Kowalski

W wielu sprawach, ważnych życiowych decyzjach, również tych dotyczących zdrowia, nadwagi, sposobu spędzania czasu, stylu życia, stosujesz pewien schemat myślowy: patrzysz co robią inni, patrzysz co zrobiłby, co zrobił Kowalski.

Mówisz: „przeciętny Kowalski nie biega, bo nie ma na to czasu, nie ma czasu na zdrowe odżywianie, on się nie przejmuje okrągłością swego brzucha, więc czemu mi miałoby to przeszkadzać. Kowalski nie medytuje, nie czyta książek o duchowych treściach, nie wykonuje codziennie ćwiczeń, które mają utrzymać jego kręgosłup w dobrej kondycji. Kowalski nie ma czasu na takie rzeczy, bo musi zarabiać na życie, na spłatę kredytów, na utrzymanie się na szczycie drabiny społecznej.”

Dobrze, dobrze! Tak myślisz, tak myśli Kowalski, tak robi Kowalski. Tylko zadaj sobie pytanie, czy Kowalski jest szczęśliwy, czy jest zadowolony ze swego życia. A poza tym, Kowalski to … Kowalski. 

Nigdy nie porównuj się do przeciętnego Kowalskiego, nigdy nie bierz z niego przykładu, bo nie jesteś Kowalskim.  Jeśli weźmiesz z niego przykład, zastosujesz go jako wymówkę, zawsze będziesz żałować, bo to będzie decyzja Kowalskiego, a nie twoja. Jeśli mówisz, że nie możesz zrobić tego, albo tamtego,  bo nie zrobił tego Kowalski, albo zrobisz to, bo tak robi Kowalski, to popełniasz największy grzech przeciwko sobie samemu, zostawiasz decyzję dotyczącą ciebie w rękach Kowalskiego, zrzucasz odpowiedzialność z siebie.

Kowalski jest najgorszą rzeczą jaka mogła się pojawić w głowie, w ogóle pozostawienie decyzji, poważnych decyzji dotyczących twojego życia, dla twojej głowy jest błędem i w większości będziesz tych decyzji żałować. Nigdy nie pożałujesz zaś decyzji, które pochodzą z twego wnętrza. Zostaw Kowalskiego, niech żyje swoim życiem, niech sam dźwiga swój kamień pod górę. Nie przejmuj się nim, bo on pewnie ma ten sam problem, co ty i patrzy na ciebie, ty jesteś dla niego wzorem, ciebie stosuje jako przykład do naśladowania.

Zajrzyj w zupełnie inne miejsce, nie do głowy, tylko do twego wnętrza. Nie porównuj się z nikim i z niczym. Niech twoje decyzje będą twoimi decyzjami, niech będą częścią ciebie, nawet jeśli będą skrajnie odbiegały od przeciętnej, od decyzji Kowalskiego.

Bądź wolny od myśli o Kowalskim!

Bądź wolny!

Piotr Kiewra

Pierwszy krok

Wiosna, lato, jesień, zima

Coś ci opowiem. Przeprowadzono szeroko zakrojone badania naukowe. Zaangażowano w to wielkie pieniądze, by wyjaśnić raz na zawsze, co sprawia, że jedni ludzie są bogaci, a inni biedni, że część jest szczęśliwych, a pozostali nieszczęśliwi, że jedni cieszą się doskonałym zdrowiem, a pozostali chorują. W końcu wiadomo, co tak naprawdę ludzi różni.

Czy chcesz poznać tę tajemnicę?
Nie ma problemu, zdradzę ci ją. Otóż ludzi różni stosunek do pór roku.

Nie wierzysz? Naprawdę tak jest. Naukowcy to udowodnili badaniami. Stwierdzili, że jeśli ktoś jakiejś pory roku nie lubi, to tym samym pogarsza swoje wyniki finansowe, skraca życie, pogarsza zdrowie, o tyle też mniej lubi siebie i innych ludzi. Wtedy wypada z życia jakiś fragment z okazjami, szansami, przyjemnościami, radościami, aktywnością, pięknem dni, tygodni, miesięcy. Nie lubienie pojawia się wtedy w umyśle i w sercu zamiast wielu pozytywnych uczuć, wielu pozytywnych myśli.Człowiek jest całością, i rok jest całością. Jeśli wyrzuciłeś jakiś kawałek czasu ze swego życia, więc masz go mniej też na wszystko co przyjemne, pozytywne, sam sobie ten czas zabrałeś. Jeśli wyrzucasz jesień, lub zimę, stajesz się mentalnie zimny, bo myślisz o zimnie, boisz się go, bo na zewnątrz zimno. A jak się czegoś boisz, to stajesz się taki jak to czego się boisz. Ktoś kto nie potrafi tak samo się cieszyć widokiem zasypanej śniegiem ulicy, szyby przyozdobionej malowidłami wykonanymi przez mróz, to nie może się też cieszyć w pełni zapachem bzu i widokiem ukwieconej łąki. Ktoś kto wybiera rzeczy do polubienia i nielubienia, jest przepołowiony, żyje w stresie, bo nie może nigdzie zdążyć, przeczekuje swoje najlepsze w życiu chwile. Jeśli pora roku staje się przeszkodą, wymówką, to u takiego kogoś wszystko może być wymówką.Naukowcy udowodnili, że jedni używają pór roku jako wymówek do usprawiedliwiania swojego braku odpowiedzialności za siebie, gdy w tym samym czasie inni je wykorzystują do rozwoju, do realizowania marzeń, do bogacenia się, do wzmacniania zdrowia. Jedni żyją, a inni się usprawiedliwiają, jedni są odpowiedzialni, a drudzy szukają winnych.
Przeanalizuj sam zresztą, które z pór roku ci przeszkadzają w czymkolwiek, a które pomagają. Przypomnij sobie, które lubisz, a których nie lubisz.

Czy ty też nie lubisz zimy? Czy wiesz jakim pechem dla wielu jest zima? Czy jest też dla ciebie pechem, nieprzychylnym czasem? Ile rzeczy trzeba odłożyć do wiosny z powodu zimy?

Okazuje się, że dla jednych jest za zimno na działanie, ale innym razem za gorąco, za mokro, albo za sucho. Jest zbyt wietrznie, lub zbyt cicho. Ludzi denerwują opadające liście, albo wiosenne porządki, zbyt krótki dzień, albo zbyt długa noc. Wielu by poszło pobiegać, ale jest za ciemno, lub zbyt jasno. Wielu podjęłoby naprawdę intensywne działania, ale muszą poczekać na lepszą pogodę, na lepsze okoliczności, na więcej siły, na więcej pieniędzy, na lepszą koniunkturę, na lepszy układ w horoskopie.
Jedni się modlą o deszcz dla siebie i suszę dla sąsiada, a inni dziękują za wszystko co im los przyniesie, bo uważają, że to ich doskonali. Jedni widzą przeszkody, inni szanse, jedni widzą w tym samym człowieku dobro, inni zło, jedni obciążają odpowiedzialnością wszystkich, tylko nie siebie, ci drudzy biorą odpowiedzialność za wszystko.

Czy wiesz o tym, że nielubienie niektórych pór roku skraca życie? Tak skraca, naprawdę. Jeśli nie lubisz jesieni, albo zimy, na przykład, to wyrzucasz je swojego życia. Wyrzucasz połowę roku, żyjesz tylko połowę roku, połowę hibernujesz, nie ma cię, czekasz, nawet jesteś martwy. Nie ma cię w biznesie, w dbałości o zdrowie, w kontakcie z naturą, w relacjach z ludźmi. Obserwujesz chłód zimy przez okno i sam jesteś chłodny wewnątrz siebie, bo liczysz na to, że ogrzeje cię pełnia lata. Nie potrafisz ogrzać swego ciała aktywnością, swego serca miłością, bo brak ci odpowiedzialności za siebie przez pół roku. Zresztą przez te lepsze pół roku też nie jest idealnie, bo są inne przeszkody.

Jedni mają ciągle jakiś patyk, parę kropel czegoś za dużo, kilka stopni za zimno lub za gorąco, by coś zrobić, by się zmienić, by być, a innym nie przeszkadza upał, syberyjski mróz, ulewa, burza, śnieżyca, nawet powódź, by działać, by się rozwijać, by pracować, by osiągać. Nie przeszkadza im żadna belka, czy nawet wojna na ich drodze. A jest nawet tak, że największe przeszkody, najwyższe góry, niesprawdzone ścieżki w ich marszu, podnoszą ich entuzjazm. Tym się ludzie różnią.
Stosunek do pór roku ujawnia wiele prawd o człowieku, ujawnia różnice między ludźmi, różnice w poziomie ich świadomości. A ty co na ten temat? Jednakowo lubisz wszystkie pory roku? Lubisz całość, czy tylko co lepsze fragmenty? Lubisz i akceptujesz siebie całego, czy tylko to co w tobie dobre?

Dlaczego o tym mówię? Bo okazuje się, że jeśli nie lubisz części roku, to nie lubisz też części siebie, części świata, części Boga. Naprawdę. Przeanalizuj to, a okaże się, że źródło tego nielubienia leży w tobie, nie lubisz części siebie, więc …

Tyle naukowcy. A TY???


Piotr Kiewra

Najlepsza metoda treningowa

Dzięki mojemu kumplowi z podwórka odkryłem najlepszą metodę treningową, a stało się to dawno, dawno temu. Właściwie to odkryłem najgorszą z metod treningowych, a dopiero przy jej pomocy zrozumiałem na czym polega ta najlepsza. Dotyczy ona nie tylko treningu sportowego, ale każdej sfery istoty ludzkiej. Wszystko co możemy rozwijać, zarówno w sferze ciała, spraw mentalnych, jak i duchowych, możemy kształtować przy jej pomocy. Moje odkrycie nie jest eureką na skalę światową, było eureką przede wszystkim dla mnie, odkryłem to dla siebie, a to odkrycie wymagało tylko jednej rzeczy – zrozumienia. Niestety spora część ludzi nie rozumie, a skoro nie rozumie, to trwoni zdrowie, talenty, czas i nie rozwija się, bo nie wierzy w rozwój, a nie wierzy, bo stosuje metodę treningową … mego kumpla z podwórka. Ale … zacznijmy od początku.

Pamiętam kumpla z mojego podwórka – jego pragnienie sukcesu sięgało gwiazd. Lecz ciągle to było tylko pragnienie. W wielu dziedzinach zazdrościł innym, podziwiał ich za to, że są tak silni, tak szybcy, tak wytrzymali, tak dobrze grają w piłkę, są tak mądrzy. On we wszystkim wypadał blado. Nie wierzył, że to co osiągają inni może stać się jego udziałem.

Co było tajemnicą jego przegranej? Bo przecież wszystko miał na swoim miejscu, wydawałoby się, że niczego mu nie brak. Miał dwie ręce, nogi, był wysoki, przystojny, głowę też miał na swoim miejscu. Jednak został outsiderem i nie tylko na podwórku, ale również później w całym życiu. Pamiętam słowa jakich używał i to właśnie w tych słowach była przyczyna jego klęsk. We wszystkich dziedzinach przegrał dzięki tym słowom, a osiągnął wielki sukces, tylko w jednej dziedzinie – w narzekaniu, głównie na siebie i na nieprzychylność losu.

Jakich słów używał mój kumpel?

„ZARAZ”, „JUTRO”, „ZACZNĘ OD PONIEDZIAŁKU”, „OD NOWEGO MIESIĄCA”, „OD NOWEGO ROKU”. Wszystko co miał zrobić odkładał na później. Jeśli chodzi o działanie nie istniało dla niego coś takiego jak TERAZ. Jego metoda treningowa polegała zatem na unikaniu. Unikał działania, unikał zmian, unikał odpowiedzialności, a w ten sposób odkładał też sukces: na jutro, na poniedziałek, na kolejny miesiąc, czy rok.

Gdy wraz z kilkoma innymi kumplami odkryliśmy tajemnicę sukcesu, a właściwie jego przegranej, próbowaliśmy go przekonać do zmiany, do rozpoczęcia działań, jednak on wykręcał się niewiedzą, niewiarą,  trudnościami. Miał tysiące usprawiedliwień i problemów, które mu we wszystkim przeszkadzały. Nie mogłem mu pomóc, niestety, ale przynajmniej zawdzięczam mu jedno: odkryłem najlepszą metodę treningową: DZIAŁAJ TERAZ, ZRÓB TO DZIŚ, ŻYJ TERAZ, PRACUJ NA SWÓJ SUKCES TERAZ.

Może na tym polegała jego życiowa misja: by pomóc innym zrozumieć kilka tajemnic.  I dlatego jestem mu wdzięczny.

Piotr Kiewra

Hierarchia wartości

Jeśli nie oglądasz telewizji i nadal nie masz czasu, to problem leży gdzie indziej. A właściwie nie ma problemu z czasem, jest z czymś zupełnie innym. Nie ma takiego człowieka na świecie, któremu mogłoby brakować czasu na cele związane ze zdrowiem. Uwierz! Nie ma.

Problemem jest to, iż ludzie, większość ludzi i ty też, przeznaczacie czas na zupełnie co innego. Dzieje się tak dlatego, iż jest zawsze coś ważniejszego w waszym życiu. Dzieje się tak z powodu czegoś.

Tym czymś jest hierarchia wartości. Jeśli w hierarchii ważności twoich celów, zdrowie znajduje się na siódmym, albo dziewiętnastym miejscu, to faktycznie może ci brakować czasu, na ruch, na relaks, na medytację, na zdrowe odżywianie, na wczasy w górach. Jeśli znajdzie się na pierwszym, a powinno, to wtedy ci tego czasu nigdy nie zabraknie na działania w kierunku zdrowia. Nigdy! Rozumiesz to! Nigdy.

Nie ma takiej możliwości, by mogło zabraknąć. Bo problem braku czasu polega na tym, że przeznaczyłeś go na inne, bardziej ważne z twojego punktu widzenia rzeczy. A jednak nie ma nic bardziej ważnego niż twoje zdrowie. Nawet dobro świata, twojej rodziny, szczęście twoje i całego świata, nie jest ważniejsze od twojego zdrowia. Nie jest dlatego, że jak ci go zabraknie, to nie zadbasz już o nic, bo zdrowie ci nie pozwoli. Nie pomożesz nikomu, nikogo nie zbawisz, nikomu niczego nie dasz, nie wykonasz żadnej pracy, nie zarobisz ani dodatkowych, ani jakichkolwiek pieniędzy. Zdrowie musi się znaleźć na pierwszym miejscu, bo zdrowie jest dla ciebie i dla każdego człowieka najważniejszą rzeczą na świecie. Bezdyskusyjnie! Jeśli uważasz inaczej – to nie mamy o czym rozmawiać. To ja nie mogę ci pomóc. Ja ci zdrowia nie wyczaruję. Zdrowia nie mogę ci wyczarować. Czas mogę, zdrowia, nie.

Nikomu z ludzi nie brakuje czasu, problemem są tylko priorytety

Załączam do niniejszego tekstu specjalny slajd. Przejrzyj go i zastanów się jak możesz przemodelować swoje wartości. Ja ci proponuję zrobić to tak, jak na slajdzie. Proponuję to za Zigiem Ziglarem i Anthony Robbinsem, największymi ekspertami w dziedzinie rozwoju osobistego i największymi „czarodziejami” w kreowaniu czasu na różne życiowe cele.

tu otwórz slajd hierarchia wartości

Postępując tak, nagle okaże się, że czas się znajdzie. Znajdziesz go nawet całkiem sporo. Ty zarządzasz czasem, nikt więcej. Jeśli umieścisz zdrowie na pierwszym miejscu na liście, zdrowie stanie się dla ciebie największą wartością, czas się pojawi, wygospodarujesz go tyle, że nie będziesz się mógł więcej wykręcać jego brakiem. A DO TEJ PORY SIĘ WYKRĘCAŁEŚ.

I na dodatek, będziesz go miał więcej na inne cele. Bo będziesz sprawniejszy i fizycznie, i mentalnie, więc będziesz sprawniejszy w pracy, w miłości, w realizacji innych celów, w pomaganiu ludziom, w budowaniu szczęścia swojego i innych. Posiadając zdrowie pojawi się znacznie więcej sukcesów i to na różnych polach, pojawi się więcej bezpieczeństwa, komfortu, wygody, również komfortu psychicznego, a więc mniej stresów.

U wielu osób, gdy zdrowie staje się największą wartością, znacznie lepiej, znacznie łatwiej realizują się inne cele, inne wartości.

Będziesz też miał więc czasu na radość, na uśmiech, a do tej pory nie miałeś, bo zamartwiałeś się brakiem zdrowia i  brakiem czasu na dbałość o nie.

Piotr Kiewra

Pora największej oglądalności

Narzekasz na brak czasu? Twoje ciało coraz częściej „strajkuje”, a ty nie masz kiedy zadbać o siebie, o zdrowie, o swoje pasje, marzenia?

Jeśli tak – nie masz czasu, a chciałbyś mieć, to ja ci znajdę na to sposób. Ale w zamian mi coś obiecasz. Obiecasz mi, że wykorzystasz ten czas uczciwie, z pożytkiem dla zdrowia, dla ciała, dla twoich pasji związanych ze zdrowiem, z relaksem, odpoczynkiem, odpowiednim sposobem odżywiania. Tak? Obiecujesz?

No dobrze. Ja się wywiążę z obietnicy. Powiedz mi co robisz w porze największej oglądalności telewizji, czyli między godziną 18-22? Jeśli w tym czasie poświęcasz czas na oglądanie telewizji, a ok. 30% społeczeństwa to właśnie robi – siedzi przed telewizorem przynajmniej 2 godziny dziennie, to właśnie znalazłem wolny czas dla siebie. Do tej pory oglądałeś na ekranie jak inni dbają o zdrowie, robią kariery, zarabiają całkiem spore pieniądze (właśnie wtedy, gdy oglądasz telewizję), rozwijają swoje pasje, chodzą na siłownię, biegają, a teraz ty zaczniesz to robić. Odpuścisz sobie telewizję i tyle.

Znalazłem ci kilka godzin wolnego czasu. Nie zapomnij o złożonej obietnicy!

Hej! I nie zapomnij mi podziękować! Jestem cudotwórcą, nieprawdaż? Umiem produkować czas. Robię to za darmo – bierz, ile chcesz. Hej!

Jeśli nadal nie masz czasu, to problem jest gdzie indziej. Przejrzy w takim razie tekst, pt: Hierarchia wartości. Pojawi się on jako następny.

Piotr Kiewra

Podstawowa potrzeba

Jak mamy być szczęśliwi,
skoro wciąż tylko oczekujemy
wszystkiego od innych?

Phil Bosmans

Bez jedzenia i picia, bez powietrza, snu, człowiek nie jest w stanie żyć. Zaspokojenie tych potrzeb jest ważne – przede wszystkim dla ciała. Nie są one jednak trudne do zaspokojenia.

Znaczniej trudniej zaspokoić inną potrzebę, równie ważną i to nie tylko dla ciała, ale dla człowieka jako całości.  Bez tego ludzie gasną, szybciej się starzeją, chorują, wpadają w depresję, odchodzą od zmysłów, popadają w nałogi, przedwcześnie umierają, sami siebie unicestwiają.

Dla zaspokojenia tej potrzeby wielu potrafi wejść na drogę przestępstwa, potrafi zabić, zrobić wiele równie złych rzeczy.

Ta potrzeba jest trudna do zaspokojenia, bo każdy człowiek musi zaspokoić ją sam. W tej dziedzinie większość ludzi posługuje się błędnym przekonaniem, sądząc, że to inni muszą o nich zadbać, dać im szczęście. To sprawia, iż uważają się za nieszczęśliwych, nie znajdują i nie określają życiowych celów, a w związku z tym nie osiągają sukcesów.

Jaka to potrzeba?

Jest to potrzeba bycia ważnym, docenienia,  akceptacji.

Jest to motor ludzkiej natury. Jest to tak ważne, że większość ludzi odczuwa to jako pożądanie, żądzę.

Każdy chce być kimś ważnym, każdy człowiek chce się czuć docenionym, wszyscy chcą być akceptowani. Ludzie wokół nas proszą o to, domagają się tego. Szukają docenienia, akceptacji u innych, w różny sposób manifestują swoją ważność.

Jest w tym wszystkim jeden problem. Wielu pragnie zaspokoić przede wszystkim swoją potrzebę i nie zauważa jej u swoich bliźnich. Przydarza się to również tym, którzy są dalecy od posądzania siebie samych o egoizm. Właściwie, to wszyscy w tej sprawie jesteśmy egoistami, bo droższe jest nam nasze własne imię od wszystkich imion świata razem wziętych. Myślimy przede wszystkim o sobie, o zaspokajaniu własnych potrzeb i trudno żeby mogło być inaczej. Ale żyjemy wśród ludzi i dlatego trzeba ich zauważać, doceniać, słuchać, rozmawiać z nimi.

Ludzie do tego stopnia próbują osiągnąć docenienie, akceptację, że potrafią zagadać innych na śmierć, potrafią się wyzywająco zachowywać, ubierać albo wręcz przeciwnie – obnażać, zrobić coś czym się wyróżnią wśród wielu innych ludzi. Część ludzi zaspokaja to otaczając się drogimi przedmiotami, np. samochodami, żyjąc w wielkich, luksusowych domach. Chcą koniecznie wygrać jakiś wyścig w rywalizacji, po to by udowodnić swoją wyższość, swoją wartość, by zyskać uznanie, sławę, zapisać się w historii. Niektórzy szukają sposobu, by choć raz znaleźć się na łamach gazet. Są  wstanie zrobić nawet coś głupiego, popełnić przestępstwo, nawet wpaść w chorobę psychiczną.

Dla zaspokojenia tej potrzeby w starożytności spalono świątynię Artemidy w Efezie. Zrobił to Herostratos. Jego prawdziwego imienia nie znamy, bo ówczesny sąd skazał go na zapomnienie, poprzez usunięcie jego imienia z wszelkich komunikatów dotyczących tego wydarzenia.  To mądre rozwiązanie uratowało świat przed tysiącami naśladowców. Dzisiaj powinno nadal być stosowane wobec wszystkich, którzy stosują tę metodę dla osiągnięcia sławy, popularności.  Naśladowcy znaleźli się jednak i w starożytności, np. Neron, ale i dzisiaj jest ich całkiem sporo, bo każdy taki przypadek natychmiast jest nagłaśniany w telewizji, w prasie. Więc są tacy co utrącają coś zabytkowym posągom, podpalają, w skrajnych przypadkach, by zwrócić na siebie uwagę, popełniają samobójstwa.

Wszyscy chcą być ważni, docenieni, akceptowani, uważają, że zaspokojenie tej potrzeby jest warunkiem szczęścia.

A naprawdę jest zupełnie odwrotnie. Więcej szczęścia, docenienia, akceptacji, ważności w oczach innych ludzi osiągamy zaspokajając te potrzeby wobec innych. Już dawno temu, u zarania dziejów, wielu mędrców zauważyło, że tajemnicą świata jest dawanie. Otóż jeśli dajesz akceptację, doceniasz, zauważasz potrzeby ludzi wokół siebie, zaspokajasz potrzebę ważności, uszczęśliwiasz ich. Ale uszczęśliwiasz przede wszystkim siebie. Czujesz wewnątrz siebie, w sercu, że dawanie przynosi ci radość, zadowolenie, szczęście. Stajesz się w ten sposób docenionym, zauważonym, akceptowanym. Zdobywasz przyjaźń, miłość, przykuwasz uwagę.

Najprościej jest docenić kogoś – wysłuchując go, poświęcając mu czas, uśmiechając się do niego, obdarzając komplementem, zauważając coś, co ten człowiek ceni. Ludzie są bardzo łasi na komplementy, na wyrażanie uznania, pochwał, otrzymywanie nagród, wyróżnień. Okazuje się, że znaczniej więcej osiągamy poprzez pochwałę, nagrodę, dobre słowo (nie próbujmy jednak stosować pochlebstw), zauważenie, akceptację, niż poprzez obojętność, krytykę, karę. Kara, krytyka powoduje u ludzi urazę, niechęć, obniża poczucie ich własnej wartości. Krytykując nic nie osiągamy, bo krytykowani i tak będą się bronić, wybielać, zrzucać winę na innych. Krytykować, pouczać  potrafi każdy głupiec. Lepiej starać się człowieka zrozumieć.

Nawet zwierzęta mają tę samą potrzebę. Zaspokojenie jej daje im odwagę, zmienia ich wygląd, dodaje urody, siły. Okazuje się, że zwierzęta docenione, przez przedstawicieli własnego gatunku, ale i przez ludzi, mają ładniejszą sierść, są zdrowsze, nawet większe, mniej zestresowane. Dotyczy to nie tylko samca, czy samicy żurawia, pawia, lub lwa, dotyczy wielu innych zwierząt, ale także ludzi.

Ludzie zakochani pięknieją, mają gładszą, piękniejszą cerę, bardziej wyprostowaną postawę, naprawia się ich zdrowie. Ich oczy, włosy nabierają blasku.

I odwrotnie, ludzie niedocenieni, nieakceptowani, potępieni, zdradzeni, pozostawieni samym sobie, tracą zdrowie, ich postawa wygląda na ociężałą, wpadają w depresję, ich oczy i twarz wyrażają smutek, ich mowa pełna jest goryczy, często złości, czy złosliwości. Są apatyczni, leniwi. Żyją w strachu.

Wielu, by zyskać docenienie, stać się akceptowanymi, ważnymi, woli wybrać nieszczęście, potrafi wpaść w chorobę, by wymusić na innych troskę, opiekę, litość.

Dzisiaj ludzie czują się tak mało docenieni, zauważani, akceptowani, iż wolą pokazywać choroby, chwalić się nimi, godzinami o nich rozmawiać. Dla zyskania chwili uwagi licytują się swoimi nieszczęściami. Zachowując taką postawę podświadomie kreują więcej chorób, więcej nieszczęść, szybciej się starzeją. Klasycznym przykładem takich ludzi są hipochondrycy.

Z tego co powiedziałem powyżej można odkryć jedną z najsilniejszych metod uzdrawiających. Pochwała, uznanie, wysłuchanie, zauważenie, miłość, nawet zwykła uprzejmość, uśmiech mogą sprawić, że będziemy w stanie uzdrowić innych ludzi.

Spróbujmy więc docenić ludzi poprzez wysłuchanie. Wysłuchaj każdego, bo każdy człowiek mówiąc do ciebie, chce ci nie tylko przekazać wiadomość, ale przede wszystkim chce cię poprosić o zaakceptowanie go. Spraw, by ich serca zaznały odrobiny radości, by zaczęły się śmiać.

Zacznij żyć nowym sposobem życia – dając, a mniej oczekując.

Zacznie się dziać coś dziwnego, niepojętego, bo nie oczekując a dając – otrzymasz, często dokładnie to samo, a nawet więcej. Inni też zaczną żyć nowym sposobem życia, życiem z większą ilością radości, miłości, śmiejących się serc, chęci dzielenia się tym z innymi.

A więc:

Dawaj serce, a je dostaniesz. Uśmiechaj się, chwal, doceniaj, a będą inni się do ciebie uśmiechali, staniesz się dla nich przyjacielem, zaczniesz dostrzegać uśmiech u innych ludzi. Znajdziesz nie tylko więcej dobra wokół siebie, znajdziesz więcej szczęścia. Sprawisz, że inni będą zyskiwać zdrowie.

Daj to czego ludzie najbardziej potrzebują. To jest tajemnicą świata, ale jest też jedną z największych tajemnic zdrowia.

Najtrudniejsze w tym wszystkim jest jednak zrozumienie, że to każdy z nas musi przede wszystkim zaakceptować sam siebie, uwierzyć we własne możliwości. Jeśli się nie wierzy, to nie pozostaje nic innego jak pracować nad sobą. Akceptowanie, docenienie przez innych jest tylko pomocą z zewnątrz, pomocną dłonią służącą do tego, by przyznać się do słabości i rozpocząć … akceptowanie, docenianie, obdarzanie miłością innych.

Nie możemy dokonywać wyborów za innych ludzi, nie możemy ich zmieniać, nie możemy na siłę ich uszczęśliwiać, przepełnić radością i miłością ich serca – mogą to zrobić jedynie sami. Uszczęśliwić każdy może siebie sam, tylko sam.

Naszą misją natomiast jest pomoc w zrozumieniu tej prawdy. W innym przypadku uzależnią się od naszej pomocy, opieki, poczują się zbyt bezpieczni.

Musimy pomóc zrozumieć, że ich smutek, że ich depresja, że ich choroba i nieszczęście nie pochodzą z zewnątrz, że to wszystko jest ich własnym wyborem. Ponieważ nie wybrali zdrowia, szczęścia, wypełnionego radością serca, a wybrali pokazywanie wszystkim wokół swojego smutku, choroby, słabości i oczekują litości, zrozumienia, ale poza litością, zrozumieniem, docenieniem, akceptacją ominie ich jednak szczęście, prawdziwa miłość, zdrowie. Nie możemy w tej sprawie im pomóc, nie możemy za nich zrobić wszystkiego, ich zmienić, ale możemy nauczyć ich pomagać samym sobie, zmieniać od wewnątrz samych siebie. Możemy im pomóc wybrać. Jeśli tego nie zrobią, poczują się bezpiecznie, wygodnie, ale czy poczują się szczęśliwi? Oj nie.

Ty poczujesz się dobrze zarówno wtedy, gdy ich tylko docenisz, zaakceptujesz, zaopiekujesz się, jak i wtedy, gdy nauczysz ich dokonywać tej wewnętrznej przemiany. Więc rób to jak najczęściej.

Szerzej o miłości w następnym tekście. Będzie to opowiadanie.  Dlaczego o miłości? Bo jest to tak naprawdę cel naszego życia, jesteśmy by kochać i być kochanymi. To miłość – albo jej brak, może być najsilniejszym czynnikiem uzdrawiającym lub rujnującym zdrowie.

Piotr Kiewra

Na podstawie:

Dale Carnegie „Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi” oraz

Valerio Albisetti „Śmiać się całym sercem”

A na koniec zapraszam na muzyczny obrazek. Wydaje mi się, że pasuje do tych treści.

Jak nauczyć dzieci stylu życia sprzyjającego zdrowiu?

Czy kochasz swoje dziecko? Czy chcesz, by Twoje dziecko było sprawne, szczupłe i zdrowe? Czy zależy Ci na tym, by Twoje dziecko zachowało zdrowie na długie lata?

Takie pytania zadaję na wykładach i prezentacjach multimedialnych o stylu życia sprzyjającym zdrowiu, przeznaczonych dla rodziców w szkołach.

Jednym z wyzwań dla rodziców i to wyzwaniem wielkim, powinno się stać odwrócenie tendencji dotyczących nadwagi i otyłości wśród dzieci i młodzieży.

Gonimy w tym względzie Amerykę (oto wcześniejszy mój felieton na ten temat: Amerykański problem na szkolnym podwórku

Sporą część wykładów dla rodziców stanowi ten właśnie problem. Wskazuję im kilka sposobów na uniknięcie obecnych i przyszłych kłopotów w tym względzie. Oto ulotka zachęcająca do udziału w wykładach: Na czym polega

Na tychże wykładach zadaję kolejne pytanie rodzicom: Kto uczy wasze dzieci stylu życia?

Takie samo pytanie chciałbym zadać drogi czytelniku tobie:

Kto uczy stylu życia twoje dziecko? Kto uczy je aktywności fizycznej, sposobu odżywiania, sposobu myślenia o zdrowiu, o profilaktyce zdrowia?

Dlaczego pytam rodziców, czy kochają swoje dzieci? Ponieważ jestem przekonany, iż kochający rodzic zrobi wszystko dla swego dziecka. Pytam ponieważ wiem, że zmiany do których przekonuję rodziców, mniej zależą od ich wiedzy i umiejętności, zdecydowanie bardziej od ich motywacji. Tylko przy dużej motywacji taką zmianę są wstanie przeprowadzić, a miłość, szczególnie do swojego dziecka, motywuje bardziej niż cokolwiek innego.

Mówię o miłości ponieważ wiem, że rodzicielska miłość może sprawić, iż rodzice będą wstanie skutecznie nauczyć swoje dzieci stylu życia sprzyjającego zdrowiu.

W jaki sposób?

Dając dziecku przykład, swój przykład.

Tak, tak. Nie możesz wymagać, by twoje dziecko robiło wszystkie konieczne i prowadzące do zdrowia rzeczy, podczas, gdy ty tego nie robisz. Dzieci naśladują swoich rodziców, naśladują innych ludzi. Nie robią tego, co im mówimy, lecz to co robimy. Czyli nie wykład, lecz przykład je motywuje. Jeśli palisz, twoje dziecko będzie palić, jeśli stronisz od ruchu, to samo zrobi twoje dziecko. Jeśli jesz niezdrowo, to … itd.

Dlatego chcąc zmienić styl życia swego dziecka, zmień najpierw swój styl życia.

Lepiej zacząć od razu.  Musisz poczuć przymus tak silny, byś odczuł konieczność natychmiastowego działania. A to osiągniesz, jeśli brak zmiany połączysz z wielkim cierpieniem, a jej dokonanie z wielką przyjemnością. Miłość do dziecka jest tym czynnikiem, który popchnie cię do działania. Nie chcesz przecież być wyrodnym rodzicem, nie życzysz przecież źle swojemu dziecku. Od tej pory to nie problem wiedzy, tylko problem motywacji, czyli miłości.

Uświadom sobie, że tylko Ty jesteś odpowiedzialny za zdrowie swoich dzieci, tak jak i za swoje, zresztą.

Jeśli uważasz, że nie musisz działać natychmiast, to znaczy, że poziom twego cierpienia jest niewystarczający, byś przedsięwziął zmianę. Czy chcesz zatem poczekać, aż będzie większy? Czy zrobisz to dopiero, gdy twoja choroba, lub twego dziecka, będzie na tyle groźna, że nie będzie wyjścia?

Zatem co będzie źródłem sukcesu w dziedzinie zdrowia waszych dzieci?

Wasz sukces, bowiem rodzice i nauczyciele uczą tego swoją postawą, a nie słowami. Dlatego powinni iść tą samą drogą. Nauczyciele z pasją pokazują swoją postawą wartości, których uczą. Takimi nauczycielami są dla swoich dzieci ich rodzice. Ale oprócz rodziców, przekonuje również i nauczycieli, by uczyli przede wszystkim swoją postawą. Namawiam i rodziców, i nauczycieli do marszu w jednym szeregu.

Jak wprowadzić zmianę?

Poproś o pomoc.

• Niech dzieci wam pomogą zadbać o wasze zdrowie, niech staną się częścią waszego planu w kierunku zdrowego stylu życia, a przy okazji nauczą się dbać o swoje zdrowie.
• Zrób plan waszego dnia na papierze. Niech znajdzie się tam czas na pracę, aktywność, rozrywkę  –  to samo zrobią dzieci. Opracuj razem z dzieckiem zdrowe menu, np. na tydzień, dwa. Zrób razem zakupy, w czasie których poszukasz zdrowych składników na wasze śniadania, obiady i kolacje.
• Promuj wśród innych ten styl życia, te działania. Dzieci ci pomogą w tej promocji. Mogą to być  imprezy rekreacyjne, zajęcia zorganizowane, np. w szkołach, wycieczki rowerowe, fotografowanie przyrody, wycieczki górskie.

Skąd wziąć czas?

To nie jest problem czasu, to jest problem wartości. Dla kochającego rodzica nie ma takiego problemu.

Wg statystyk 30% ludzi narzeka na brak czasu, by poświęcić go na aktywność fizyczną. Ale te same statystyki mówią, że 30 % ludzi poświęca na telewizję ponad 2 godz.  dziennie.

Pamiętaj! Swoim postępowaniem programujesz swoje dzieci. Słowa, których używasz, to jak postępujesz, to jest programowanie twojego dziecka. Jeśli postępujesz inaczej niż mówisz, to nie dziw się, że dzieci nie słuchają ciebie, to znak, że nie doceniasz inteligencji własnego dziecka.

Jeśli chcesz przeprogramować swoje dzieci, to … przeprogramuj siebie.

Zadaj sobie dwa pytania:

• Co się wydarzy, jak będę cierpieć ja i moje dzieci, jeśli się nic nie zmieni?
• Co osiągnę ja, co osiągną moje dzieci, jak się poczuję, jak one będą się czuły, jeśli się zmienię? O ile szczęśliwsi się staniemy?

Jeszcze raz. Czy kochasz na tyle swoje dziecko, by odwrócić tę żartobliwą prognozę?

Piotr Kiewra

Anna Harkowska. Jazda pod „górę bólu”

Każdy z nas ma swoje problemy, traumatyczne przeżycia, zdarzenia. Jako ludzi różni nas reakcja na nie. Jednych one przybijają, sprawiają, że się poddają, wpadają w depresję, zamartwiają się, co staje się często przyczyną utraty zdrowia. Z kolei dla innych są nauką, inspiracją do zmian, do przebudowy swojego życia, do rozwoju. Stanowią wręcz motywację, a nawet swego rodzaju dar.

Wiele miesięcy temu napisałem o człowieku, który mimo tego, że mógłby rozpaczać, rozczulać się nad swoim losem, mógłby rozmyślać nad tym czego mu brak, korzysta i cieszy się tym co ma. Oto link:http://piotrkiewra.pl/miroslaw-pych/

Myślę, że potrzebujemy takich historii, ponieważ pozwalają podbudowywać wiarę w siebie nadwyrężaną codziennie przez prozę życia.

Wszyscy chcieliby odnosić sukcesy, dokonywać rzeczy wielkich – za które później można by się spodziewać zaszczytów, podziwu otoczenia, poziomu życia będącego przedmiotem zazdrości innych – lub może mniejszych, ale dających odrobinę satysfakcji, szczęścia.

Wszyscy chcieliby, natomiast tylko nieliczni udadzą się w drogę prowadzącą na ów wymarzony szczyt. Ostatecznie tylko garstka z nich jest w stanie wytrwać  ową wspinaczkę. Wg statystyk ponadprzeciętny sukces osiąga tylko 3 na 100 ludzi, a wielkie sukcesy tylko 1% spośród tych ponadprzeciętnych.

Dlaczego? Bo w drodze pod górę są pot i łzy. Są to lata prób i lata popełnianych błędów, lata nauki, lata oczekiwania w nadziei, że osiągnie się to, czego na początku drogi nigdy nie widać. Ci, którzy patrzą na to z boku, lub w wygodnej pozycji przed telewizorem, widzą tylko ostateczny sukces tych „którym się udało, bo mieli szczęście”. Nie widzą treningu, setek ćwiczeń fizycznych i mentalnych, zwątpień. Przede wszystkim nie czują tego bólu odczuwanego przez mistrzów.

I właśnie umiejętność pokonywania bólu, tego fizycznego, ale przede wszystkim przeszywającego umysł, skłaniającego do rezygnacji przy każdym bolesnym kroku, wyróżnia tę małą cząstkę od całej populacji. Rezygnujących z każdym takim krokiem przybywa, ubywa zaś tych, którzy wreszcie docierają na szczyt.

Co takiego podtrzymuje na duchu wytrwałych? Czy jest to tylko talent? Jakieś specjalne genetyczne zdolności? A może …? Nie!

Jest to jedna, ale za to potężna rzecz – wielkość marzenia, potęga celu do którego dążą. To wielkie marzenia pozwalają im pokonywać wszystkie problemy, wielki ból.

Oto przykład Anny Harkowskiej, kilkakrotnej wicemistrzyni świata w kolarstwie, mistrzyni Polski, zdobywczyni Pucharu Świata.

Ktoś, kto obserwował kiedyś górski potok wie, że nie da się go zatrzymać. Kamień na jego drodze, skała, potężna góra, nie są w stanie przeciwstawić się mu w drodze do morza. Każda próba powstrzymania zakończy się porażką. Nawet jeśli człowiek postawi tamę, to i tak woda po wezbraniu, z tym większą siłą w końcu ją przełamie, zniszczy, lub znajdzie ujście.

Historia Ani Harkowskiej, to właśnie historia osoby realizującej swoje cele z siłą górskiego potoku.

Poznałem jej historię zupełnie przez przypadek. Najpierw była to rozmowa z jej trenerem, rozmowa zresztą biznesowa. Z Anią pierwszy raz rozmawiałem w trakcie jej pobytu za oceanem, poprzez Skype. Ania mówiła o bólu. Szukała sposobu na pokonanie go, bo ból od ponad dziewięciu lat jest jej największym przeciwnikiem, ale … zacznijmy od początku.

Wiele lat temu mała, drobna dziewczynka zamarzyła, żeby zostać sportowcem. Wybrała dość trudną konkurencję – biegi, wymagające ciężkiej pracy, wielkiej wytrwałości, wytrzymałości. Ciężki trening sprawił, że nauczyła się pokonywać granicę bólu, nauczyła się iść z nim w parze w zasadzie codziennie. Każdy, kto przebiegł przynajmniej raz maraton, wie o czym mówię. Ania, mimo swoich osiemnastu lat, stała się już wtedy, w tej właśnie konkurencji, jedną z najlepszych biegaczek w Polsce.

Później wymyśliła dla siebie jeszcze trudniejszą konkurencję – triathlon, a to chyba najtrudniejsza i … najbardziej bolesna ze sportowych konkurencji. Osiągnęła w tej konkurencji tak wiele, że znalazła się w reprezentacji Polski na Olimpiadę Sydney 2000, ale PKOL zrezygnował w ostatniej chwili z wystawienia reprezentacji w tej konkurencji. To też zabolało.

Lata treningu sprawiły, że ból spowszedniał, stał się czymś normalnym. Każdy sportowiec wie, że trening bez bólu to strata czasu. Wydawało się, że już jest mistrzynią w pokonywaniu go, ale … prawdziwy sprawdzian miał dopiero nadejść.

Pewnego dnia wysiadła z autobusu, wychyliła się o krok poza jego obrys i … i z całym pędem uderzyło w nią auto. Lekarze nie mogli się doliczyć złamań. W końcu wyszło ich 26 na obu podudziach. Zmiażdżone kości, mięśnie, uszkodzone nerwy. Teraz poczuła prawdziwy ból. Fizyczny owszem. Ale ten nie był tak dotkliwy. Gorszy był ten drugi, w psychice, w umyśle. Co z jej bieganiem, jazdą na rowerze, pływaniem? Nie wyobrażała sobie życia bez tego.

Ból naprawdę był wielki, tym bardziej, że groziła jej amputacja nóg. Skończyło się na utracie kości strzałkowej oraz jednego stawu skokowego – został zastąpiony metalem (który co jakiś czas się zużywa). Nie dało się też uratować kilku drobniejszych mięśni. Powoli zaczęła sobie zdawać sprawę, że już nigdy nie będzie mogła biegać. Piszczele i kości strzałkowe podrutowane, poprzetykane śrubami i szynami.

Kości nie chciały się zrastać, a tymczasem niecierpliwa dziewczyna wymyśliła sobie, że się nie podda, że mimo wszystko będzie sportowcem. Doszła do wniosku, że na rowerze da się jeździć, mimo tego, że konstrukcja utworzona z metalowych części i fragmentów jej własnych kości była konstrukcją tak słabą, że trudno jej było chodzić o kulach, to wszystko mogło się zawalić w każdej chwili. I tak pewnego dnia się stało. Kolejna operacja, specjalne leki, rehabilitacja i ciągły ból.

Nie mogła chodzić bez kul, ale na rower siadała. Z pomocą innych ludzi. Gdy zaczynała pedałować czuła, że jest w swoim żywiole. Było całkiem nieźle … gdyby nie ten ból. Częściowo uśmierzała go świadomość, że kiedyś osiągnie to, o czym marzy.

Zapominała o nim do momentu, gdy trzeba było zsiąść z roweru. Oczekiwanie na kolejny trening. Oczekiwanie znowu w bólu, jak u każdego sportowca. Większość ludzi w takich sytuacjach sięga po środki przeciwbólowe, ale nie sportowcy, nie Ania. Z prostej przyczyny, są zabronione, są na liście środków dopingujących.

Sportowców widzimy na zawodach, na sportowych arenach. Dzięki kamerom kibice uczestniczą w treningu i życiu sportowców, szczególnie tych z pierwszych stron gazet. Wiedzą o nich prawie wszystko. Natomiast kolarzy widzimy najczęściej w chwili,  gdy mijają metę. Trwa to kilka sekund i po wszystkim. Tylko zawodnicy wiedzą, ile czasu spędza się na rowerze. Pedałowanie trwające kilka godzin dziennie, dzień w dzień, miesiąc po miesiącu, rocznie 20 tysięcy kilometrów i więcej. By dojść do mistrzostwa trzeba trenować wiele lat.

W zestawieniu z tymi kilkoma sekundami w czasie których widzowie mogą się ekscytować finiszem i podziwiać najszybszych i najbardziej wytrwałych, to całe wieki. W pogodzie i niepogodzie, po śniegu i lodzie, w upale, deszczu, zimnie. Dodatkowo jeszcze w czterech ścianach domu, lub sali ćwiczeń – na rowerze umieszczonym na rolkach.

Na ulicy, na szosie, kolarzom nie sprzyjają też kierowcy. Ania przekonuje się o tym prawie na każdym treningu, gdy ją trącają, potrącają, przewracają, zmuszają do wjeżdżania do … przydrożnego rowu. Nie zauważają – niestety – drobnej,  ale za to kolorowo ubranej sylwetki na rowerze.

Jeden z największych polskich kolarzy Ryszard Szurkowski, zapytany kiedyś, co widział uczestnicząc w setkach wyścigów, w różnych częściach świata, odpowiedział: przednie koło.

I tak jest w przypadku Ani. Wpatrzona w przednie koło, jednak widzi w wyobraźni swój cel. To wygrane, to mistrzostwo, to wjazd na szczyt. Z tym, że akurat dla niej, jest to jazda w wielkim bólu. A największy jest wtedy, gdy trzeba się wspinać, stanąć na pedałach i z całą siłą je naciskać.

Spotkałem kiedyś Anię w czasie treningu. Właśnie zjeżdżała ze wzniesienia. Trudno było ją dogonić … samochodem. 97 km na godzinę.

Życie sportowca, nawet wielkiego, osiągającego mistrzostwo świata, czy mistrzostwo olimpijskie jak w przypadku Mirka Pycha, nie oznacza jeszcze życia w dostatku. Zarówno Mirek jak i Ania to nie zawodowcy, to czystej wody amatorzy, osiągający „profesjonalne” wyniki. Ania trenuje jak zawodowiec, lecz finansuje to z własnej kieszeni.

W międzyczasie skończyła studia. Z wykształcenia jest nauczycielką, ale ma też drugi fakultet – Fizjoterapia i Odnowa Biologiczna w Sporcie.

Te studia to również wielki ból, bo dziewczyna z nogami podrutowanymi i połatanymi metalem musiała odbywać zajęcia jak każdy inny student wychowania fizycznego, czyli z mnóstwem zajęć praktycznych, a problemem było chodzenie. Wraz ze wzrostem jej sportowej formy odrzuciła kule. Wyprostowała się. Dzisiaj trudno zauważyć, że jest jakiś problem.

Podjęła też studia doktoranckie, ale na razie, ze względu na karierę sportową musiała to odłożyć w czasie.

 Nie można tu nie powiedzieć o trenerze Ani, Marianie Kowalskim, który poświęca nie tylko czas, służy wiedzą, jest mechanikiem, kierowcą, menedżerem, masażystą, dietetykiem, obsługą techniczną w czasie zawodów, ale wykłada na to również swoje pieniądze, wszystkie jakie ma.

Dlatego Ania i jej trener poszukują sponsora. Wierzą, że sponsorowi to się opłaci. Będą przecież wozić na sobie, na rowerach, na samochodzie logo sponsorów. To żywa, kolorowa, bardzo medialna i profesjonalna reklama. W czasie częstych wywiadów o sponsorach się mówi, dzięki sportowcom ich nazwisko i imię wypływają na szersze wody, nazwa firmy zapada w pamięć.

Kolarstwo to wbrew pozorom bardzo drogi sport. Niewyobrażalnie drogi, jeśli nie ma się sponsora: rower na wyścigi etapowe, rower do czasówki, części zamienne, stroje, odżywki, wyjazdy na zawody, specjalny samochód przystosowany do przewozu rowerów (takich rowerów nie można przewozić  na zewnątrz, w deszczu, na słońcu, w kurzu). Gdy rower kosztuje tyle co niezłej klasy auto, a za koło od roweru trzeba zapłacić wielomiesięczną pensją, to bycie amatorem może się wydawać bez sensu. Jak trudno być profesjonalnym kolarzem, i to kobietą pokonującą tyle przeszkód, w przypadku, gdy trzeba pokryć wydatki związane z byciem sportowcem reprezentującym Polskę (z bardzo skromnym udziałem związku kolarskiego), gdy roczne koszty przekraczają sto tysięcy złotych, wie naprawdę niewiele osób.

To jest kolejna przyczyna bólu. Ale Ania i jej trener tworzą, mimo to, profesjonalny zespół i pokonują ten, i wszystkie inne odmiany bólu razem. Również ten wywoływany ludzką zawiścią, próbami przeszkadzania, czy wręcz wyeliminowania Ani z konkurencji. Nad tym wszystkim czuwa trener, który pilnuje, by nikt nie podmienił bidonów z odżywkami, na takie w których komisja antydopingowa wykryłaby zakazane środki dopingujące, pilnuje przed niekompetentnymi lekarzami, a takich jest jednak sporo. Gdyby tego nie robił  Ania byłaby dzisiaj osobą bez nóg, lub w ogóle nie byłoby jej już wśród nas (jedna z niewłaściwych interwencji lekarskich zakończyła się reanimacją).

O wielkim charakterze Ani świadczy „przygoda” z tegorocznych mistrzostw Polski. Dzień przed wyścigiem, w czasie treningu na rowerze, potrącił ją samochód. Znalazła się w szpitalu, poobijana, poraniona, obolała, ze szwami na dłoniach, łokciach. Na własną prośbę opuściła szpital tuż przed rozpoczęciem zawodów, stanęła na starcie i … wygrała. To tylko jeden z jej epizodów. O zagubionym sprzęcie na lotniskach, startach na pożyczonych rowerach i tysiącach innych przygód z jej kariery, nie ma tu miejsca, a są to ciekawe rzeczy.

Mimo niepełnosprawności, Ania oprócz startów w kategoriach paraolimpijskich staruje również z pełnosprawnymi sportowcami, również w tych najważniejszych – mistrzowskiej rangi. Zawstydza często kolarzy – mężczyzn, staje również z nimi w szranki, nierzadko wygrywając.

Wszystko to pokazuje Anię jako mistrzynię w pokonywaniu bólu, kamieni, skał, problemów (i kierowców – zabójców) na jej drodze. Pokazuje jej upór i wielki charakter we wjeżdżaniu na wielką górę, górę, którą tak trudno zdobyć innym, bo się boją, mają za mało woli, wytrwałości, a przede wszystkim nie potrafią pokonywać bólu.

Ania pokonuje ten ból i wszelkie przeszkody z siłą górskiego potoku.

Ania oprócz swojego mistrzostwa w sporcie i pięknego uśmiechu zdobiącego jej twarz prawie cały czas, ma jeszcze jedną niezaprzeczalną zaletę, bardzo rzadką zaletę. Nigdy nie narzeka, nie skarży się.

Pokazuję ten przykład, bo warto go poznać. Można się z niego wiele nauczyć. Ale jedna rzecz, jedna nauka, jedna myśl jest tu szczególnie wartościowa. Ta myśl może się stać również naszym przekonaniem, tak jak stało się przekonaniem, wręcz celem życia Ani. Cytuję ją tu za Anthony Robbinsem:

 ZAWSZE JEST JAKIŚ SPOSÓB NA (…), JEŚLI TEGO NAPRAWDĘ CHCĘ.

W przypadku Ani, między nawiasami znalazł się jej życiowy cel: mistrzostwo świata.

Każdy może wstawić między nawiasy właściwe dla siebie słowa, np. tak potrzebne dla wielu: odzyskanie wiary w swoje możliwości.

Ania swoim przykładem pokazuje, że jeśli się tego naprawdę chce, to nie przeszkodzi temu nic, wypadek, wielki ból, żadne przeciwności. Przykład Ani, jej trenera (podobnie Mirka Pycha) pokazuje, że to co dla wielu jest przeszkodą, dla nich jest swoistym darem, który z tym większą motywacją i pasją karze im wspinać się  na tę wielką górę zwaną życiem. Mimo tego, iż osoby o których tu piszę, nie traktują tego jako swojej życiowej misji, ja tak to widzę – jako swego rodzaju misję.

Otóż, moim zdaniem,

ich życie potoczyło się właśnie tak, by wzmacniać wiarę innych.

Opowiadam historię Ani, jej trenera, Mirka Pycha, ludzi pokonujących przeszkody z siłą górskiego potoku, bo wierzę, że ich nieuświadomioną misją jest przekazanie tej siły innym, poprzez pokazanie, jak w pełni wykorzystywać swoje możliwości, ograniczane przede wszystkim przekonaniami tkwiącymi w umysłach, oraz zwykłym, fizycznym bólem.

P.s.

1. Wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć Anię w jej sportowej drodze proszę o kontakt poprzez formularz kontaktowy, lub bezpośrednio z Anią Harkowską (mail: harkowska.ania@gmail.com oraz tel. 510 191 215)

2. Od kilku miesięcy Ania pokonała dużą część  bólu, który ją nękał z wielką siłą przez ponad dziewięć lat. Jak to się stało? Jaki znalazła na to sposób? Po szczegóły odsyłam do Ani.

Piotr Kiewra

Chiński bambus

Nie wiem, czy znasz opowieść o chińskim bambusie.

Ta opowieść tylko pozornie jest o bambusie, tak naprawdę jest o człowieku …, ale posłuchaj.

Otóż gdzieś w Chinach, może dawno, a może całkiem niedawno temu, ogrodnik wrzucił do dobrej ziemi nasionko bambusa. Natychmiast też podlał obficie to miejsce i podsypał nawozu. Następnego dnia znowu podlał. Zrobił tak kolejnego dnia i kolejnego. I tak codziennie przez tydzień, miesiąc i rok. Uczeń, który to obserwował pytał wielokrotnie, dlaczego nasionko nie wzeszło, ale ogrodnik nic nie mówił tylko podlewał, doglądał, podsypywał nawóz.

Powtarzał tę czynność przez kolejny rok, i następny, i następny. Uczeń już dawno przestał pytać. Przestał też wierzyć, że to, co czyni ogrodnik, ma sens.

Uczeń ogrodnika już się pogubił w obliczeniach, ale w piątym, szóstym, lub nawet siódmym roku od wysiewu z ziemi wyrósł pęd i w ciągu kilkunastu dni wzniósł się na wysokość kilkunastu metrów, czyli tyle, ile niewiele roślin potrafi urosnąć przez wiele lat.

Jak myślisz, czego nauczył ten przykład młodego adepta ogrodnictwa?

A czego nauczył ciebie?

Ta historia to jest nauka o ludziach. O naszych cechach.

Świetnie ten przykład pasuje do naszej rubryki. Dlaczego? Ponieważ uczy nas cierpliwości, wytrwałości.

W naszym życiu nie zawsze jest tak, iż efekty swojej pracy możemy widzieć natychmiast. Czasem trzeba poczekać, ale najczęściej trzeba się wykazać dużą wytrwałością, by skutki naszych działań w ogóle zobaczyć. Iluż to odchudzających się po dwóch tygodniach biegów i marszów mówi: „Dość! To nie działa – przynajmniej u mnie.” Iluż to rezygnuje z diety i wielu innych zabiegów, bo liczyli na to iż po kilku dniach będą już inaczej wyglądać, będą się inaczej czuć.

Dlaczego ogrodnik tak wytrwale podlewał nasiona nie widząc przez tyle lat efektów swoich zabiegów?

Ponieważ to był mądry i doświadczony ogrodnik, to wiedział, iż mimo tego że nic nie było widać nad powierzchnią ziemi, to jednak bambusowe korzenie intensywnie się rozwijały przez wszystkie te lata. I to była tajemnica jego szybkiego późniejszego wzrostu. Po kilku latach podlewania i innych zabiegów wykonywanych przez wytrwałego ogrodnika, gdy korzenie bambusa były już wystarczająco silne i sięgały daleko w głąb ziemi, zaczął intensywnie piąć się ku słońcu. Tak szybko jak żadna inna roślina.

Czy wyrósłby, na tak wielką roślinę, gdyby ogrodnik zaprzestał swoich wysiłków po tygodniu, miesiącu, dwóch? Czy ty byłbyś skłonny czekać tyle lat?

Dlaczego opowiedziałem właśnie tę historię? Ano dlatego, iż twoje zabiegi o zdrowie, sprawność to taka właśnie, cierpliwa i wytrwała praca. To praca mądrego i wytrwałego ogrodnika. Maszerujesz, truchtasz, wykonujesz ćwiczenia przez miesiąc, rok, dwa, trzy i efektów – być może – nie zauważasz. Ale to nie znaczy, że ich nie ma.

Widziałem wiele przykładów, słyszałem wiele historii o ludziach, wytrwałych ludziach, którzy przez całe miesiące i lata zabiegali o wyniki, wylewali sporo potu, by doczekać się efektów.

Dlaczego się nie poddali wcześniej, tak jak wielu innych?

Ponieważ znają tę historię o chińskim bambusie.

Piotr Kiewra

Najważniejszy dzień

• Czy może się zdarzyć w twoim życiu jakiś przełom?
• Co takiego może się wydarzyć, by coś się zmieniło?
• Kiedy to się może wydarzyć, kiedy nadejdzie taki dzień? Jak długo będziesz na to czekać?

Powiedz! Czy są rzeczy w twoim życiu, które niezależnie od tego, czy twoje życie jest dobre, czy złe, mógłbyś zamienić na gorsze? Czy niezależnie od tego, jak złe jest twoje zdrowie, mógłbyś je jeszcze bardziej zepsuć? A czy możliwe jest, naprawienie rzeczy idących źle, na przykład w dziedzinie biznesu, finansów, relacji z niektórymi ludźmi, zdrowia? Od czego tak naprawdę zależy to, jak one idą?

• Co się musi wydarzyć, by nastąpiła pozytywna zmiana?
• Kiedy nadejdzie najbardziej odpowiedni czas na dokonanie tej zmiany? Kiedy nadejdzie ten dzień?

Na te wszystkie pytania można odpowiedzieć jednym zdaniem. Otóż posłuchaj co ci powie Zig Ziglar, człowiek, który pomógł milionom ludzi na całym świecie dokonać odmiany życia:

„Niezależnie od tego, jak złe lub jak dobre jest moje życie, mogę coś zrobić by je zmienić – wybór należy do mnie.”

Ta zmiana może nastąpić tylko u tych którzy rozumieją sens tej głębokiej prawdy.

Kiedy jest najlepszy czas, by to zrozumieć i wykonać?

Otóż:

„W dniu w którym przejmujesz odpowiedzialność za własną przyszłość, w dniu w którym przestajesz się usprawiedliwiać”…

Jest to dzień twojej decyzji. Jest to najważniejszy dla ciebie dzień.

Przestań się usprawiedliwiać a zacznij działać.

Może ten przykład cię zainspiruje:

Na podstawie: Zig Ziglar „Ponad szczytem”

Piotr Kiewra