Punkt widzenia słonia, czyli najbardziej niedożywiony naród świata

Pewna studentka z Polski, szczupła, świetnie zbudowana, zdrowa, sprawna i na dodatek piękna dziewczyna, pojechała do Stanów Zjednoczonych na obóz z rówieśnikami amerykańskimi. Na jej widok, już na miejscu, całe to zaoceaniczne bractwo orzekło, iż ona jest chyba chora i niedożywiona.

Ona natomiast była przerażona, bo zobaczyła … „stado słoni”. Wg jej kryteriów, to oni są chorzy, bo ta chorobliwa otyłość to choroba, to pokaźnych rozmiarów odstępstwo od normy, od ludzkiej natury, to efekt przekarmienia (z tym ostatnim jej stwierdzeniem pozwolę się nie zgodzić, ale o tym w dalszej części), zaś ich słoniowy punkt widzenia mówi - to mrówka jest chora.

Nie będę rozstrzygał tego sporu, bo te kanony dla naszych ciał ustaliła natura a nie człowiek. Nie dzieje się to demokratycznie, nie może, mimo tego, iż słonie mają przewagę nad mrówkami, bo stanowią tam między 60 – 80% całej populacji.

Słoniowatość to efekt nie tylko chorego ciała, ale i umysłu zmanipulowanego przez media i wspierających je psychologów, którzy właśnie w ten demokratyczny sposób przewartościowują odwieczne i naturalne kryteria: skoro grubasów jest więcej, to w takim razie bycie otyłym jest normą.

W takim razie Ameryka ma parę problemów, ma sama ze sobą”: ma chore na nadwagę i otyłość społeczeństwo, oraz ma też chorych psychologów, którzy starają się jak mogą, by wmówić człowiekowi, iż jest słoniem. Problem w tym, że ten problem jest zaraźliwy i idzie wielkimi krokami w naszą stronę nie zważając na ocean, właściwie to już tu jest. Nasze społeczeństwo to może jeszcze nie słonie, lecz słoniątek widać już coraz więcej.

A teraz o przyczynie. 

Dla mnie jest to proste i tu się nie zgodzę z ową szczupłą, polską studentką: naród amerykański nie jest przejedzony, wręcz przeciwnie, jest najbardziej niedożywionym narodem świata.

Naprawdę! Nie żartuję!

Ich nadwaga, ich otyłość, ich chorobliwa otyłość, to efekt niedożywienia. Tak, amerykański problem to niedożywienie – niedobór składników, niedobór bioaktywności w pożywieniu. Tak, typowe amerykańskie żarcie, to tylko bezwartościowe śmieci – przetworzone, spreparowane, bez witamin, minerałów, flawonoidów, karotenoidów i wielu innych bioaktywnych składników śmieci, które trudno nazwać pożywieniem. Trudno się dziwić, że tak łapczywie jedzą, że są ciągle głodni, bo przecież ich kierujące się instynktem samozachowawczym ciała domagają się wartościowego pożywienia a dostają coś, w czym nie ma tego, czego potrzebują. I właśnie dlatego ich ciała ciągle wołają: jeść! Jeść!

Jedliby Amerykanie więcej, gdyby nie ograniczone pojemności ludzkich żołądków i brak czasu, bo doba okazuje się za krótka na zjedzenie tego, co chciałoby się zjeść.

Tylko niedożywiony człowiek może tyle jeść! Przekarmiony nie dałby rady.  

To pokazuje kolejny problem: Jak zmanipulowane, ubezwłasnowolnione są społeczeństwa zachodnie. Ludzie tam są zaprogramowani jak maszyny, roboty. Ich umysły łykają wszystko, co im zaproponują reklamy, pseudonaukowe rewelacje potwierdzające wartość tego, co zamknięte w szczelnych, kolorowych opakowaniach. Te niby naukowe fakty to bzdury kupione od sprzedajnych nibynaukowców, kupione przez koncerny bogacące się na handlu śmieciami do karmienia słoni.

I dlatego mrówka, która się tam pojawia zakłóca cały ten misterny spisek, bo pokazuje, jakie są naturalne kanony piękna człowieczego ciała.

Jedna polska mrówka mogłaby uczynić wiosnę za oceanem, ale … słonie wolą się śmiać z mrówki. Dlatego mówiłem też o chorych głowach, zaślepionych głodem. Nie widzą już niczego poza miską. Nie przeszkadzają im już brzuchy uniemożliwiające ujrzenie na własne oczy swoich własnych nóg, bo kto by chciał się przyglądać sobie, gdy całą uwagę zaprząta tylko jeden przedmiot: miska, talerz.

Tak uważam, iż jest to spisek. Ktoś wynalazł sposób by się pozbyć ze świata nadmiaru ludzi dajac im do jedzenia dowolną ilość jedzeniopodobnej papki . Przemysł nadąża z produkcją. Tak przemysł, bo coraz mniej w tych produktach jest tego, co wytwarza rolnictwo. W mięsie jest 30% mięsa, podobnie w innej spożywce, reszta to różne śmieciowe dodatki: wzmacniacze smaku, barwniki, wypełniacze i uzależniacze, itp., itd. 

Tak, te słonie są skazane na wymarcie … z głodu.

I to byłoby na tyle.

 

Piotr Kiewra

Trwonienie energetycznego potencjału

Wg nauk Wschodu, człowiek dysponuje ograniczonym, dość ściśle określonym zasobem energii życiowej. Każdym swoim ruchem, działaniem, jakimkolwiek rodzajem aktywności, wyczerpuje ten potencjał. Gdy jej zasoby ulegają zużyciu nadchodzi kres naszej ziemskiej wędrówki. Gdy magazyn jest już opróżniony, gdy się czuje jego dno, gdy koniec jest bliski, aktywność spada, organizm coraz gorzej funkcjonuje, zamierają funkcje życiowe. Wraz z końcem tej energii, życie opuszcza ciało.

Samo podtrzymanie funkcji życiowych wymaga energii: oddychanie, krążenie krwi, trawienie, przemiana materii, gospodarowanie energią seksualną, działanie zmysłów, ruchy ciała przy użyciu mięśni, ciągłe obumieranie i odnawianie się komórek, wszystkie procesy w komórkach, i wiele innych rzeczy potrzebują doładowania, potrzebują „prądu”.

Tego „prądu” wymaga też myślenie. Zużywa, go całkiem sporo, podobno na myślenie idzie jej najwięcej, nawet ponad 90% całego potencjału energetycznego. Tak podobno jest, a mało, kto sobie z tego zdaje sprawę.  

Ludzie dysponujący małą wiedzą o energiach, by przedłużyć swój żywot wymyślili … małą żywotność, życie na pół gwizdka, wieczne odpoczywanie, lenistwo, nicnierobienie, eskapizm i mnóstwo innych teorii i praktycznie podejmowanych bezczynności, po to, by oszczędzać energię.

Czy im się to udaje?

Nie. Bardzo rzadko komu się to udaje. Dlaczego?

Oto mój wgląd w tę sprawę.

Po pierwsze:

Odeszliśmy od natury w wielu zakresach życia, np. w sposobie odżywiania. Jemy głównie żywność przetworzoną, a ponieważ nasze systemy trawienne nie są z takim sposobem odżywiania kompatybilne, zużywamy na dostosowanie enzymów, przetworzenie tego w komórkach i wydalenie śmieci około pięciokrotnie więcej energii. Dlatego właśnie jesteśmy przy takim sposobie odżywiania bardzo apatyczni.

Poza tym organizm nie potrafiąc wydalić toksyn, nadmiaru pustej energii, oraz w reakcji na stres kumuluje energię, śmieci – stąd nadwaga, otyłość, a podtrzymanie tej większej masy wymaga całkiem sporych nakładów energii. Leżenie przed telewizorem niewiele tu da, bo samo życie, samo odpoczywanie nie oszczędza tu energii. Wręcz przeciwnie, znacznie zwiększa jej wydatkowanie, a więc skraca życie i to wydatnie, bo chorujemy, a to wymaga energii, nosimy większe ciężary, i coraz bardziej się zatruwamy, a to wszystko kosztuje.

Wygody, przegrzane mieszkania, nadmierna higiena, ubrania, pola magnetyczne, toksyny w środowisku, używki, leki, nawet tak wydawałoby się błahe rzeczy, jak chodzenie w butach, niedostateczna ilość światła słonecznego, złej jakości woda, zakłócają równowagę, oddalają od natury, wywołują choroby, stres, a to kolejne koszty … zwiększone wydatki energetyczne.

Po drugie:

Wielu ludzi ogranicza ruch, a ta filozofia jest szczególnie szkodliwa i paradoksalnie powoduje przyspieszenie jej zużycia.

Ograniczanie ruchu prowadzi do mniejszej sprawności całego organizmu, zakłóca się krążenie krwi, blokują się kanały energetyczne, zakłóca się gospodarka hormonalna, rośnie nadwaga, a w związku z tym przyspiesza tętno, przyspiesza oddech, nawet w spoczynku. Niezużyte, niezneutralizowane produkty stresu wzmagają te procesy. Organizm się rozharmonizowuje i popada w choroby. Samuzdrawianie jest energochłonne, a leczenie farmakologiczne to kolejne zwiększanie tych kosztów.

Wniosek: ograniczenie ruchu powoduje większe zużycie energii. Jest to paradoks, który bardzo trudno ludziom zrozumieć.

Po trzecie:

Zaręczam, tu szok będzie największy. W tym przypadku zużywamy najwięcej energii i najbardziej skracamy swój żywot, najszybciej się starzeją nasze ciała, najintensywniej zużywamy swoją życiową energię. Im bardziej staramy się ją oszczędzać, tym bardziej ją trwonimy.

Oto ta straszna dla ciebie wiadomość. Najszybciej, najintensywniej wydatkujesz swoją energię, najszybciej się postarzasz poprzez … myślenie.

To właśnie myślenie jest tą studnią bez dna, tym najmniej ekonomicznym piecem, czynnikiem, który powoduje, że zamiast iść w ślady biblijnego Matuzalema, nasz żywot kończy się 10 krotnie szybciej. Może to brzmieć niewiarygodnie, nieprawdziwie, sensacyjnie, a nawet całkiem niedorzecznie i głupio, ale … taki jest mój wgląd, tak to rozumiem i tak to rozumie wielu mistyków Wschodu i nie tylko …

Nasze ambicje, nasza gonitwa za materią, za sukcesem, za marzeniami, za miłościami, spełnianiem się oczekiwań, za naszą zaplanowaną, zaprojektowaną w szczegółach wielkością, naprężają do granic możliwości „muskuły” naszego mózgu. To wymaga wielkiej energii. Potwierdzają to naukowcy, psycholodzy, psychiatrzy, lekarze Zachodu: stres jest dzisiaj największym zabójcą - nie tylko jest zabójcą - jest energetyczną studnia bez dna.

Niezrealizowane marzenia, niemożność osiągnięcia zaprojektowanej wielkości, zbyt mały sukces, niesatysfakconujące osiągnięcia materialne, poczucie osamotnienia, nieudane życie, rodzą frustracje, urazy, zmartwienia, roczarowania, przygnębienie, smutek, depresję, psychiczne zaburzenia. Przede wszystkim rodzą wielki zgiełk myśli w głowie. A te myśli zabijają, bo trwonią naszą życiową energię, topią ją bezproduktywnie poprzez rozpamiętywanie przeszłości, oraz działanie wyobraźni – myślenie o przyszłości: walkę o lepsze jutro …

Głowa staje się poligonem atomowym, pęka w szwach od hałasu, zgiełku, wiedzy, przekonań, obecnych tam tłumów ludzi, chcianych i niechcianych rzeczy, wizerunków i ciągłych porównań, rywalizacji, ocen i … przegranych walk, upadków.

Cywilizacja stworzyła mechanizm nakręcania tego młyna, stworzyła karuzelę, z której prawie nie można zejść, bo tak pędzi. Stworzyła coś takiego jak motywację. I to właśnie motywacja nakręca spiralę, powoduje, że dziesięciokrotnie wzrastają nasze energetyczne wydatki, że aż tak bardzo rośnie koszt naszej egzystencji, naszego życia. To motywacja skraca życie, sprowadza na ludzi cierpienia.

By znowu wrócić do „raju”, mistycy Wschodu odkryli medytację, sposób na ograniczenie władzy umysłu, sposób na wyzwolenie się z „wyścigu szczurów”, na pozbycie się strachu, cierpienia, na powrót do źródła, do Boga, a więc do ciszy, do ufności, miłości, wolności, do wiecznego życia.

Oto mój wgląd, moja prawda. Dla mnie jest to prawdą. Dla ciebie moja prawda jest czymś subiektywnym, by stała się twoja prawdą, zgłębiaj ją, kontempluj, medytuj – bez oczekiwania w napięciu na reultaty, a może … z czegoś subiektywnego, przerodzi się w coś obiektywnego, w coś, co będzie twoim TERAZ, twoim życiem.

Życzę ci wielkich oszczędności energii, lecz to będzie wymagało wielkiego wysiłku, lecz mój wgląd mi podpowiada, że ta inwestycja jest bardzo opłacalna, jest tu bardzo duży procent jej zwrotu.

Zainwestuj zatem. Ten blog (i drugi, który prowadzę – znajdziesz linka do niego pod hasłem „polecany blog”) i to co napisałem powyżej, jest zestawem potrzebnych informacji do rozpoczęcia tej inwestycji.

Zacznij ją, a odkryjesz radość. Radość jest oznaką, że twój potencjał energetyczny zużywa się wolniej, bo wewnętrzna, bezprzyczynowa radość jest sygnałem, że idziesz właściwą ścieżką. Ponieważ jest z wewnątrz, nie zużywa energii. Wszystko, co pochodzi z wewnątrz jej nie potrzebuje: miłość, ufność, wolność, świadomość. Ich przeciwieństwa: strach, nieufność, przywiązania, nadmiar myśli, potrzebują i to dużo.

Wędrówka w tę stronę, nie tylko oszczędza energię, (mimo, że od tej chwili będziesz żył naprawdę totalnie) jest też wędrówką w stronę … wieczności, ale o tym, to już nie ja będę ci opowiadał.

Piotr Kiewra

Wychłodzenie czy przegrzanie?

Niniejszy tekst nie jest rozprawą naukową, w ogóle nie jest tekstem, który bierze pod uwagę jakąkolwiek naukę, jakiekolwiek badania, poza własnym doświadczeniem i przemyśleniami autora.

Gdybym postawił pytanie co jeść, to otrzymałbym około 7 miliardów odpowiedzi, bo tyle jest zdań na temat odżywiania, tyle różnych opinii. Jest to chyba najbardziej kontrowersyjny temat wśród ludzi, a wszystkiemu winna cywilizacja i jej postęp, w tym postęp naukowy. Można powiedzieć, że tyle przekonań w tej dziedzinie, ilu ludzi.

Ludzie pierwotni takiego problemu nie mieli, nie wiedzieli na temat  zdrowego odżywiania nic, co nie przeszkadzało im się zdrowo odżywiać, bo całkowicie zaufali instynktowi.

Wśród tych, którzy pogłębiają wiedzę na temat tego co jeść, co jest zdrowe, a szczególnie wśród tych, którzy kierują się wskazówkami medycyny chińskiej, oraz tych którzy odżywiają się w sposób naturalny, witariańsko, panuje przekonanie, że spożywanie surowej żywności wychładza.

Sam doświadczyłem tego, lecz po przemyśleniu tego problemu stwierdziłem, że jedzenie surowej żywności nie wychładza, że jest odwrotnie, to jedzenie przetworzonej żywności przegrzewa. Powtórzę jeszcze raz swoją opinię:

Surowa żywność nie wychładza, to żywność przetworzona powoduje przegrzewanie organizmu.  

Ponieważ posiłki prawie wszystkich ludzi składają się w zdecydowanej większość z żywności przetworzonej, to wszystkie odczucia z tym związane uważają oni za naturalne,  podczas, gdy – moim zdaniem – nie jest to naturalne, bo ukształtowane jest nie przez naturę lecz styl życia wymuszony przez cywilizację.

By zapobiec ewentualnym niedomówieniom od razu definiuję: żywność przetworzona to taka żywność, w której została zniszczona bioaktywność, nie tylko poprzez chemiczne dodatki, konserwanty, lecz przede wszystkim poprzez wysoką temperaturę podczas gotowania, smażenia, podczas przygotowywania posiłków, podczas produkcji żywności.

Rozumując w ten sposób – ugotowana marchewka jest żywnością przetworzoną, bo zostały w niej zniszczone białka, enzymy, witaminy, inne bioaktywne związki. Nasze organizmy trawią bez problemu żywność naturalną, czyli nie przetworzoną, natomiast z tą ugotowaną, nafaszerowaną chemią, długo przechowywaną, mają już problemy, męczą się, zużywają znacznie więcej energii, by to strawić i przyswoić, oraz by wydalić to, co niepotrzebne.

Nauka wprowadziła pojęcie kalorii, jednostki, która miała wycenić wartość odżywczą żywności. Naukowcy – dietetycy ustalili posługując się tą miarą, iż przeciętny człowiek potrzebuje około 2,500 kcal, a praktyka ludzi odżywiających się w sposób naturalny – witariańsko, szczególnie, gdy czynią tak od dłuższego czasu pokazuje, że u tych ludzi wystarczy tylko … 500kcal.

Wg mnie pojęcie kaloryczności jest bardzo mylącym pojęciem i niewiele wnoszącym do nauki o żywieniu, jeśli w ogóle nauka w odżywianiu jest potrzebna. Zawsze w takich chwilach wraca do mnie przykład zwierząt, np. sarny.

Czyli: Człowiek spożywający żywność przetworzoną bardziej męczy swój organizm, co w efekcie skutkuje przegrzaniem organizmu. Druga przyczyna jest pewnie taka, tak sądzę – surowe produkty, warzywa, owoce, inne żywe organizmy posiadają systemy obronne chroniące przed przegrzaniem, jeśli spożywamy te produkty żywe – bioaktywne – nie niszcząc tych mechanizmów, przenoszą one te właściwości do naszych komórek.

Szczególnie silnie działające te systemy spotykamy w tropikalnych produktach – wydaje się to naturalne i zrozumiałe, bo muszą tam obronić się przed zdecydowanie wyższą temperaturą otoczenia.

Podsumowując: żywność surowa, jako ta bardziej wartościowa i przede wszystkim naturalna nie wychładza, taki stan – wychłodzenia – jest bowiem czymś naturalnym, wrodzonym.

Natomiast spożywanie przetworzonej żywności przegrzewa, bo organizm walczy z trawieniem nie specyficznej dla niego żywności, trudniej ją przyswaja, utylizuje, wydala, a często również nie radząc sobie z toksynami powstałymi w wyniku takiego odżywiania magazynuje je, co też jest dla niego dodatkowym obciążeniem. Taki organizm pracuje na wyższych obrotach, szybciej się zużywa, częściej choruje, jest osłabiony, zmęczony, leniwy, a szczególnie cierpi podczas upałów i wysiłku fizycznego. Taki sposób odżywiania osłabia odporność, wytrzymałość, skraca życie.

Nasz sposób odżywiania, ukształtowane przez większość życia odczucia sprawiają, iż mamy wrażenie, że surowe wychładza. Sądzę, że jest odwrotnie, jesteśmy przegrzani, a witarianizm przywraca nasze naturalne odczucia.

Piotr Kiewra

Jesteś tym co jesz, czyli co to jest bioaktywność?

Jesteś tym co jesz. Bez względu na to, czy się z tym zgadzasz, czy nie, jest to prawdą.  Zastanawiam się, jak w związku z tym, mógłbym ci wytłumaczyć jak to jest z tym jedzeniem, od czego zależy to jakie będziesz miał zdrowie, samopoczucie? Które pokarmy są zdrowe dla naszych ciał, a które nam szkodzą?

Mogę ci to wytłumaczyć jedynie poprzez pojęcie bioaktywności. Wszystkie inne sposoby są trudne i zabrałyby mi sporo czasu, a i tak nie przekazałyby całej prawdy.

A więc: Jesteś tym co jesz! Zapamiętaj! Jesteś tym co jesz! Czyli to co zjesz, staje się po przetworzeniu przez twoje ciało, właśnie twoim ciałem. Od jakości tego co jesz, zależy jakość twego ciała. Zgadza się?

A teraz zadam ci pytanie: Twoje ciało jest żywe, zgadza się? Twoje komórki są żywe, zgadza się?

Czy nadal mają być żywe i zdrowe? Tak, nadal takie mają być. Jeśli tak, to jaki pokarm masz jeść, żywy, czy martwy? No tak, wiedziałem, pogubiłeś się.

No i tu się kłania pojęcie bioaktywności.

Wyobraź sobie, że zabijasz koguta. Czy potrafisz po odcięciu mu głowy, sprawić by żył, by biegał znowu po podwórku, budził cię o świcie swym pianiem, oraz czy on nadal mógłby sprawiać by kury znosiły jajka?

No zgadza się, nie potrafisz. Ale twój organizm potrafi z jego mięsa, ale bez twojego dalszego przetwarzania, wykorzystać je do budowy  swoich komórek. Ty nie potrafisz, ale twoje ciało to potrafi. Natomiast jeśli ugotujesz z tego koguta rosół, to już nic ci nie pomoże, twój organizm tego też nie potrafi. Nie może już ożywić jego komórek, by ożywiały, by podtrzymywały twoje życie. Nie potrafi tego. I dlatego powinniśmy spożywać żywe pokarmy (bioaktywne), czyli takie, które nie zostały zniszczone, uśmiercone. Gotując rosół sprawiasz, że białka, enzymy, wszystko co było jeszcze żywe zostało zdegradowane, bezpowrotnie uśmiercone. Białka, enzymy zostają zdenaturowane  w temperaturze powyżej 42 stopni. Później to wszystko co z tego zostało jest już martwe.

Tak samo jest z pokarmem roślinnym. Jeśli zetniesz głowę … kapuście, jest jeszcze żywa. Lecz jeśli ją ugotujesz, usmażysz, przestanie taka być, stanie się martwa. Jej komórki nie będą miały bioaktywnej wartości, raczej będą nam szkodziły niż dawały życie. Jeśli zrobisz z jabłek dżem, z wiśni likier, z winogron wino, a z jajek jajecznicę, to wszystko uśmiercisz, przestanie być bioaktywne i przestanie mieć dla twojego ciała pełną wartość. Owszem dostarczy ci białek, tłuszczów, dostarczy energii, ale nie dostarczy życia, witalnej energii, z której budujesz swoją energię, swoje zdrowie, z której twój organizm czerpie siłę do odbudowy, do samouzdrawiania, do podtrzymania odporności.  Białka, tłuszcze i węglowodany, witaminy, sole mineralne to nie wszystko. Potrzebne są jeszcze pewne żywe, nieuśmiercone przetwarzaniem struktury, które ożywiają, podtrzymują życie, przenoszą życie z jednego istnienia na drugie. Tak to stworzyła natura, i człowiek, póki co, nie jest w stanie tego powtórzyć, naśladować, wyprodukować coś, co byłoby temu bliskie, lub potrafiło to w jakiś sposób zastąpić. Człowiek nie potrafi zrobić, wymyśleć niczego bioaktywnego, czegoś co byłoby żywe, żadnego żywego organizmu, żadnej żywej komórki, żadnej bioaktywnej żywności. Potrafi to zrobić natura. Może to zrobić z nasion, z zapłodnionej komórki jajowej, poprzez pączkowanie, podział, poprzez pewne procesy wegetatywne, ale nie potrafi tego zrobić człowiek na taśmie produkcyjnej, ani w laboratorium.

Jedząc przetworzony pokarm, martwy, nie bioaktywny, jeśli jest to spora część tego co jesz, większość tego co dostarczasz swojemu organizmowi, powoli uśmiercasz swoje komórki, ujmujesz im życia. Ujmujesz i zabierasz zdrowie, komórkom, oraz całemu organizmowi. Im mniej jesz żywej żywności, im mniej bioaktywnych, nie przetworzonych pokarmów, tym większy stwarzasz problem dla swojego organizmu, on ma coraz większe kłopoty, by utrzymać zdrowie, by zachować dobre samopoczucie, by nie cierpieć, by nie chorować, by dłużej żyć.

Wiele chorób, szczególnie tych przewlekłych, przez medycynę uważanych często za nieuleczalne to choroby powstałe z powodu braku witalności, bioaktywności i spowodowanego tym osłabienia odporności, zdolności do samouzdrawiania, do oczyszczania z toksyn, zdolności do harmonizowania pracy całego organizmu. I postępuje to osłabianie z pokolenia na pokolenie. Jeśli odżywiasz się przetworzoną żywnością, to twoje dzieci będą bardziej chorowite niż ty, będą miały alergie, cukrzycę i wiele innych chorób i to znaczne wcześniej niż ty. Poniżej przedstawiam wnioski z badań nad tym problemem.

A więc, skoro nie potrafisz przywracać życia zwierzętom, roślinom, to ich nie uśmiercaj. Nie gotuj, nie smaż, nie grilluj, nie przetwarzaj tak, by ich komórki straciły życie.

Jedz przynajmniej 51% bioaktywnej żywności, jeszcze lepiej, gdzieś w granicach 70-80% a dłużej zachowasz zdrowie, młodość, dobre samopoczucie, rzadziej dopadać cię będą choroby, będziesz bardziej żywy, witalny, kreatywny, radosny.

Pamiętaj! Jesteś tym co jesz!

Te żywe struktury wewnątrz pokarmów, które spożywamy to flawonoidy, karotenoidy, irydoidy, wiele innych, i to o ich obecność trzeba zadbać w naszym jedzeniu, by żyć zdrowo i długo.

Tylko życie może podtrzymać życie, tylko to co żywe może przedłużyć życie. Na dłuższą metę tylko bioaktywny pokarm służy zdrowiu.

Jesteś na tyle bioaktywny, na ile bioaktywnie się odżywiasz.

Jesteś tak żywy, jak bioaktywne jest to, co jesz.

A teraz, na potwierdzenie tego co powiedziałem badania nad tym tematem:

Pożywienie surowe, czy przetworzone? Ciekawe badania

Przekonuję w swoich tekstach do surowego, witariańskiego sposobu odżywiania. Korzystam w tym z własnego życiowego doświadczenia. Od wielu lat podstawą mojego wyżywienia jest surowa, roślinna dieta. Jestem przekonany, że przetwarzanie żywności, np. gotowanie, niszczy ją, pozbawia wartości, co prowadzi do psucia zdrowia ludzi. Ale okazuje się, że nie tylko ludziom taki sposób odżywiana psuje zdrowie i to coraz bardziej, z pokolenia na pokolenie. Robiono doświadczenia w tej sprawie na kotach, oto co zaobserwowano (tekst dostałem od jednego ze znajomych na facebooku, który streścił mi angielskojęzyczne filmy na YouTube):

„Badacz wziął same zdrowe koty i podzielił je na kilka grup:

• Pierwsza, podstawowa grupa,  jadła tylko surowe mięso z organami i tranem,
• druga, to samo, ale gotowane.
• kolejna grupa jadła 1/3 surowego mięsa, a oprócz tego także 2/3 surowego nabiału,  
• kolejna z grup, które jadły gotowane, dostawały pasteryzowany i słodzony nabiał.

Hodowano je w takich samych warunkach i rozmnażano.

Wnioski:

• Już w pierwszym pokoleniu były widoczne zmiany w uzębieniu, budowie kości i wielkości. W następnych w alergiach, gorszej koordynacji ruchu, zmniejszeniu puszki mózgowej.
• 3 pokolenie kotów na pokarmach gotowanych było tak słabe, że nie potrafiło urodzić żywych dzieci.
• Surowa grupa z nabiałem nie odstępowała w zdrowiu od surowej, czysto mięsnej.
• Najgorsze zdrowiemiała grupa ze słodzonym, pasteryzowanym mlekiem.
• Co ciekawe, degeneracje w grupie z gotowanym mięsem pogłębiały się z pokolenia na pokolenie.
• Później badacz odwrócił doświadczenie i karmił trzecie pokolenie hodowane na pokarmach gotowanych, mięsem surowym.
• Aż 4 pokolenia zajął pełny powrót do zdrowia kotów.

Co ciekawe, później wykonali inne doświadczenia i hodowali rośliny na kocich odchodach.

• Okazało się, że zdrowie roślin było wprost proporcjonalne do zdrowia grup kotów na których odchodach wyrosły.
• Badania te zostały skorelowane z badaniami Westona Price,a, który doszedł do podobnych wniosków w swoich badaniach na społeczeństwach ludzkich.”

A teraz dla niedowiarków mam propozycję:

• Pójdź do zoo i zorientuj się czym są karmione lwy, małpy, i inne zwierzęta tam eksponowane
• Spróbuj karmić krowę ugotowana trawą, zaobserwuj jakie będzie miała zdrowie
• Czym się różni dzikie ptactwo od tego domowego, np., gęsi, kaczki, jeśli chodzi o tuszę, zdrowie
• Spróbuj karmić krowie oseski krowim, pasteryzowanym mlekiem. Jak myślisz jak długo pożyją? Sprawdź, czy rolnicy w ten sposób karmią swoje zwierzęta. Dlaczego tego nie robią?

Piotr Kiewra

Dlaczego motyle nie jedzą mięsa?

Z tego co wiem motyle nie jedzą mięsa, przynajmniej takiego, które je człowiek, ale pewnie by jadły, gdyby zostało im odpowiednio podane, odpowiednio doprawione, przyrządzone, ugotowane, usmażone, posolone, popieprzone, pocukrzone, potraktowane miodem, lub jakimiś motylimi ulubionymi nektarami i na dodatek, gdyby zostało odpowiednio zareklamowane, np., o mrugnięcie oka dłuższym życiem i „fantastycznym” zdrowiem (przy wielkim udziale medycyny, oczywiście).

I dlatego, tak sądzę, człowiek je mięso, przynajmniej niektórzy ludzie i to tak duże ilości, z powodu oszustw, zręcznych kucharskich oszustw (obecnie bardziej oszustw przemysłu przetwarzającego żywność).  Czyli wynika to bardziej z tego co napisałem powyżej, niż z  potrzeb organizmu manifestowanych instynktem. Zdecydowanie bardziej manifestują tu swoje potrzeby nawyki – poprzez kubki smakowe, niż organizm okazując zapotrzebowanie na określone składniki zawarte w mięsach.

Jest na to prosty dowód. I zadziała on tak samo u motyli, jak i u człowieka. Wystarczy, by amator jedzenia mięsa miał jeść to, co tak lubi, bez żadnych przeróbek, bez przyprawiania, po prostu zjadając swój posiłek prosto ze zwierzęcia, które stanowi cel jego przymglonych głodem oczu.

To wystarczy, przynajmniej dla wielu. Nie wiem z jakiego powodu ja od 3 roku życia nie jem mięsa, ale od dawna, bo od kilkudziesięciu ładnych lat nie stwierdziłem żadnych oznak jego braku. Może zauważają to u mnie inni, szczególnie w kontekście porównań ze sobą, np. odnośnie sylwetki, nadwagi, sprawności, poziomu zdrowia, ale to jest bardziej ich problem, bo oni naprawdę go mają – sami mi o tym mówią (przyczyna – oczywiście – jest genetyczna, jeszcze raz podkreślam – oczywiście), lub za nich mówią to ich ciała.

I to by było na tyle.

Piotr Kiewra

Jedzenie oczami, czyli jak przestać być „na diecie”

Ostatnio dość często ludzie mnie proszą: Piotr, ustal mi dietę, powiedz mi co mam jeść.

Czasem muszę się długo tłumaczyć, dlaczego nie ustalam diet. Mówię wtedy tak:

Wyobraź sobie, że bierzemy do ręki kartkę i długopis, idziemy do lasu i pierwszej napotkanej tam sarnie ustalamy dietę. Piszemy dla niej, co ma jeść na śniadanie, co na obiad, kolację. Piszemy jej, ile ma jeść, czego ma nie jeść, kiedy popijać, czym popijać, jak ma panierować kotlety, ile pieprzu i soli nasypać, i jak długo gotować. Mówimy jej czego się wystrzegać. Rozpisujemy jej to na dni tygodnia, robimy tabelki, liczymy kalorie, wyliczamy ilość węglowodanów, tłuszczów, białek … i obserwujemy jej oczy.

I pytam wtedy swojego rozmówcę: I co widzimy w tych oczach? A on odpowiada:zdziwienie. Tak, tak, to nie ma sensu. Nie nauczymy sarny żadnej diety, bo ona nie stosuje czegoś takiego jak dieta. Nie potrzebuje tabelek w Excelu, wagi, żadnych zasad, nie potrzebuje kartek papieru, nie potrzebuje naszej pomocy – może co najwyżej zjeść pozostawioną jej kartkę z rozpisaną przez nas dietą i jeszcze długo potem będzie się śmiała z naszej naiwności.

Czyli, nie robię tego, nie rozpisuję diet. Bo sam nie stosuję czegoś takiego jak dieta. Niewiele o jedzeniu myślę, po prostu jem. Nie jest to żadna dieta, czyli żaden zestaw reguł. Owszem, dzisiaj – by tak było – trzeba zastosować kilka reguł, dzięki którym odrzuci się reguły narzucone nam przez cywilizację.

I właśnie dzisiaj chcę ci powiedzieć, jak odrzucić reguły, przy pomocy kilku czasowo stosowanych zasad. Chcę ci powiedzieć o tym, żebyś zapomniał o wszelkich dietach, tabelkach, przelicznikach i naukowych terminach, typu: kalorie, węglowodany, białka, witaminy, itd.

Te zasady są potrzebne czasowo, by się nauczyć, a właściwie przypomnieć, to co stosuje sarna i później trzeba je również odrzucić, bo będą już niepotrzebne. Dla saren jest z tym dobrze, tobie też będzie, ale będziesz miał trudniej niż one w lesie, bo za dużo myślisz na ten temat. Sarny nie myślą o jedzeniu, mają więcej czasu na aktywność ruchową, na medytację, na zgłębianie duchowe, na filozofię, na poezję, hi hi, ty natomiast za dużo myślisz o dietach, o przepisach, w ogóle o jedzeniu. Chcę cię nauczyć czegoś zupełnie innego, a więc do rzeczy …

Dla wielu osób odżywiających się w większości przetworzoną żywnością, serwowaną przez gospodynie domowe, babcie, żony, jadłodajnie, bary, restauracje, stołówki, czy przygotowywane samodzielnie, dieta instynktowna* jest czymś zupełnie kosmicznym, czymś niezrozumiałym, czymś nieprzystającym do współczesnej rzeczywistości.

Dlaczego?

Ponieważ dzisiaj ludzie kierują się smakiem potraw. Zaznaczam smakiem potraw, czyli smakiem potrawy przyrządzonej z wielu składników, ugotowanej, usmażonej, przyprawionej, często z dodatkiem wzmacniaczy smaku.

Kierowanie się smakiem potraw nie ma nic wspólnego z instynktem, w którym to potrzeby ciała w postaci instynktownego pociągu, chęci na coś konkretnego kierują w stronę określonych produktów. Natomiast smak to przypadkowość w doborze potrzebnych ciału wartości odżywczych, co w większości przypadków skutkuje niedoborami składników bioaktywnych, a nadmiarem tych energetycznych i budulcowych. Czyli, z jednej strony, to niedożywienie bioaktywnością, a z drugiej przekarmienie energią i białkiem. Skutek jest najczęściej widoczny w postaci nadwagi, otyłości, cukrzycy, osteoporozy, zakwaszenia organizmu, wielu innych chorób, w tym wszystkich tzw. cywilizacyjnych i przewlekłych.

Różnica jest kolosalna, bo smaczne niekoniecznie oznacza zdrowe i potrzebne, częściej zaś jest równoznaczne z zaśmiecaniem, czyli jest przyczyną chorób. Jest to wynik sfałszowania naturalnych smaków produktów, przyprawami, wzmacniaczami smaku, solą, cukrem, przetwarzaniem.

Instynkt kieruje bezbłędnie w stronę tego co jest organizmowi potrzebne.

Jednak działa on tylko odnośnie odżywiania się naturalnymi produktami, nieprzetworzonymi, nie przyprawianymi, nie zmieszanymi i całościowymi, czyli takimi jakie występują w naturze.

Instynkt kieruje w stronę produktów, na które mamy ochotę a  nie wiemy dlaczego. Nie dlatego, że są smaczne, ale z powodu tego, że „cieknie ślinka” na sam widok takich rzeczy. „Zjadamy” je oczami. Instynkt wybiera pokarmy z wielu dostępnych na tej właśnie zasadzie, choć w przyrodzie  wśród zwierząt jest to najczęściej skorelowane z naturalnym występowaniem, pojawianiem się w określonych porach roku określonych produktów. Kiedyś u człowieka było podobnie.

Smak kieruje w stronę nawyków ukształtowanych przez kucharzy. Instynkt kieruje w stronę potrzeb organizmu. 

Mamy ochotę na niektóre rzeczy, choć nie wiemy dlaczego. Małe dzieci potrafią zjadać tynk, ziemię, dopóki nie „wydorośleją”, czyli poprzez wychowanie, system zakazów, nakazów, ktoś im wytłumaczy, że tynku się nie je. Tak samo jest u kobiet w ciąży. Pojawiają się zachcianki, to na to, to na tamto. Odzywa się instynkt. Krowy liżą ściany murowanej obory, jeśli brakuje im wapnia, dzikie zwierzęta potrafią pokonać setki, tysiące kilometrów w poszukiwaniu potrzebnych im minerałów. Kiedyś podobnie było z ludźmi.

Instynkt w dzisiejszych czasach jest tłumiony przez nawyki kulinarne, przez przetwarzanie żywności, przez leki, suplementy dostarczające składników, które w naturze są dostępne w określonych produktach – warzywach, owocach, orzechach i innych produktach.

Dlaczego mówię o diecie instynktownej?

• Bo instynkt prowadzi do zdrowia, natomiast kierowanie się smakiem prowadzi do chorób, nadwagi, otyłości.
• Instynkt nie wymaga wiedzy, znajomości zasad dietetyki, przeliczania kalorii, zliczania składników odżywczych, stosowania tabel, przeliczników, Excela, itd.

Czy jest coś pośredniego miedzy instynktem, a współczesnym sposobem odżywiania opartym na smaku?

Jest nim odżywianie oparte na dużej wiedzy z zakresu dietetyki, składu pokarmów. Jednak nigdy nie jest tak doskonałe jak naturalny instynkt, ponieważ często mylimy się w ocenach, kierujemy się fałszywą wiedzą, nie mamy wszystkich danych, by ustalić czego organizm potrzebuje. Potrzeby różnych organizmów są różne, więc i ustalona dieta może nie być właściwa. Natomiastinstynkt nigdy się nie myli.

W jaki sposób obudzić instynkt?

1. Ponieważ instynkt pracuje dobrze tylko wtedy, gdy jemy produkty naturalne, nie przetworzone (przede wszystkim surowe), całościowe i nie zmieszane, więc to jest pierwszy warunek. Takie właśnie produkty należy wybrać. Spełniając ten warunek wracamy do naturalnego odżywiania. Jednak ponieważ żyjemy w określonym otoczeniu jest on trudny do zrealizowania i dlatego wymaga nieczułości na argumenty „przychylnych” nam osób, wymaga odwiedzania innych sklepów, czasem znajomości z wiejskim, zaufanym gospodarzem, poszukiwania dzikich produktów, wymaga kreatywności. Mój przykład i przykład wielu witarian, wegetarian, wegan, frutarian, świadczy, że jest to możliwe.
2. „Jeść oczami”, czyli spośród wszystkich dostępnych produktów spełniających powyższy warunek, wybieramy ten, na który mamy największą ochotę, na którego widok najbardziej ślinka cieknie. Wymyśliłem ten termin, bo jest to przydatne w doborze produktów podczas zakupów w markecie, czy na bazarze, lub przy tzw. szwedzkim stole.
3. Jemy tylko ten produkt. W czasie tego posiłku jak i następnych w tym dniu i w następnych. Jemy go tak długo, aż minie na niego ochota.
4. Podobnie postępujemy później, wybieramy kolejny, i kolejny, i kolejny.
5. By jednak nie „mydlić oczu” nie dekorujemy potraw, nie przystrajamy, bo to zmienia nastawienie do nich, kusi oczy, fałszuje pewien obraz. Stosujmy tę zasadę do momentu zakończenia budzenia instynktu.
6. Nigdy nie jemy produktów, które nam nie smakują. Może się okazać, często po dłuższym stronieniu od określonej grupy produktów, że nagle zaczyna nam to smakować, wręcz ciągnie nas do tego, by to zjeść.
7. Jeśli chodzi o owoce i warzywa jemy tylko dojrzałe produkty. Niedojrzałe owoce potrafią psuć zęby, i nie dają wszystkich potrzebnych składników, gdyż proces ich tworzenia, jeszcze nie został zakończony. Roślina broni się wydzielaniem różnych rzeczy, które mają zniechęcać przed jedzeniem tego, bo nasiona obecne w owocu, lub w warzywie są jeszcze niegotowe do wysiewu. Raczej rzadko się zdarza, by zwierzęta, ptaki jadły w naturze niedojrzałe owoce. Czasem trudno jest stwierdzić, czy owoc był zerwany jako dojrzały – większość owoców z marketów jest zrywanych jako niedojrzałe, i sztucznie się je „pędzi” w czasie transportu, lub przechowywania. Zupełnie inna zasada obowiązuje przy warzywach liściastych, liściach, pędach, źdźbłach, tutaj raczej zjada się niedojrzałe, nie zdrewniałe części roślin.
8. Czasem trzeba wziąć pod uwagę, iż niektórych produktów nie jemy tylko dlatego, gdyż został w nas ukształtowany określony nawyk, odraza wynikająca z wychowania, kultury, wzorców w środowisku. Przechodząc na instynktowny sposób odżywiania trzeba zapomnieć o tych ograniczeniach.
9. Nie używamy przypraw, soli, cukru, miodu, wzmacniaczy smaku.
10. Zjadamy raczej w postaci naturalnej, tzn. bez miksowania, wyciskania soków, przynajmniej w czasie budzenia instynktu. Później można już w ten sposób je przetwarzać.
11. To co często powtarzają dietetycy, iż dieta powinna być maksymalnie urozmaicona może i jest prawdą, ale tak naprawdę zakłóca działanie instynktu, dlatego, na czas budzenia instynktu powinniśmy tę zasadę  odłożyć. Zresztą obudzony instynkt sam nas zaprowadzi do urozmaicenia, niekoniecznie w jednym posiłku. Nie jest to prawdą, że w każdym posiłku powinno być to, to, i to i jeszcze to,  gdyż organizm źle trawi wiele grup produktów na raz, bo do każdej potrzebuje innych enzymów trawiennych. Czyli obiad składający się z zupy, ziemniaków, schabowego, surówki, kompotu i ciastka jako deseru zaprzecza nie tylko wszelkim zasadom zdrowego odżywiania, ale nie jest dobrze strawiony ze względu na zbyt wielkie „urozmaicenie”. Czyli raczej przynosi więcej szkody, zostawia w organizmie więcej śmieci, niż przynosi pożytku.
12. Dostępne są wszystkie naturalne produkty, nieprzetworzone: takie jak warzywa, owoce, orzechy, nasiona, liście, pędy, korzenie, jaja, mięso (wielu ludzi zrezygnuje z mięsa, gdyż jedzenie nieprzetworzonego, surowego, nie przyprawionego, stanie się niemożliwe, a nawet ryzykowne), ale nie ma tu mleka, bo dla dorosłych, mleko nie jest czymś naturalnym. Taki wniosek nasuwa się z obserwacji wszystkich innych gatunków dorosłych ssaków. Żaden, poza człowiekiem, nie używa mleka, a szczególnie innych gatunków.

By odbudować naturalny instynkt żywieniowy należy odrzucić logikę – naukowe argumentowanie, oraz stare, zwyczajowe, wyuczone nawyki.

Większość ludzi i tak nie jest w stanie zapamiętać tysięcy zasad, szczegółów, danych, więc nie są się w stanie do nich stosować. Zdecydowanie łatwiej jest się podporządkować instynktowi i nie zawracać sobie głowy myśleniem o jedzeniu. Jednak jedna zasada jest tu – musi być – nienaruszalna: trzeba jeść rzeczy nieprzetworzone, takie jakie występują w naturze.

*Kilka wyjaśnień:

Dieta instynktowna, intuicyjna. Bardziej trafny wydaje się termin: instynktowna. Intuicja to raczej wiadomość spoza sfery cielesnej, raczej dotyczy spraw duchowych.

Produkt całościowy. Przykłady: np. jabłko surowe, ze skórką, z pestkami. Pestki dyni. Jajko bez skorupki.

Produkt częściowy. Przykłady: ser, olej roślinny – rafinowany bez pozostałości z wyciskania, masło, biały ryż, biała mąka, cukier, białko oddzielone od żółtka jajka, odtłuszczone mleko, sok z warzyw i owoców bez pozostałości z wyciskania.

Przetworzona żywność. Przykłady: smażone, ugotowane mięso, jajecznica, wędliny, gotowane warzywa, dżem, kompot, mus owocowy, soki owocowe w kartonikach, ale również produkty wymienione w punkcie powyżej, mleko homogenizowane, sól jodowana, żywność z dodatkami smakowymi, z konserwantami, wszelka zamrożona, gotowana, smażona żywność.

Żywność bioaktywna. Żywność w której nie zostały zniszczone naturalne, żywe składniki bioaktywne, stanowiące jej układ odpornościowy, a odgrywające w naszych organizmach pierwszorzędną rolę, między innymi kształtujące naszą własną odporność. Niszczy bioaktywność przetwarzanie, czyli gotowanie, podgrzewanie (temp. pow. 42 stopni denaturuje białka, niszczy sporą część bioaktywności, zabija życie komórki – niszczy – w dużej części – wartość odżywczą dla spożywających ją organizmów), długie przechowywanie, naświetlanie, zamrażanie, niszczą chemiczne dodatki, niszczy dostęp tlenu, np. u jabłek po obraniu ze skórki.

Nie zmieszane produkty: to np., jabłko, pomidor, marchewka, jajko, ale sałatka, surówka, shake, sok z kilku owoców lub warzyw jest już pokarmem zmieszanym. Mieszanie pokarmów zakłóca budzenie lub działanie instynktu. Podam przykład: przez wiele lat uwielbiałem jeść twarożek z cebulką. Była to dla mnie podstawa wyżywienia, gdyż wydawało mi się, że twaróg jest dla mnie najlepszym źródłem białka. Jednak cały czas miałem poważne dolegliwości w żołądku i układzie trawiennym po takim pokarmie. Jednak tłumaczyłem sobie, że skoro mój organizm się tego domaga, bo lubię to jeść, to znaczy że tak ma być. Instynkt mi podpowiadał – jedz twarożek z cebulką, bo to lubisz i jest to ci potrzebne. Pewnego dnia musiałem jednak zrobić twarożek bez cebulki i … okazało się, że w ogóle mi to nie smakuje. Gdy potestowałem to dłużej, to okazało się, że mój organizm domagał się samej cebulki i … soli – jako wzmacniacza smaku. Od tego czasu wiem, że mój organizm z jakiegoś powodu domaga się cebuli. Tak jest do dzisiaj, lecz łączenie jej z innym składnikiem powodowało, że jadłem coś, co nie służyło mojemu zdrowiu.

Piotr Kiewra

Mięso

- Piotrze, powiedz mi, dlaczego ty nie jesz mięsa? – zapytała ciocia.

- Nie wiem ciociu. Nie jem od bardzo dawna. Od dzieciństwa. Zawsze czułem do mięsa obrzydzenie, skręcało mnie na samą myśl, że miałbym jeść …, że miałbym ogryzać kości … Czasem zapach niektórych wyrobów powodował, i nadal tak jest, że wychodziłem ze stołówki, wychodziłem z kuchni … Nie wiem skąd się to wzięło. Nie zastanawiałem się.

Ciocia jednak postanowiła pytać dalej:

- A właśnie powiedz, jak to było, gdy byłeś małym dzieckiem.

- Ciociu, nie pamiętam, miałem wtedy chyba ze trzy lata. Któregoś dnia, mama usilnie mnie namawiała, bym zjadł jakiś kawałek mięsa. Siedziałem nad tym chyba z godzinę, mama nie chciała odpuścić, gdy tylko przełknąłem – natychmiast zwymiotowałem. – z wyraźnym zniechęceniem opowiadał o tym Piotr.

- A skąd było to mięso?  - prowadziła swoje prywatne śledztwo ciocia.

- Ciociu, jak to skąd, z naszej własnej świnki …

- Acha! – wykrzyknęła ciocia. – Opowiedz mi o niej.

- Ciociu, ledwo już pamiętam. Pewnego dnia, tata przyniósł małego prosiaczka. Przygotowaliśmy dla niego miejsce w chlewiku. Dostał świeżą słomę, nowe korytko. Nadaliśmy mu też jakieś imię … teraz już  nie pamiętam, jakie. Był mały, miał zakręcony ogonek i bardzo lubił jak go się drapało po boczkach, po jego szyi. Ustawiał się wtedy specjalnie. Lubił tak bardzo jak go drapaliśmy, że czekał niecierpliwie, kiedy przyjdziemy. Bardzo też lubił jeść. Gdy nadchodziła pora karmienia, chodziłem do niego i obserwowałem jak się zajada swoim jedzonkiem, a ja go drapałem, a on pochrząkiwał z zadowolenia. Rósł bardzo szybko, czasem mógł sobie pobiegać po podwórku, podchodził wtedy blisko do mnie i specjalnie nadstawiał swój karczek, by go podrapać, by go pogłaskać. Pamiętam jego szczeciniastą skórę, i jego pochrząkiwanie. Był bardzo grzeczny, miał takie miłe spojrzenie … – Piotr przerwał, a ciocia natychmiast:

- A co było dalej?

- Ciociu, jak to co? Pewnego dnia, przyszli wujkowie. Przynieśli ze sobą siekierę, wielki nóż, wyprowadzili naszego prosiaczka na podwórko. Uwiązali mu sznur do nogi. Pamiętam jego spojrzenie w moją stronę … był smutny, zdziwiony … i przestraszony. Bardzo się bał. Zaczął się wyrywać, zaczął głośno krzyczeć … uciekłem z podwórka …

Ciocia miała łzy w oczach. Podeszła do Piotra bliżej, chciała go pogłaskać po główce, jakby był małym chłopcem, ale … zorientowała się że Piotr już nim nie jest. Powiedziała więc tylko:

- Przykro mi, wiem, bardzo to przeżyłeś, nawet dzisiaj to przeżywasz. Wiem, takie spojrzenie zawiedzionego przyjaciela trudno zapomnieć, a tym bardziej, gdy później podetknięto ci kawałek mięska z twojego przyjaciela.

- Tak, później już zawsze uciekałem, gdy ktoś miał odciąć głowę dla koguta, kury, czy karpia, którego widziałem zanim to nastąpiło, jak pływał w wannie. Nie tknąłem też niczego z tego co zostało z tych zwierząt przyrządzone. Źle się czułem, gdy mięso było podawane do stołu, lub nawet gdy było w kuchni przygotowywane. Później już nawet nie chciałem się przyjaźnić z kolejnymi prosiaczkami, bo nie mogłem zapomnieć tamtego spojrzenia … – Piotr zamilkł.

- Przykro mi, że o tym ci przypomniałam, że wróciło przykre wspomnienie. Wiesz, miałam coś dzisiaj kupić na rosół, chyba przestanę gotować rosół, nie kupię też wędlin. Powiedz mi, co jeść w zamian? Chyba stanę się wegetarianką. – powiedziała to tak, jakby sama widziała spojrzenie prosiaczka o którym opowiedział jej Piotr.

Piotr Kiewra

Oczyszczanie z toksyn

Wszędzie wokół słyszymy o toksynach. Otrzymujemy je z jedzeniem, powietrzem, wodą, lekami. Wnikają do naszego ciała poprzez płuca, układ trawienny, poprzez skórę, ale czasem też innymi drogami (np., leki**, narkotyki).

Zatrute w ten sposób ciało, komórki ciała, ulegają osłabieniu, gorzej radzą sobie z problemami, chorują, degenerują się, giną.

Jesteśmy również zatruwani mentalnie poprzez fałszywe idee, teorie, reklamy, wiedzę wyniesioną ze szkół, od naukowców, z mediów. Zatruwamy się stresem, lękami, zmartwieniami, niedołężnym, fałszywym współczuciem, cudzą i własną niedolą (efekt naszych wyborów).

Ten drugi rodzaj zatruć częściej wyrządza większe szkody niż ten pierwszy.

Toksyny osłabiają nasz wrodzony układ odpornościowy, zakłócają przepływ energii, obniżają jej poziom, obniżają witalność, zakłócają gospodarkę hormonalną, itd. Przyczyniają się do nadwagi i otyłości, bo organizm broniąc się przed zatruciem odkłada je w niektórych organach, w tkance tłuszczowej.

Z drugiej strony silne organizmy, z silnym układem odpornościowym, szczególnie z częścią adaptacyjną układu immunologicznego, z dużą witalnością, z umysłem nastawionym na budowanie, a nie na niszczenie, potrafią sobie świetnie radzić z toksynami, potrafią się oczyszczać. Robią to na bieżąco. Oczyszczają się nie tylko ze zbędnych produktów metabolizmu, ale również z toksyn dostarczanych z zewnątrz różnymi drogami.

Jest jednak kilka warunków skutecznego oczyszczania się.

1. Wolność od stresów przekraczających bariery adaptacyjne, skuteczna neutralizacja stresów
2. Sposób myślenia zapewniający rozwój adaptacyjnej części układu odpornościowego, wzmacniający siły witalne. Sposób myślenia służący budowaniu, a nie destrukcji własnego ciała
3. Bioaktywne* odżywianie zaspokajające potrzeby organizmu
4. Ruch wzmacniający witalność (plus odpowiednia ilość tlenu, słońca)
5. Odpowiednia ilość wody w organizmie
6. Harmonia w okresach pracy i wypoczynku

*Odżywianie pełne żywych, nie zniszczonych przetwarzaniem składników (najlepiej dostarczyć bioaktywnych składników spożywając surową żywność, lub/oraz suplementy dostarczające naturalne składniki bioaktywne).

Oczyszczanie z toksyn, tak jak każda inna funkcja życiowa wymaga energii. Gdy z jakichś powodów organizm ulegnie osłabieniu zaczyna oszczędzać energię. Bardzo często dzieje się to kosztem samoistnego oczyszczania się.

Brak samoistnego – bieżącego oczyszczania się, prowadzi do gromadzenia toksyn, a w efekcie do chorób, w tym najpoważniejszych.

Sytuację może ratować świadome oczyszczanie się przy pomocy specjalnie podejmowanych kuracji oczyszczających – głodówek, picie soków owocowych i warzywnych, większych ilości wody, specjalnych napojów bioaktywnych, aleprzede wszystkim styl życia zapewniający spełnienie warunków wypunktowanych powyżej.

Piotr Kiewra

** Leki są dzisiaj jednym z najpotężniejszych źródeł toksyn w naszych organizmach. Dowodem na to są skutki uboczne leków wymienione na każdej ulotce z lekami. Dotyczy to również antybiotyków i powszechnie używanych środków przeciwbólowych. Antybiotyki same w sobie są toksynami – przechowują się w komórkach ciała nawet 20 lat. 

Upadek nauki o odżywianiu

„Nic innego nie odgradza cię od prawdy, tylko twój własny umysł”

Osho

Ile rodzajów diet jest na świecie?

Przynajmniej tych odchudzających jest ponad 30 000. Każdego dnia ktoś wymyśla nową. Wiele tych diet ma uzasadnienie naukowe, obszerne i długotrwałe badania, posiada potwierdzenia poważnych instytucji, również tych międzynarodowych, mających wielki, niekwestionowany? autorytet.

Która z tych diet jest właściwą?

Tego nie wie nikt. Na ich temat trwają ciągłe dyskusje i spory. Od dziesiątek lat ludzie je testują, a po czasie się okazuje, że  nie spełniły oczekiwań, lub gorzej – doprowadziły do utraty zdrowia.

Następne pytanie: Czy człowiek jest najmądrzejszą istotą na Ziemi?

Podobno tak, przynajmniej sam się za taką istotę uważa. Skoro tak, to dziwnym się wydaje to, że jako jedyny gatunek na tejże planecie nie wie, co ma jeść. Potrzebuje do tego dietetyka, instytutów, opinii naukowców, opinii nauki o żywieniu. Wszystkie pozostałe gatunki sobie same z tym radzą, natomiast większość ludzi, nie.

Okazuje się, że im więcej ludzie wiedzą na temat żywienia, tym gorzej dla nich, tym bardziej cierpią, tym mają gorsze zdrowie, tym większe przeżywają rozterki.  Każda nowa informacja na temat żywienia wzbudza bowiem w nich frustrację, wahanie, niepewność.

Gatunek ludzki jest jedynym gatunkiem, który nie wie co ma jeść!!!

Nauka o żywieniu jest nauką, która powstała mimo, że nie była potrzebna.

Ta nauka powstała i rozwijała się, a mimo to zdrowie ludzi (mimo postępu medycyny) pogarszało się. Powstały choroby cywilizacyjne. Można nawet wykazać, że jej rozwój jest i był skorelowany z rozwojem tychże chorób. Mimo nakładów na badania, mimo coraz większej wiedzy, zachorowalność rośnie, powstają nowe problemy. Jeżeli tak, to mogłoby oznaczać jedno, że ta nauka jest za to odpowiedzialna.

Jest odpowiedzialna, ponieważ:

• zgadza się na chemię w żywności, akceptuje to.
• zgadza się na hormony, antybiotyki, używane w rolnictwie, w hodowli zwierząt,
• zgadza się na wzmacniacze smaku, inne dodatki w żywności.
• zgadza się na wszechobecne przetwarzanie żywności i ewidentne obniżanie jej jakości,
• zgadza się na modyfikowaną żywność,
• zgadza się na przybytki, całe sieci przybytków psujących zdrowie ludziom na całym świecie, zamieniających ludzi w śmietniki, pojemniki pochłaniające setki różnych chemicznych trucizn, oraz bezwartościową żywność, powodującą przewlekłe choroby oraz nadwagę i otyłość.
• zgadza się na żywność powodującą plagę nadwagi i otyłości, akceptuje sposób odżywiania sprzyjający nadwadze i otyłości, która w wielu krajach przekracza już połowę, nawet ponad 60% ogółu społeczeństwa.
• zgadza się na leczenie ludzi lekami, które nie leczą, zamiast leczenia żywnością – leczenia żywnością, ale taką, która nie truje, wzmacnia zdrowie, bo wzmacnia układ odpornościowy.
• zgadza się na obecny kształt intensywnego rolnictwa produkującego aby więcej, aby szybciej, kosztem jakości żywności. Bo jaką jakość może mieć żywność nafaszerowana chemią, środkami ochrony roślin, uboga w składniki z zubażanych intensywną gospodarką ziem.
• zgadza się na wszystko, co dyktuje jej szereg różnego rodzaju lobby.

Ta nauka jest za to odpowiedzialna, bo nie kontynuuje tradycji traktowania żywności jako lekarstwa, a w zamian za to pozwala stawać się żywności trucizną, przyczyną chorób.

Stosuje ta nauka metodę przemilczeń, politykę cichej zgody na ten stan rzeczy, a nawet bierze w tym procederze udział, zatwierdzając różne dziwne „wynalazki”, pozwalając wprowadzać nowe, niesprawdzone, lub ewidentnie fałszywe teorie.

Stała się ta nauka jedną z wielu komercyjnych nauk, która jest w stanie zaakceptować wiele szkodzących ludziom praktyk, zarówno w rolnictwie, w przemyśle spożywczym, jak i w reklamach  manipulujących ludzkimi przekonaniami, nawykami, obyczajami, dietami, stylem życia.

Dlaczego ta nauka stała się upadłą nauką?

Z powodu pieniędzy. Nic innego nie jest w stanie tego wytłumaczyć tak dobrze jak pieniądze.

Trudno mi w to uwierzyć, ale słyszałem gdzieniegdzie opinie, że podobno nauka o żywieniu pozwala przemysłowi spożywczemu i rolnictwu na tak wiele, bo współpracuje w wyciąganiu pieniędzy od ludzi z medycyną i farmacją. Wielu podejrzewa, że powstał tu spisek dwóch biznesów, żerujący na ludzkich chorobach, że jedna strona pozwala choroby wywoływać, by druga mogła je leczyć. Oczywiście w teorie spisku nie wierzę, w tę również, ale dla wielu ludzi brzmi to ciekawie i całkiem wiarygodnie.

Nauka o żywieniu doskonale się rozwija, biznes chorób jeszcze lepiej, bo chorób coraz więcej, sprzedaż leków rośnie, ale powstaje jednak pytanie: dlaczego problemy ze zdrowiem nie maleją?

Skoro medycyna robi postępy, to dlaczego chorób coraz więcej, to dlaczego średnia życia zaczyna spadać, dlaczego na niektóre choroby zaczynają zapadać już małe dzieci, młodzież? Sprzedaż leków rośnie, wiedza na temat żywienia też, a problemy ludzi ze zdrowiem się pogłębiają. Czyżby problem leżał gdzie indziej?

Tak. Problem leży zupełnie gdzie indziej.

Problem nie jest z rozwojem tej nauki, problem jest związany z istnieniem tej nauki w ogóle. Okazuje się ona być całkiem niepotrzebną nauką, bo by była skuteczną musielibyśmy wiedzieć wszystko na temat żywienia. Mały błąd bowiem w tej materii neguje całe teorie. A poza tym teorie są tu niepotrzebne. Nie musimy wiedzieć w dziedzinie odżywiania nic. Im mniej wiemy tym lepiej. Dzikie zwierzęta nie kierują się opiniami nauki o żywieniu a funkcjonują całkiem dobrze, nie chorują, nie poszerza się u nich paleta chorób cywilizacyjnych, nie rośnie ilość chorób związanych z odżywianiem się. Nie przeżywają rozterek co jeść, a czego nie. Nie liczą kalorii, ilości aminokwasów, nie zastanawiają się nad pełnowartościowością węglowodanów, ani nad bogactwem witamin i minerałów, czy pierwiastków śladowych. Ta cała wiedza jest im zupełnie nieprzydatna. Bo za całą tę wiedzę wystarcza im – instynkt.

Zwierzęta kroczą w swoim żywieniu drogą instynktu, człowiek drogą nauki o żywieniu. Zwierzęta kroczą zdrowe, człowiek ledwo już kroczy schorowany. Ma się źle, bo zaufał upadłej, niepotrzebnej nauce, zamiast ufać naturze, naturalnemu porządkowi rzeczy.

Gubi ludzkość – nasze ego. Uważamy się za najmądrzejszych, za mądrzejszych od natury, od Boga, od zwierząt. Negujemy odwieczne prawa – to skutek naszego ego, naszego niepokornego, egoistycznego umysłu.

Żywienie naturalne, oparte na naturze, na naturalnym pochodzącym z natury, nieprzetworzonym jedzeniu, pełnym składników odżywczych, służyło przez miliony lat ludziom zdrowiem, potencjałem długowieczności, dobrym samopoczuciem, i nie przysparzało stresów odnośnie tego, co jeść i ile jeść.

Miliardy ludzi oczekują od fachowców od żywienia, że powiedzą im co mają jeść, by być zdrowymi. Te oczekiwania jednak są próżne, są skierowane w złą stronę. Kierują bowiem pytania, prośby o opinie do upadłej nauki, do fałszywych proroków.

Czas wrócić do naturalnego jedzenia.

Nauka o żywieniu upadła ze względu na obecność w niej pieniądza, ze względu na to, że jej twierdzenia, opinie, są podporządkowane potrzebom przemysłu przetwarzającego żywność, lobby mleczarskiemu, lobby mięsnemu, oraz koncernom farmaceutycznym, kilku innym lobby, w tym również naftowemu.

Z tego względu jest w niej tyle fałszywych opinii, że nikt, kto posługuje się tymi opiniami, nie może ustalić co jest zdrowe, a co nie.

Mówię o zjawisku – o całości wizerunku tej nauki, a nie o poszczególnych jej przedstawicielach. Bo tak naprawdę nie ma – ta nauka – jednoznacznej definicji o zdrowym jedzeniu. A powinna ją mieć, bo po to przecież powstała.

Trochę o historii nauki o żywieniu

Zanim człowiek nie zaczął używać ognia, zanim nie zaczął przetwarzać tego co znalazł do jedzenia, nauka o żywieniu nie była potrzebna. Zresztą do dzisiaj jest niepotrzebna dla dzikich plemion żyjących blisko natury. Jest niepotrzebna dla zwierząt, ale tych dziko żyjących. Jest niepotrzebna sarnom, lwom, słoniom, rekinom, owadom, bakteriom.

Stała się potrzebna dopiero wtedy, gdy człowiek zaczął się cywilizować, używać ognia, a więc gotować, smażyć, piec, a więc zmieniać nie tylko smak potraw, ale zmieniać zawartość potrzebnych ciału składników odżywczych. Gotując – przetwarzając w ten sposób żywność, zabierał jej sporą część, lub wszystkie składniki bioaktywne. Uśmiercał witaminy, flawonoidy, karotenoidy, wytrącał minerały. To niszczyło żywność, zubożało ją, ale powodowało coś innego, znacznie gorszego. Mianowicie człowiek tracił swoje nawyki, czucie tego co jest mu potrzebne – intuicję – instynkt dotyczący jedzenia. Od tej pory to nie naturalny smak kierował w stronę określonych rodzajów pożywienia, ale sztuczny, bo zmieniony, zaśmiecony przyprawami, sztucznymi przyprawami. I na dodatek, to co z tego powstało, było uboższe, więc trzeba było jeść tego więcej i częściej.

Smak zaczął człowieka kierować nie w stronę potrzeb organizmu, ale w stronę przyjemności jedzenia. Jedzenie stało się dziedziną życia, rozrywką, a nie czymś takim jak oddychanie, czymś realizowanym podświadomie (po części, zanim człowiek zaczął zmieniać swoje nawyki żywieniowe takie odżywianie właśnie było). Kiedyś jedzenie było czymś zwykłym, naturalnym, zaspakajaniem zwykłej potrzeby. Nie było konieczne, by się nad tym zastanawiać, wnikać w filozofię, analizować, przemyśliwać nad składem pożywienia, itd. Było czymś do czego nie potrzeba było wiedzy. No może minimalnej owszem, ale bardziej potrzeba było przykładu mamy i taty, lub przykładu zwierząt. Sprawę załatwiał instynkt, taki sam jak u zwierząt. Nikt ich przecież nie uczy teorii, zasad, składu pożywienia, one się nad tym nie głowią, bo po co.

Później doszło rolnictwo, hodowla, a więc wygoda, bo można było gromadzić żywność, przechowywać, by nie trzeba było w jej poszukiwaniu się przemieszczać (ograniczyło to oczywiście ilość ruchu). A to niestety jeszcze bardziej ją zubażało i jeszcze bardziej pchało człowieka w kierunku jedzenia tego co było pod ręką, wyhodowanego, przechowanego, a nie tego co zaspokajało potrzeby organizmu. Dłuższe przechowywanie, ale i użycie nowych, nie używanych dotąd produktów, zaczęło wywoływać pewne problemy, których nie było do tej pory.

Człowiek zaczął spożywać mleko nie swojego gatunku, ale zwierzęce i to w wieku dorosłym.

Podstawą wyżywienia dla wielu stało się też mięso, czego wcześniej nie było. Wcześniej mięso było rarytasem, czymś co jadło się od święta, ponieważ człowiek nie był w stanie upolować, choćby wiewiórki używając tylko rąk i nóg, próbując ją złapać bez użycia jakichś narzędzi. Człowiek nie był drapieżnikiem, mógł więc tylko zjeść padlinę. Podobną rzecz, podobne świętowanie z powodu mięsa w menu zauważamy też u małp, u szympansa.

Powstał zawód kucharza, powstała sztuka kulinarna, w większości polegająca na fałszowaniu smaków, zmienianiu nawyków, zabijaniu instynktu. Celem życia dla wielu ludzi stało się jedzenie. Jedzenie przestało być czymś służącym podtrzymaniu życia, stało się celem życia.

Bardzo mi się podoba sentencja, ujmująca istotę tego, co przed chwilą powiedziałem:

„Bóg stworzył pożywienie a diabeł kucharza”.

Dzięki zmianom w diecie, stopniowemu wyłamywaniu się z tradycji naturalnego żywienia niezauważalnie powstało kilka nowych chorób, które do tej pory nie atakowały ludzi.

Gdy już w dużej części człowiek odszedł od natury, od jedzenia tego co świeże, surowe, dzikie, dostępne w danym momencie, zaczął tworzyć nowe nawyki, ale i nowe pokarmy, a wraz z nimi też nowe choroby.

Zaczął też tworzyć nową naukę – naukę o żywieniu. Powstała, bo coraz częściej miał świadomość, że coś jest nie tak, że są jednak zdrowe produkty i są takie, które zdrowie psują. Od tego momentu zaczął się mnożyć fałsz.

Na usługach nauki o żywieniu zaczęli też pracować naukowcy, a oni musieli sprzedawać wyniki swoich badań, by żyć. Wyniki zaczęto publikować, a ludzie zaczęli się tym kierować. Powstały opasłe tomy, katedry na wyższych uczelniach, namnożyło się profesorów, którzy mimo posiadanej wielkiej wiedzy, mieli podobne, albo cięższe choroby niż ludzie, którzy tej wiedzy nie mieli.

Był taki czas, że ogłoszono, że istnieją witaminy, więc dla zdrowia trzeba je spożywać, więc … hurra wszyscy w stronę witamin. Później ktoś powiedział, że witaminy szkodzą, więc … wszyscy stop z witaminami. Jeszcze później ktoś inteligentny się zorientował, że promowanie spożywania zdrowej żywności, naturalnych witamin, jedzenia nie przetworzonej żywności kompletnie się nie opłaci pewnym kręgom, więc …

Przykładem jest historia witaminy C. Musiało minąć 60 lat od czasu stwierdzenia jej wpływu na leczenie i zapobieganie tej chorobie, by powszechnie zaakceptowano jej znaczenie w zapobieganiu szkorbutowi, ale później dość skutecznie ograniczano informacje o jej wpływie na nasze zdrowie, do dzisiaj bagatelizując jej znaczenie w profilaktyce i leczeniu chorób układu krążenia, czy chorób nowotworowych.

Większość ludzi świata cierpi z powodu różnych chorób, których przyczyną są niedobory witaminy C, a skutecznie ogranicza jej podaż do naszych organizmów przetwarzanie żywności oraz racjonowanie informacji o jej roli dla naszego zdrowia.

Od mniej więcej stu lat ta nauka wkłada ludziom do głowy bajki, zamiast prawd o których wie każda wiewiórka i mysz polna.

Później przyszła pora na lansowanie mody, że krowie mleko jest w stanie zastąpić kobiece, więc uszczęśliwione matki kupowały hektolitry mleka dla swoich nowonarodzonych pociech i poiły je … trucizną wywołując epidemiczny wręcz wzrost zachorowań na takie choroby jak: „alergie, astmę, egzemy, wysypki skórne, zaparcia, biegunki, zapalenie oskrzeli, płuc, migdałków, uszu, anginę i przerost migdałków, chroniczny katar, rumień, koklusz, płonicę, błonicę, świnkę i odrę, próchnicę i choroby przyzębia, miażdżycę, choroby wątroby i trzustki, choroby oczu, nierównowagę hormonalną i wiele innych”, (cyt., Krzysztof Abramek „Przez żołądek do sukcesu”) również nowotwory. Medycyna ogłosiła zwycięstwo szczepionek nad dużą częścią tych chorób, a tak naprawdę, to zwycięstwo zostało spowodowane powrotem do karmienia naturalnego, przynajmniej na dłuższy czas, na kilka miesięcy.

Fałsz nauki o żywieniu widać dzisiaj bardzo wyraźnie. Ingeruje ona na przykład w jadłospisy w stołówkach szkolnych, przedszkolnych, ale nie wypowiada się głośno i zdecydowanie w sprawie tego, co się podaje w „przybytkach z szybką żywnością”.

Obiektywnie rzecz biorąc zresztą, zatwierdzany powszechnie przez tę naukę typowy polski obiad to:

• zupa, z wygotowanymi prawie doszczętnie witaminami, flawonoidami, i innymi ważnymi dla zdrowia składnikami bioaktywnymi,
• ziemniaki polane tłuszczem lub sosem (z glutaminianem sodu), schabowy (z mięs zawierających hormony, antybiotyki, wypełniacze, wzmacniacze smaku),
• surówka, często z gotowanych, a więc też wyjałowionych z wartości warzyw
• kompot i deser w postaci czegoś słodkiego (drożdżówki, lub pączka), gdzie dominuje biały cukier i trudno się doszukać czegoś, co sprzyjałoby zdrowiu,

Mimo, że jest oficjalnie zatwierdzony przez oficjalne agendy nauki o żywieniu,  łamie wszystkie zasady zdrowego żywienia. Poza surówką nie ma tam niczego zdrowego, niczego co dodawałoby bioaktywnych składników, a i surówka często jest też zaprawiona rafinowanym tłuszczem roślinnym, śmietaną, zawiera ugotowane warzywa, jest zaprawiana sosem zawierającym glutaminian sodu. Wszystkie składniki są tu wymieszane, ugotowane i usmażone,  z cukrem, są podane w nieodpowiedniej kolejności, popijane, a więc rozpuszcza się enzymy trawienne, itd.

Dzisiaj wielu ludzi zdecydowanie większą korzyść odnosi samodzielnie poszukując informacji o zdrowym żywieniu niż wertując oświadczenia, opinie, przepisy oficjalnej nauki o żywieniu. Spora część eksperymentuje dochodząc do tego, co dawno zostało odkryte przez szpaki, dziki i motyle.

Ponadto, gdy publikowane reklamy nagminnie głoszą ewidentny fałsz, manipulują ludźmi w sprawach zdrowego żywienia, a ta nauka nie grzmi, nie wytacza procesów, nie dyscyplinuje wystarczająco, to powstaje podejrzenie, to … a no tak, mówiliśmy już o tym.

Oficjalne piramidy żywienia ogłaszane przez tę naukę ewidentnie naruszały zasady naturalnego, zdrowego żywienia, były skierowane przeciwko naturze, przeciwko naturalnemu sposobowi żywienia, a wiec też najzdrowszemu, bo zgodnemu z konstytucją człowieka, z jego budową, z jego zapotrzebowaniem na składniki odżywcze. Zostały one skonstruowane pod potrzeby lobby rolniczych, a szczególnie mięsnego i mleczarskiego. W tej dziedzinie niewiele się zmieniło przez ostatnie sto lat, choć ostatnio publikowane piramidy żywienia powoli kroczą – bardzo nieśmiało – w stronę natury, przecząc tym samym poprzednim rewelacjom naukowców.

Dzisiaj trudno ludziom się pogodzić z tym, że mieliby zrezygnować ze smacznych dań, z wygody, że musieliby wrócić do natury, do większej ruchliwości. Trudno w krótkim czasie zmienić przekonania przekazywane z pokolenia na pokolenie. Te przekonania też są częścią nauki o żywieniu, bo ta nauka nie stara się edukować, uświadamiać, wyprowadzać ludzi z błędu.

Ale to chyba dobrze, że ta nauka upada, albo już upadła, bo tak naprawdę jest niepotrzebna, zupełnie niepotrzebna. Może byłaby potrzebna by naprostować, by zastąpić fałszywe przekonania nawarstwione w umysłach ludzi przez tysiące lat, ale … i bez niej świat sobie poradzi. Wycierpią swoje jeszcze miliardy ludzi, ale wszystko wróci do normy, bo tak mówi o tym zasada wahadła. Czyli jeśli wahadło wychyli się w jakąś stronę o tyle to, a tyle, to musi też pokonać drogę w drugą stronę, dokładnie taką samą.

I tak będzie – powrócimy do natury w zakresie odżywiania, bo nie mamy innego wyjścia. Powrócimy do naturalnych produktów, naturalnych smaków, naturalnego sposobu odżywiania, nie będziemy się o tym sposobie niczego uczyć, nie będziemy się tym przejmować, głowić, tym stresować. Dzisiaj wiedza, książki, Internet są potrzebne nam by odbudowywać zdrowie, by przeciwstawić się powszechnym modom, fałszywej nauce, niezdrowym i negatywnym przekonaniom, by dokonać potrzebnych zmian.

Te prawdy będą też musieli zrozumieć kucharze. Dzisiaj ich praca polega na wykorzystywaniu nawyków smakowych ludzi, w przyszłości na myśleniu o zdrowiu swoich konsumentów, choć wiem, że jedno i drugie da się pogodzić, rezygnując np. z gotowania, smażenia, na rzecz sztuki kulinarnej opartej o wyłącznie surowe produkty.

Gdy te zmiany wprowadzimy, zaoszczędzony w ten sposób czas można będzie przeznaczyć na znacznie szczytniejsze cele, niż ciągłe zastanawianie się nad tym co jeść, czego nie jeść, jak jeść, itd.

Przestaniemy też płacić na rzecz upadłej i niepotrzebnej nikomu nauki o żywieniu.

O prawdę będziemy pytać sarny, niedźwiedzie i wiewiórki – jako ekspertów w dziedzinie zdrowego odżywiania, pod warunkiem, że i one nie zostaną przez człowieka ucywilizowane i poddane powszechnemu obowiązkowi korzystania z upadłych nauk.

Piotr Kiewra