpienia, bo tak chciałem. Musiało jednak minąć wiele lat, by się zorientować, że to do niczego nie prowadzi.

Z tęsknoty więc wszystko się narodziło: miłość, wolność, radość.

Jednak, by się to stało, musiałem się rozprawić ze wspomnieniami, i z przyszłością. Tutaj pomógł mi taniec, on sprawił, że żyłem chwilą, że byłem tu i teraz.

Lecz każdy, kto obserwował mój taniec, kto zaglądał we mnie głębiej, mówił, że widzi w moim tańcu jakąś tęsknotę, tylko ja wiedziałem o niej wszystko, o jej niszczycielskim płomieniu, lecz też o jej budującej sile.

Czasem patrzę na to swoje życie, patrzę na to co się wokół dzieje, patrzę na innych ludzi pozamykanych w swoich złotych klatkach, w klatkach w których drzwi są otwarte, nikt ich nie zamknął na kłódkę, mimo to każdego dnia, ludzie tam wchodzą, zupełnie dobrowolnie zamykają za sobą drzwi, zamykają się od środka. Mim tego, że mogą je w każdej chwili otworzyć, to czują się zniewoleni, czują się zamknięci, ograniczeni. Zabrali sobie szczęście.

Przez jakiś czas też się tam zamknąłem. To wspomnienia, zmartwienia, ograniczenia, pragnienia, każą nam tam siedzieć. Sami nakładamy na siebie taki obowiązek, zakładamy łańcuchy, kajdany, sami doprowadzamy siebie do cierpienia. Sami zadajemy sobie ból, trwamy w nim i głosimy wokół, że to takie boskie. Nie ma w tym nic boskiego, wręcz przeciwnie, jest to przeciwko Bogu, bo on dał nam zupełnie inną ścieżkę, jasno oświetloną ścieżkę ku radości. Oświetla tę drogę miłość – prawdziwa, bezwarunkowa miłość. Nie pragnienie miłości, nie chemia, nie cielesne żądze, lecz prawdziwa, duchowa, głęboka miłość. Taka miłość niczego nie żąda, niczego nie pragnie – zresztą ty wiesz, znasz przecież hymn o miłości.

Takich rzeczy uczymy się w tej klatce, ale życie polega na tym, by dorastać, by doskonalić się, by dążyć do boskości, by wreszcie ze złotej klatki wyjść.

Jestem człowiekiem szczęśliwym i myślę, że moja kropelka też jest szczęśliwą kobietą, bo nie zabraliśmy sobie wolności. Daliśmy sobie miłość. Mimo tego, że dzieli nas odległość, to tak naprawdę jesteśmy blisko siebie. Jesteśmy jedną połączoną kropelką, jesteśmy w oceanie pełnym innych połączonych kropel. Jesteśmy  tego świadomi.

Stało się tak w naszym życiu, bo nasza tęsknota ukształtowała w nas coś prawdziwego, pozwoliła odkryć prawdę o miłości. Dzięki temu, że byliśmy daleko, że nie było bliskości, odkryliśmy radość dawania miłości, pokonaliśmy w sobie chęć brania, potrzebę, pragnienie . Ludzie żyjący w złotych klatkach nadal chcą brać, nadal oczekują, nadal pragną, cały czas szukają, w związku z tym, nigdy nie wyzwolą się z tej klatki. Dzięki naszej łące, dzięki naszym tańcom na tej łące, nauczyliśmy się czym jest prawdziwa miłość, nauczyliśmy się ją dawać.

Mimo, że nigdy nie byliśmy razem, to mogliśmy pójść w górę, mogliśmy sięgnąć gwiazd, sięgnąć chmur. Wśród tych chmur i gwiazd mogliśmy tańczyć, mogliśmy się przekonać jak wielką radość przynosi ten taniec – taniec miłości.

Mimo tego, że różne były etapy, że nasze i naszych tęsknot dojrzewanie było bolesne, bo nie było jedną chwilą, trwało kilkadziesiąt lat, to jednak na końcu tej drogi pozostała miedzy nami nić połączenia, połączenia naszych istot, nie ciał, losów, wspólnego życia, lecz nić połączenia duchowego. I to jest miłość – chyba to jest, tak myślę. To ta nić łączy nas z radością, łączy na stałe.

Pewnie nigdy byśmy jej nie doświadczyli, gdybyśmy tak jak inni, tak jak większość, weszli do swoich złotych klatek i tam swoją wolność zagubili – oddali dobrowolnie.

Opowiadasz mi o swojej cioci, i z tego co słyszę wnioskuję, że jest szczęśliwa. Wiem to, bo ja jestem szczęśliwy, wiem co ona czuje, a ona pewnie wie to samo o mnie. To mnie uszczęśliwia. Wydawało mi się na początku, że mnie skrzywdziła, bo wyszła za innego mężczyznę, lecz wiele lat później zrozumiałem, że nie ważne, czy była ze mną, czy z kimś innym, ważne by była szczęśliwa.

To jest prawda o miłości: liczy się dla nas drugi człowiek, jego szczęście, jego radość. Jeśli czujemy w nim tę radość, współodczuwamy ją z nim, niczego więcej nam nie potrzeba.

Nie musieliśmy się posiąść nawzajem, ominęło nas to doświadczenie. Wtedy wydawało się bolesne i takie było, lecz liczy się to, co jest na końcu drogi, nie początek.

My nic nie posiadamy, pod tym względem jesteśmy biedakami, lecz jednocześnie jesteśmy największymi bogaczami na świecie, bo mamy coś,  co tak naprawdę jest jedynym bogactwem, jedyną wartością, którą można ze sobą zabrać, gdy się już na stałe z tego świata odchodzi. Nic więcej nie można wziąć, tylko z miłością podążymy dalej do innego świata.

I myślę, że świadomość tego powoduje, że nie boimy się już niczego, śmierci, nie boimy się odległości, nie lękamy się tęsknić, nie lękamy się być sami. To jest to, o co tak naprawdę chodzi.

Odkryliśmy dzięki łące, że samotni jesteśmy do momentu, kiedy pokochamy siebie, a kiedy ta miłość w nas wzbierze pokochamy innych, wtedy współodczuwamy ich szczęście, wtedy tworzymy razem ocean radości, jesteśmy tam kroplami i wspólnie się tą radością cieszymy i obdarowujemy.

Przestrzeń, która powstała miedzy nami, gdy wyjechałem, zbudowała w nas tę piękną miłość, gdyby nie ta przestrzeń być może dzisiaj żylibyśmy w złotej klatce, nieszczęśliwi, zniewoleni, bylibyśmy samotni i nie rozumielibyśmy sensu bycia samotnym, nie rozumielibyśmy czym jest wolność, i co z sobą niesie. Jestem wdzięczny losowi, że wszystko się tak potoczyło, niczego nie żałuję.

Myślę, że każdy w swoim życiu ma jakąś łąkę, bardziej, lub mniej ukwieconą łąkę, każdy w życiu ma jakiś taniec, który ma zatańczyć i problem w tym, by ten taniec czegoś nauczył, pozwolił coś zrozumieć, bo tak naprawdę życie jest tańcem.

Jednak nie może to być bezmyślny taniec, musi być w nim jakaś treść, głęboka treść, choć z pozoru wydawać się może tylko zbiorem kroków i gestów, ale korzenie tego tańca, jego nasiona są ukryte głęboko w naszej istocie. Ty wiesz, twoja ciocia i ja wiemy, co jest tym nasieniem, korzeniem, a później treścią tańca zwanego życiem. Jeżeli ktoś nie jest w stanie wytańczyć tej treści – przynajmniej raz w życiu, to zmarnował swoje życie.  Problem w tym, że nikt nas nie może do tego tańca wcześniej przygotować, poprowadzić, musimy to zrobić sami.

Tak to widzę.

Czasem ktoś mnie o coś pyta, odpowiadam, lecz nie wszyscy wierzą w to co mówię, ci którzy żyją w złotej klatce, nie wierzą, w nic nie wierzą, bo nie wierzą w miłość, dla nich już nie ma nic w co mogliby uwierzyć, bo z klatki nie ma widoku już na nic, tylko płacz, cierpienie, ograniczenia. Z tej klatki nie chcą wyjść, mimo, że jest otwarta, bo się boją, bo wolność wiąże się z ryzykiem, miłość też się wiąże z ryzykiem.

Dla miłości trzeba porzucić wszystko, przede wszystkim nieprawdę o sobie, tę grę, którą się prowadziło, bezpieczną, ale nudną, grę która tylko z pozoru przypomina życie.

Każdy w swoim tańcu daje się prowadzić : to ludziom, to cudzym doświadczeniom, naukom, cudzej wiedzy, cudzym tęsknotom, mnie poprowadziła prawda, która jest we mnie, obudziła ją moja tęsknota, moje cierpienie.

Niczego nie uczy taniec w którym jeden człowiek prowadzi drugiego. Niczego nie uczą pragnienia, jeśli ktoś daje się im prowadzić, tak w tańcu, jak i w życiu. Tacy ludzie niczego się nie uczą. Trudno,  może nauczą się później, lecz każdy taniec się kiedyś kończy. Muzyka przestaje grać i nie czas wtedy na naukę, na płacz i zgrzytanie zębów. Dlatego taniec nie daje im radości, taniec jest dla nich udręką, ciężarem, pod którym się uginają , przy którym tracą nadzieję i wiarę, i nigdy nie kochają.

Życie jak taniec, jest po to, by nauczyć  nas miłości. Mnie nauczył, moja kropelkę też.

Moje marzenie? Do czego teraz tęsknię? Zobaczyć dziewczynę na łące, biegającą za motylami, wykonującą swój taniec radości, jej rozwiane wiatrem włosy. To jest moja tęsknota, to jest moje marzenie. Widzę tę dziewczynę codziennie, ona już taka na zawsze pozostanie. – skończył, lecz wzrok nadal miał utkwiony w choince, wśród jej gałązek, wśród jej igieł. Może przypominały mu łąkę, las, sprzed pięćdziesięciu lat, Piotr już o to nie pytał.

Miał inne pytanie, świąteczne pytanie: co się narodziło w ciągu tych pięćdziesięciu lat? Miał je zadać, lecz nie zadał, bo wcześniej na nie odpowiedzieli. Stało się tak może dlatego, że rozmowa odbyła się przy okazji świat, a może powód był inny, kto oprócz nich może to wiedzieć. Piotr był wzruszony, bo oboje odpowiedzieli na to pytanie w ten sam sposób: z tęsknoty narodziła się prawdziwa miłość, autentyczna, bezwarunkowa miłość. Uczyniła ich lepszymi dla całego świata, nie tylko dla jednej istoty. Gdy to usłyszał poczuł radość, poczuł, że to jest spełnienie.

Piotr również wpatrywał się, to w choinkę, to w ogień z kominka i rzucane przez niego cienie. One biegały po pokoju jak małe dzieci bawiące się w berka. I właśnie te cienie nie dawały mu spokoju. Postanowił o tych cieniach, o ich pięćdziesiąt lat trwającym biegu powiedzieć łąkowemu chłopakowi.

- Powiem ci coś, jeśli pozwolisz, co powiedziałem swojej cioci. Marzenie, o którym opowiedziałeś ty i opowiedziała ciocia, świadczy o strachu, który w was jest, strachu, by się skonfrontować z mijającym czasem, z pięćdziesięcioma laty tęsknoty. Chcielibyście widzieć siebie takimi jak przed pięćdziesięciu laty. Oboje mówicie o wielkiej miłości, więc nie bójcie się mojej szczerości, powiem co ja o tym myślę.

Otóż miłość jest czymś totalnym, jest czymś na całość, nie na pół gwizdka. Jest czymś nad czym nie należy rozmyślać, zastanawiać się, ważyć za i przeciw. Jest czymś czego nie można udowadniać, badać, sprawdzać. Nie jest czymś co się da uzasadnić, o czym można porozmawiać, opisać słowami, zdefiniować. Nie jest rzeczą, jest czymś duchowym, ulotnym dla naszych zmysłów, ulatującym naszemu umysłowi. Ona się po prostu dzieje, przychodzi, trwa, zmienia ludzi, zmienia świat, nadaje sens istnieniu. Jest wszystkim, jest Wszechświatem, Bogiem, wszystkim.

Dlatego nie ma w niej żadnej granicy, nie ma granicy między miłością a przyjaźnią, nie ma granicy między miłością duchową a fizyczną, miedzy młodą a starą miłością, jest czymś spontanicznym, jest czymś co obejmuje wszystkie sfery, jest czymś w czym się człowiek gubi, zapomina o sobie, liczy się tylko druga osoba, i ta osoba staje się całym Wszechświatem. Takiej osobie oddaje się wszystko: ciało, serce, duszę i z tego powodu odczuwa się radość. Nic więcej nie potrzeba, nie potrzeba wzajemności, by z niej narodziła się wielka radość. Jeśli tylko ktoś ją z naszych rąk, z naszego serca przyjmie, odczuwamy wdzięczność i radość.

W takiej miłości, ten kto ją daje znika, nie odczuwa żadnego wstydu, nie widzi ograniczeń, nie ma lęku, strachu. Jest po prostu miłość.

A jednak tego się boicie, między wami pojawił się strach, bo oczekujecie, że ktoś, lub coś was do siebie zaprowadzi. Oczekujecie decyzji, nie podejmujecie jej spontanicznie, czekacie aż pojawi się znów jakiś motyl. Chcielibyście, by was poprowadził, żeby powiedział, że ten strach, który w was powstał jest takim ludzkim strachem, że tak naprawdę nie powinno go być.

Powiem ci, że nic się nie zmieniło. Minęło pięćdziesiąt długich lat, lecz w was nic się nie zmieniło, wasze ciała się zmieniły, to co wewnątrz zostało takie samo. Zmieniła się wasza skóra, serca pozostały młode, wasze istoty są wieczne, więć cóż się mogło w nich zmienić? Wasze głowy się zmieniły, to czego przez pięćdziesiat lat tam nazbieraliście jest inne niż wtedy na łące, lecz miłość jest ta sama, jest dojrzalsza, głębsza, bardziej prawdziwa. Czego się boisz? Tego co na zewnątrz? Boisz się,że twoja kropelka ujrzy starca? Nie martw się, ona ujrzy tam zagubionego, nieśmiałego chłopaka. A ty kogo ujrzysz? Ujrzysz dziewczynę grającą w berka z wiatrem, z motylami. Ujrzysz ją młodą, śliczną. Ona taka jest nadal. Uwierz. Tylko nie patrz na nią oczami, spójrz na nią sercem, a taką ją zobaczysz. To serce widzi prawdę, nie oczy. Czego się zatem boisz? No powiedz, czy jesteś tak słaby, by się jeszcze bać? Na co czekasz?

Czekacie na znaki, a w miłości tego nie ma, ona sama jest znakiem, ona was prowadzi do oceanu miłości, a w nim nie ma granicy. Ona jest jednocześnie granicą życia i śmierci, i tylko taka granica tu istnieje. Może jest jeszcze inaczej – w tej ludzkiej, zwykłej miłości, jest granica życia i śmierci, szczęścia i nieszczęścia, natomiast w tej prawdziwej, nie ma żadnej granicy. Miłość zostaje z tobą po śmierci, zabierasz ją ze sobą na dalszy marsz. Tak więc i bieg, marsz przez życie i to co jest poza życiem, czas, nie mają żadnej granicy. Wolność nie ma żadnej granicy. Ta bezgraniczność jest cechą miłości, wolności, życia, każdej prawdy.

Nie lękajcie się! Tak mówią mądrzy ludzie, tak mówią księgi, tak mówi miłość.

A jednak się lękacie W tej ludzkiej miłości, tej będącej grą między ludźmi, mężczyźni gonią, kobiety uciekają, czasem zamieniają się rolami, w tej prawdziwej, nie ma żadnej gry, bo tam nie ma ego, tam nie ma żadnych ról, żadnych masek, bo tam zostaje na scenie tylko serce. Tam się nic nie osiąga, wszystko jest dozwolone, wszystko jest miłością, miłość jest całością, obejmuje całego człowieka, od granicy do granicy, a właściwie znosi wszelkie granice. Tak jest, bo miłość – jak powiedziano – sama sobie wystarcza.

Jeśli obie strony się kochają, to tych granic nie widzą, miłość znosi pragnienia, nie ma już potrzeby bliskości, bycia ze sobą, wystarcza fakt bycia, przyjęcie tego daru, nic więcej nie jest potrzebne. Lecz u was jest między wami lęk, jakiś strach. Czyli, nie nastąpiła w was pełna przemiana, jest jeszcze jakaś tęsknota. Może powinniście się zatem spotkać, porozmawiać, popatrzeć na siebie, wybaczyć, odnaleźć ten strach, rzucić na niego światło i go wreszcie zostawić. Może tak powinniście zrobić.

To was uwolni całkowicie, to wprowadzi w wasze istnienie, tym razem, już stałą, bezwarunkową radość. Na razie w was jej nie ma. Oszukujecie się. Widzę, to u ciebie, widzę to u swojej cioci. Czuję to, widzę łzy, widzę smutek, widzę cierpienie, widzę, żal. Widzę też piękne słowa, za którymi to ukrywacie. Może czas się z tym zmierzyć! Może czas, może czas. Pół wieku minęło, nie chcecie chyba czekać następnego półwiecza? Co? Już przecież jesteście dorośli.

Pięknie mówisz o złotej klatce, ale tak naprawdę nie wyzwoliłeś się od niej, bałeś się, że stracisz wolność i ten lęk właśnie jej cię pozbawił. Innych widziałeś w ich klatkach, siebie nie. Byłeś za blisko siebie, jedna maska jednak ci została. Dowodem na to jest to, iż zauważasz innych w ich klatkach. Zawsze się tak dzieje, zauważamy w innych to, co nas samych dotyczy. Świat zewnętrzny jest odbiciem naszego wewnętrznego, skoro coś jest w świecie, jest w tobie. Zaakceptuj te prawdę.

Ona czekała na ciebie, a ty ją zostawiłeś w jej tęsknocie. Dwa lata na ciebie czekała. Zagubiła się, ona siebie winiła za to zagubienie. Wtedy gdy potrzebowała ciebie, gdy zabrakło jej twoich wpatrzonych w nią oczu, twojej ciszy, nieśmiałości, spokoju, twojego umiłowania łąki, gdy czekała, tęskniła i znikąd nie nadeszła pomoc, dobre słowo, nie było ciebie w pobliżu.

A ty się mierzyłeś ze swoim strachem.

Między listami biegło życie, między listami przebiegali inni ludzie, inni mężczyźni, a jej brakowało ciebie, chciała ciebie odszukać w innym mężczyźnie, i zagubiła się. Serce nie przekrzyczało tego co się wokół działo, i całą winę wzięła na siebie.

W tamtym czasie, młoda dziewczyna, która poczuła obok siebie twoją obecność, twoją męskość, inną niż u wszystkich innych mężczyzn, bo opartą na twojej głębi, nie była jeszcze gotowa na tak wielką tęsknotę, na samotność. Wtedy zabrakło jej ciebie.

A ty się bałeś.

Później niepotrzebnie się obwiniała, bo nie było żadnej winy, żadnej zdrady, było tylko doświadczanie życia, kolejne nauki, kolejny pretekst, by odkryć głębię waszej miłości. Tak to potraktuj, przebacz jej, wypuść ją i siebie ze złotej klatki.

Czujesz się winny, czujesz strach, porównujesz się z innymi ludźmi, uważasz się za kogoś lepszego, jednak jesteś w tej klatce, bo strach to klatka, strach to brak wolności.

Jeśli nie pozwoliłeś przeniknąć przez ciebie miłości, tak totalnie, bez żadnych ograniczeń, to nie pozwoliłeś przepędzić strachu. Powodem zawsze jest strach, on sam siebie chroni, bo wie, że miłość jest jego największym wrogiem.

Chcesz żyć w złotej klatce i pozwolić jej również w niej żyć? Czy twoja miłość na to może zezwolić? Czy jest tak mała, by się bać, czy też tak wielka, by porzucić klatkę?

Dajcie przykład mi, światu. Świat potrzebuje dowodu, że coś takiego jak wolność istnieje, że miłość istnieje. Miłość nie potrzebuje dowodów, lecz świat potrzebuje, bo potrzebuje wiary.

Zatańcz ten taniec miłości. Tym razem daj  z siebie wszystko. Poprowadź swoją partnerkę tak, by pozostał już tylko sam taniec. Wy możecie zniknąć, niech pozostanie wasz taniec. – Piotr skończył.

Zapatrzony w choinkę, w płomień z kominka, nie zauważył, jak jedna mała kropelka spłynęła z jego oczu i upadła pod choinką. Może to jego prezent dla dwóch połówek jednej kropelki, dar serca. Może ten dar sprawi, iż te dwie krople jednak się odnajdą i połączą.

Piotr przyglądał się choince i bezgranicznie wierzył.

Piotr Kiewra