Pokochać siebie, by ozdrowieć

Na swoich wykładach o zdrowiu i samouzdrawianiu podaję kilka warunków sprzyjających samouzdrowieniu i trwaniu w zdrowiu. Oprócz tych, które uważam za mniej istotne czynniki fizyczne, a nazywam „pikiusiami”*, wymieniam te, które są najistotniejsze, a jest to, wg mnie, czynnik mentalny (sposób myślenia – przekonania) i duchowy. Dopiero harmonia, równowaga między czynnikiem psychicznym, duchowym i fizycznym, materialnym, dotyczącym ciała, daje w efekcie warunki dla trwania w zdrowiu. 

Wśród tych najistotniejszych wymieniam takie duchowe rzeczy, jak to, by być sobą, by pokochać siebie. 

Tak, czuję, iż z takimi tezami nie mogę trafić do każdego. Czuję, gdy moje słowa trafiają w próżnię, gdy zdecydowana większość ludzi się z nimi nie zgadza. Dlatego już nie organizuję spotkań, wykładów, miniwarsztatów dla przypadkowych ludzi. Robię to dla poszukujących, a są nimi ci, którzy doświadczyli „ dobrodziejstwa” oficjalnej medycyny, różnych rad pozamedycznych, suplementacji i innych „cudownych”, materialnych, sposobów dla odzyskiwania zdrowia.  Wreszcie są, przede wszystkim są nimi ci, którzy zastanawiając się nad sensem życia wkroczyli na duchową ścieżkę. To są prawdziwi poszukujący. Ci nie oczekują wiedzy, już nie oczekują. Rozumieją, że jedynym mądrym kierunkiem jest zmiana kierunku – przekierowanie na samych siebie. Rozumieją, że cała wiedza jest w nich samych. Wystarczy tylko zajrzeć do żródła, do swojego wnetrza.

Do nich mówię: Pokochaj siebie!

Oczywiście, takie słowa słyszą z różnych stron, lecz są to słowa. Poszukujący odnajdują w sobie prawdziwe znaczenie słowa miłość i jednym z odkryć jest to, iż nie jest to słowo, że miłość nie jest mentalna, nie jest czymś intelektualnym, nie jest czymś wypełniającym psychikę. To jest podstawowe odkrycie. 

Nie wystarczą więc afirmacje typu: - „kocham siebie, kocham siebie”, powtarzane tysiące razy w różnych okolicznościach, między innymi do lustra. Pokochanie siebie wcale nie polega na przekonaniu do tego siebie, swojego rozumu. Nie wystarczą wizualizacje, szkolenia, warsztaty, czytanie, modlenie się o to. Nie wystarczy nic z naszych działań, nie przyniosą skutku, żadne intelektualne wysiłki. 

Miłość nie mieści się w głowie, lecz w sercu, jej źródło jest duchowe.

Poszukujący tym się właśnie różni od pozostałych, że nie szuka jej tam, gdzie jej nie ma. Taki ktoś nieintelektualnie zrozumiał, gdzie jest jej źródło, iż wcale nie trzeba niczego szukać, że „to” jest od zawsze na swoim miejscu. 

To zrozumienie zmienia wszystko. Nic więcej nie trzeba robić.

Swego czasu nagrałem filmik, w którym mówię o pokochaniu siebie, o samouzdrawiającym wpływie tej miłości na nasze zdrowie.

Film jest tutaj

Ci wszyscy, którzy mówią o tym, że brakuje im czasu, wiedzy, fachowej opieki medycznej, którzy mówią, że dobry lekarz sporo kosztuje, ci, którzy sądzą, iż by być zdrowym trzeba sporo zapłacić, ci, którzy mówią o karmie, genetyce, wieku, trudnych, stresujących czasach, o zatruciu środowiska, o spisku koncernów farmaceutycznych, ci, którzy przenoszą odpowiedzialność na innych ludzi, na okoliczności zewnętrzne, to przede wszystkim ludzie, którzy nie kochają siebie. 

Skoro siebie nie kochają to są bardziej skłonni nie szanować siebie – swego ciała, są skłonni siebie nawet niszczyć. Ktoś, kto nie kocha, to nienawidzi, jest podszyty strachem, lękiem, a stąd już tylko krok do choroby, do cierpienia przeradzającego się w chorobę. Skłonni są wynajdywać wymówki, przeszkody, wszystko racjonalizować zgodnie z tą niszczącą siebie postawą. 

Cierpienie, ból, choroba to dawane przez egzystencję znaki, że idą fałszywą ścieżką, że wierzą w fałszywe obietnice, że kierują się materią, że szukają niewłaściwych rzeczy, na niewłaściwych drogach, że nie są sobą. Lecz nie czytają tych znaków, nie rozmawiają ze swoim ciałem, nie słuchają go. Niszczą te znaki swoją obojętnością, środkami przeciwbólowymi, pokrywają fałszywą wiedzą. 

Nie ma w ich życiu harmonii – zdrowia, bo nie ma prawdy, nie ma natury, nie ma naturalności, bo fałszywe są źródła, z których się karmią, z których się poją.

Nie kochają siebie. 

Miłość do samego siebie jest zastępowana identyfikacją z większością, z tym jak myśli i postępuje zdecydowana większość społeczeństwa. Fałszywie identyfikują miłość z akceptacją lub nieakceptacją otoczenia.

Ktoś, kto kocha siebie, zrobi dla siebie znacznie więcej. Zrezygnuje ze wszystkiego, co go niszczy, pokocha innych w sposób prawdziwy, autentyczny. 

Da znacznie więcej z siebie, będzie radosny, szczęśliwy, uśmiechnięty, lepszy jako człowiek. Łatwiej zniesie osamotnienie. 

Dostrzeże pewną właściwość życia, iż jest ono równowagą między światłem i ciemnością, pogodą i niepogodą, dobrem i złem, miłością i nienawiścią, pozytywnym i negatywnym. 

Rozumie i akceptuje, a poprzez to, że rozumie i akceptuje, nie walczy z tym, co naturalne. Nie walczy ze smutkiem, z problemami, które sam mógłby kreować nie kochając siebie, widząc świat jako ciemność, zło, niepogodę, nieustanną negatywność. 

W człowieku kochającym siebie jest ufność nie tylko do siebie, do swego ciała, ufność w naturalne procesy samoozdrowieńcze, jest ufność do innego człowieka, ufność w stosunku do egzystencji, natury, do całości.

Człowiek kochający samego siebie, obdarowuje miłością, bo czuje, że ma czym obdarowywać. Jest rozluźniony, niezestresowany. 

Nie jest hipokrytą. Nie ma powodu by cokokolwiek udawać, by grać dla zysku, by wykorzystywywać innych. Nie gryzie go sumienie, bo jest uczciwy wobec siebie i innych.

Jest tu i teraz, więc nie ma w nim zamartwiania się przeszłością i przyszłością. 

Taki człowiek nie ma powodu, by chorować. Wielu, bowiem choruje, by zaskarbić sobie zainteresowanie środowiska, skupić na sobie uwagę bliskich, zasłużyć na powiększenie siebie w oczach innych, by się dowartościować poświęcając zdrowie. 

Pokochaj siebie i bądź wreszcie sobą! Człowiek, który kocha siebie może sobie pozwolić na bycie sobą. Nie musi niczego zmieniać. Nie musi ciężko pracować by się dopasować do czyichś oczekiwań, by zasłużyć na lepszą o sobie opinię, na polubienie, czy pokochanie przez innych.  

Gdy kochasz siebie z nikim się nie porównujesz, z nikim nie rywalizujesz. Bo, o co? Przecież wszystko, co najcenniejsze masz? 

Gdy siebie kochasz znika twoja ambicja, by mieć więcej, by być większym niż inni, by znaczyć więcej dla innych, bo ambicja wynika z porównań. Rywalizacja wynika z porównań, tak samo jak zazdrość, nienawiść, duża część lęków.

Gdy kochasz siebie – akceptujesz siebie w pełni takim jaki jesteś/jaka jesteś. Nie masz wtedy potrzeby upiększania się, bo twoje piękno jest wewnętrzne, jest częścią twojej miłości. Nie musisz nic więcej do tego dodawać, na nic zapracowywać, nie musisz siebie zmieniać.

Co ważne, taka miłość, wbrew nieprawdziwym opiniom, wcale, a wcale nie jest egoistyczna. Jest wręcz przeciwnie, z niej, z tej do siebie samego, wyrastają wszelkie inne miłości. Miłość własna jest źródłem. Możesz dzielić się miłością tylko wtedy, gdy ją masz, a masz ją w obfitości. Taka miłość nie jest egoistyczna – wręcz przeciwnie, gdy kochasz siebie, ego trzyma się od ciebie z daleka.  

Kochający siebie - taki człowiek jest spełnieniony, niczego nie musi. 

Pokochaj więc siebie! Bądź więc zdrów! Bądź więc zdrowa!

Piotr Kiewra

*Dla 99% ludzi, to, co uważam za „pikusie” to wielkie rzeczy, np. sposób odżywiania.

Egzystencjalne sieroty*

Czym jest i czemu służy egzystencjalne sieroctwo?

Sierota to człowiek przekonany o tym, że świat go opuścił,  że życie - egzystencja - Bóg mu nie sprzyja.

Taki człowiek nie chce przyjąć do wiadomości, opiera się, nie wierzy, walczy z prawdą, iż to on jest za swoje życie i siebie odpowiedzialny. Egzystencjalną sierotą jest ktoś, kto zrzuca odpowiedzialność i obarcza nią wszystko i wszystkich. Taka postawa ma swoje konsekwencje dla jakości jego życia i zdrowia.  Taka postawa to martwe życie, brak rozwoju.

Egzystencjalne sieroctwo to postawa, to sposób myślenia, to styl życia.  

To postawa roszczeniowa wobec władzy, wobec bliskich, przyjaciół, “kochanych” osób. “Kochanych” bo taka osoba nie potrafi kochać, żebrze o miłość. Żebrze o wszystko. Jej żebractwo jest schowane za maską smutku, łez, oczekiwań,  żalów ale i apatii. Oczekuje współczucia i docenienia. To przedmiot jej dominujących myśli, to obsesja.

Egzystencjalna sierota pomyliła miłość mentalną z prawdziwą miłością. W związku z tym szuka i chce praktykować coś, co nie istnieje. Czuje się samotna, po wielu egzystencjalnych cierpieniach, gdy nie wkroczy na ścieżkę ku prawdzie, spada jej wola życia, pojawia się choroba, brak odporności.

Egzystencjalne sieroty wyniosły swoje sieroctwo z domu rodzicielskiego lub stały się nimi, gdy nieszczęście, cierpienie stały się u nich sposobem na życie, sposobem na przyciągnięcie uwagi otoczenia, gdy nauczyły się w ten sposób zabiegać o współczucie.

Większość egzystencjalnych sierot swoją postawą, swoimi działaniami, stylem życia buduje jedynie swoje ego, rozszerza zakres swego sieroctwa i nie poznaje drogi ku prawdzie, bo jest całkowicie na nią zamknięta. Nie chcą jej, boją się prawdy, boją się ufać, boją się wolności, miłości. Ich dominującymi emocjami i przejawami życia są  smutek, apatia, nienawiść, zazdrość, cierpienie i choroby.

To najczęstszy objaw: egzystencjalne sieroty mają słabe zdrowie. Aids, to przejaw egzystencjalnego sieroctwa. Tak samo wszystkie choroby przewlekłe i śmiertelne. Egzystencja eliminuje szybciej takie sieroty, bo nie rokują poprawy. Właściwie to oni sami się eliminują, bo czują, że to co robią, to kim są nie ma przyszłości, nie daje im żadnej nadziei. 100% samobójstw przytrafia się właśnie im. Schizofrenia, obojętność, nuda, depresja, rak, parcie ku sukcesowi, karierze to też objawy. Są ich tysiące.

Można nawet z dużym prawdopodobieństwem zdiagnozować, że przyczyną słabości ich zdrowia, takiego a nie innego życia, jest wyimaginowane sieroctwo.

Egzystencjalne sieroty, tak bywa, intensywnie poszukują wiedzy, by sobie pomóc, poszukują doznań, zabawy, sportów ekstremalnych, towarzystwa i związków, ale to jedynie ucieczki, chwile wytchnienia w cierpieniu. To nie jest otwarcie się na siebie, to jest jedynie oczekiwanie, że ktoś lub coś rozwiąże ich problemy.

Takie sieroty owszem zadają dużo pytań, lecz nie są otwarte na niepasujące do ich sieroctwa rozwiązania, na odpowiedzi, które kłócą się z ich życiową postawą.

Egzystencjalna sierota uważa, że wie. Prawda w ich przypadku jest zawsze odwrotna. Tak naprawdę takie sieroty nie wiedzą, że nic nie wiedzą. To co wiedzą, to jedynie iluzje, wyobrażenia, przekonania, tysiące masek, aktorstwo, którym się posługują w życiu. Tego nie zauważają, bo nie chcą zauważyć.

Sieroty tego typu zajmują się nieistotnymi rzeczami, czymś, co ich nie rozwija. Owszem szukają dróg rozwoju, lecz to jedynie droga rozwoju mentalnego, szukają motywacji. Nie potrafią zrozumieć, że to fałszywe ścieżki.

Egzystencjalne sieroty łatwo mogą się stać fundamentalistami religijnymi, lub ateistami, politykami, psychologami, nauczycielami, duchownymi,  zakonnikami lub wręcz przeciwnie, namiętnie angażują się w życie rodzinne, a później są wspaniałymi dziadkami i babciami.

Otoczenie się rodziną to tylko pozór porzucenia sieroctwa, to ucieczka.

Lubią też pomagać innym sierotom. Dobroczynność to kolejna ich ucieczka.

Trudno im, lub jest to niemożliwe, by wstapiły na prawdziwie duchową ścieżkę. Podświadomie bowiem czują, że ta zniszczyłaby grunt na którym stoją.

Tak, ego to jedyna przeszkoda w uzdrowieniu z egzystencjalnego sieroctwa.

Egzystencjalną sierotę się gra, jest to rola. Jej przeciwieństwem jest bycie sobą, a żeby być sobą trzeba tę grę porzucić.

Sieroty są przywiązane do swoich ról, bronią się przed czymkolwiek, co obudziłoby ich, co dałoby przebłysk zrozumienia. Unikają nawykowo takich sytuacji, unikają ludzi, którzy niosą w sobie, w swoim sposobie życia i bycia przejaw zrozumienia, którzy niosą w sobie radość, spokój, ciszę, otwartość, ufność, wolność, miłość.

Unikają ludzi zdrowych, zazdroszczą im. Wszystko przypisują genom, środowisku, odziedziczonemu pechowi, karmie, cierpieniu, które ma być celem życia, a nie środkiem do zrozumienia.

Większość ludzi to egzystencjalne sieroty.

Cześć z nich przyozdobiła się tą postawą i okazuje ją światu, bo chcę jawnie coś zyskać, a druga część ją chowa i tłumi.  Różnica jest minimalna, bo jedni i drudzy żebrzą. Ego ich zdradza.

 Słowo jest narzędziem egzystencjalnej sieroty. Myślenie jest nawykowym zajęciem. Zło jest wymówką. Dualizm jest wymówką, przeszłość i przyszłość są wymówkami, choroba jest wymówką. Pieniądze, polityka są wymówkami. Działania też tym są.

To wszystko wymówki, a jednocześnie ucieczki.

Od czego egzystencjalne sieroty uciekają?

Od siebie.

A za czym gonią?

Gonią siebie, siebie poszukują. Ich życie jest absurdalne. Jest absurdem.

Lecz takie sieroctwo trzeba przejść,  trzeba doświadczyć, poznać je totalnie i od podszewki po sam szczyt i … porzucić.

Wszyscy jesteśmy, lub byliśmy, egzystencjalnymi sierotami.

Wyjść ponad tę postawę i przypadłość wymaga pracy i otwarcia się na mistrza, na życie,  wymaga ufności, wejścia na drogę ku prawdzie, ku sobie.

Sierotą przestaje się być z chwilą poddania się, powierzenia się egzystencji, tj. z chwilą odnalezienia siebie. Siebie prawdziwego, odpowiedzialnego, nie przywiązanego do żadnej roli, a przede wszystkim roli biorcy współczucia, do żadnej opinii na swoj temat, wolnego, bezinteresownie kochajacego,  rozumiejacego - tak, dogłębnie - duchowo rozumiejącego - nie mentalnie, że samotność jest stanem naturalnym.

Tak jak mówi Eckhart Tolle:

“Cierpienie jest potrzebne, by zrozumieć, że jest niepotrzebne.”

Taką samą rolę odgrywa egzystencjalne sieroctwo.

Czym jest i czemu więc służy? Uwalnia nas z niezrozumienia siebie.

Świata nie zrozumiemy, póki nie zrozumiemy siebie. Nie pogodzimy się z nim, nie będziemy szczęśliwi, póki nie zrozumiemy siebie.

Życie nie ma innego celu.

To jest jedyny, bo niefilozoficzny, bo duchowy cel.

Piotr Kiewra

*Użyłem tego terminu za Osho

Cud matczynego przytulenia

Trafiają do mnie ludzie z pięknymi historiami. Nie wiem jak to się dzieje, ale się dzieje. Oto jedna z nich. Opowiedziała ją, przy okazji dłuższej i głębszej rozmowy, również na tematy duchowe, moja znajoma - Bogusia.

Spotkałam kiedyś na Wschodzie człowieka. Był młody, wysportowany, pełen życia, pochodził z dalekiego kraju. Rozmawialiśmy o zdrowiu, o życiu i śmierci, bo wspomniał mi o swoim zmartwychwstaniu … *

Jako małe dziecko, chłopiec nieustannie chorował. Czepiało się go wszystko, a największy problem miał z płucami i sprawami neurologicznymi. Cały czas brał leki i bywał w szpitalach, lecz było coraz gorzej.

Gdy miał dziesięć lat jego stan się pogorszył i trafił znowu do szpitala i mimo leków, leczenia, wysiłków lekarzy … umarł.

Aparatura podłączona do niego wykazała, że przestał oddychać a jego serce przestało bić. Nie pomogła reanimacja, leki, natychmiastowe działanie lekarzy (a trzeba wiedzieć, że był to duży i dobry, renomowany szpital w stolicy kraju, dobrze wyposażony, a w nim najlepsi lekarze) nic nie pomogły. Nie udało się go uratować.

Lekarze poinformowali o tym fakcie rodzinę. 

Matka natychmiast wbiegła do zmarłego syna, objęła go, przytuliła do serca i zaczęła szeptać jakieś (chyba buddyjskie) mantry.

Trwało to z godzinę. Nikt nie był w stanie w tym czasie zabrać jej od syna, wyzwolić jego ciała z jej uścisku, z jej przytulenia.

W pewnym momencie syn odzyskał oddech i tętno. Gdy przybiegli wezwani lekarze, stwierdzili, że chłopiec żyje. Był nieprzytomny, jednak żył, a oni mówili, iż nie rozumieją jak to się mogło stać, że medycyna tego nie rozumie i nazwali to cudem. 

Orzekli jednak, iż ponieważ chłopiec przez ponad godzinę nie oddychał, jego serce nie biło, to na pewno nastąpiły nieodwracalne zmiany w mózgu i dziecko nie będzie mówić, nie będzie samodzielne, straszyli, iż będzie „roślinką”.

Jednak z czasem chłopiec otworzył oczy, wróciła mu przytomność i mało tego, że mówił, chodził, jest samodzielny, to od tej pory już nigdy nie chorował, jego problemy neurologiczne i z płucami skończyły się bezpowrotnie.

Gdy z nim rozmawiałam miał już kilkanaście lat więcej, był trenerem, zdrowym, sprawnym człowiekiem, pełnym energii i pełnym wdzięczności, nie tylko dla tak bardzo kochającej go matki, ale w ogóle pełen wdzięczności, dla egzystencji – Boga, świata i jego tajemnic, a szczególnie wobec tajemnicy życia i śmierci.

Tą tajemnicą jest miłość dająca i ratująca życie, ale też je odbierająca, ofiarowująca zdrowie, pomagająca je odzyskiwać. 

Taką jest miłość matki - matczyne serce i miłość w ogóle, jest nią przytulenie, lecz przede wszystkim miłość, która może wszystko. 

Ona może sprawiać cuda, tylko trzeba ją odkryć, nosić ze sobą i nią się dzielić. Nie tylko ze swoim dzieckiem, lecz ze sobą, z innymi istnieniami, z całym światem.

Miłość to najpotężniejszy "lek", miłość ma największą moc. Nic nie ma większej mocy niż miłość.

Znamy tę moc ze świętych pism, lecz nie zawsze w nią wierzymy, rzadko jej ufamy.

Wraz ze znajomą doszliśmy do wniosku, iż warto o tym mówić, gdyż świadectw wielkości miłości nigdy za wiele. Takich może być więcej, jej owoce mogą się przydarzać codziennie i każdemu. Dlatego tę historię opowiadamy i Tobie.

Piotr Kiewra i Bogusia della Porta

*Fotka wykonana w czasie tej rozmowy z cudownie ocalonym mężczyzną

Łatwo jest być chorym

Łatwo jest być chorym, bo twojej chorobie sprzyjają lekarze*, twoi bliscy, twoje przekonania, twój styl życia, to, co zjadasz i twój strach. Przede wszystkim strach.

Jeśli lękasz się choroby, to już ją projektujesz. Lęk przed chorobą jest jej projektem. Właśnie tak potężny jest nasz umysł. Owszem on potrafi kreować też pozytywy, lecz do tego potrzebna jest pozytywna myśl, radość, miłość i brak lęku.

100 % chorób ma swoje pochodzenie – źródło, w umyśle.

Dlatego bycie zdrowym jest trudne, bo potrzeba pozytywnego nastawienia, bycia pozytywnym, bycia wobec życia na TAK, a o to trudno, bardzo trudno.

Jest tak z kilku powodów.

Po pierwsze: zdrowie jest stanem bycia, co oznacza porozumienie – równowagę ciała, umysłu i czegoś subtelnego, duchowego, subiektywnego (najczęściej nazywanego duszą).

Po drugie: zdrowie jest stanem, którego (z powyższych względów) nie można zdefiniować. Nie można więc, do niego dążyć i nie można niczego z nim zrobić. Ono nie poddaje się działaniu, nie ma do niego drogi – przychodzi samo, gdy spełnione są określone warunki (dla każdego człowieka inne, bo człowiek to indywidualność, nie ma dwóch takich samych ludzi, nie tylko fizycznie, ale i mentalnie, i duchowo).

Po trzecie: nie można go pragnąć (również z powyższych względów), bo każde pragnienie jest wynikiem lęku (a lęk prowokuje choroby. Pragnąc zdrowia przyznajemy tym samym, iż go nie mamy, i że jest w nas lęk), a jak mówią mistycy – naturą pragnienia jest niespełnienie. Czyli pragnąc zdrowia otrzymujesz odwrotny skutek – chorobę.

Ponieważ jednak zdrowie jest naszą naturą, naszym programem, a podejmując jakiekolwiek starania, ten program – mechanizm, psujemy, łatwiej o nie eliminując to, co sprzyja chorobie, eliminując przyczyny chorób. Łatwiej o zdrowie żyjąc jak najbliżej natury, w zgodzie z naturą, w tym też w zgodzie z naturą naszego ciała.

Lecz to jest trudne dla przeciętnego człowieka, ale i dla współczesnej medycyny nastawionej na stosowanie leków chemicznych, na leczenie objawów, a nie na usuwanie przyczyn. Trudne, ponieważ człowiek oderwany od swojej duchowej istoty, wychowany w pogardzie dla ciała, w braku poszanowania jego, jako świątyni, nie rozumie siebie, nie rozumie swego ciała, jego potrzeb, jego języka, jego madrości. To powoduje, iż bardziej mu przeszkadzamy, niż jesteśmy w stanie pomóc działaniami. A najbardziej przeszkadza ciału traktowanie umysłu jako władcy absolutnego poprzez którego staramy się wpływać na ciało, decydując np. zamiast instynktu, o tym co mamy jeść. Przeszkadza ciału zbyt duża wiedza gromadzona w umyśle, której człowiek częściej używa przeciw ciału niż w sposób zdrowiu służący. Tą częścią umysłu są nasze przekonania, a te trudno zmienić, bo trudno zrozumieć, że ciało samo potrafi zadbać o zdrowie, jeśli się uszanuje jego autonomię, jego mechanizmy samoregulujące, samouzdrawiające, jego naturę i fakt, iż jest ono pochodną natury, a natura jest źródłem jego zdrowia.

Łatwiej jest chorować, bo choroba będąca zakłóceniem równowagi, manifestacją braku zaufania do ciała, do programu służącemu zdrowiu, do natury, objawia się w ciele w konkretnej materialnej postaci, czego nie można powiedzieć o zdrowiu – ono nie ma żadnej materialnej postaci, żadnych objawów (można jedynie stwierdzić brak objawów chorobowych, co nie oznacza jeszcze zdrowia).

O chorobę łatwiej, bo nią można się zająć, można wykonać wokół niej, jak i siebie, wiele działań. I co chyba najbardziej istotne, dzięki chorobie można wiele osiągnąć, można odnieść wymierne korzyści. Oczywiście są to pozorne korzyści, iluzje, ale takimi właśnie iluzjami żyje współczesny człowiek, nie tylko współczesny. Od zarania dziejów człowiek żyjący w społeczeństwie karmił się iluzjami, karmił nimi swój umysł, swoje ego.

Bycie na NIE, oczekiwania wobec siebie i innych, pragnienia, wspomnienia, zmartwienia, poczucie osamotnienia i lęk, to stan umysłu, a ciało jest tylko jego odzwierciedleniem, jest jak papuga, która to wszystko powtarza i przetwarza na język materii.

Dlatego bycie chorym jest łatwe. Jest łatwe, bo to, co powyżej wymienione jest bardzo powszechne.

90% ludzi pragnie chorób. Oczywiście nie pragnie ich w sposób świadomy. 

Przyciągamy je podświadomie do siebie, bo dają nam profity: współczucie, zainteresowanie otoczenia, tematy do rozmów i okazję do wyrażenia potrzeby opieki, pomocy, bycia blisko innych ludzi, choćby innych chorych i bliskich. Będąc chorym można się wymigać od pracy, od aktywności, od kreatywności, od pełni życia. Będąc chorym łatwiej o przyjaźń z lenistwem, ale i milionami myśli o złu świata i innych ludzi. 

Jest i też, oczywiście, odwrotnie: będąc w przyjaźni z negatywną myślą o sobie, o świecie, o innych ludziach, lenistwem, nudą, jesteś – siłą rzeczy – w przyjaźni z chorobą.

Będąc chorym łatwiej o kontakt z innym człowiekiem, łatwiej o przyjaźń, łatwiej o bycie w tłumie ludzi.

Człowiek zdrowy nie wzbudza takiego zainteresowania jak chory. Jest nawet na odwrót, człowiek zdrowy, tryskający zdrowiem, wzbudza nienawiść, a przynajmniej obojętność. Jest obcy, bo jest inny. Wydaje się być egoistycznym, a jest to tylko pozór, bo właśnie choroby idą w parze z ego. Im większe ego, tym łatwiej o chorobę, bo poprzez ego skupiasz się na sobie, na tym, jak przyciągnąć do siebie owo zainteresowanie i współczucie, przyjaźń i miłość innych. Bojąc się tego, iż nie mamy czego ofiarować, pragniemy przyciągnąć uwagę innych  i wybieramy łatwiejszą drogę – ścieżkę choroby. 

Dzieje się to podświadomie, a sprzyja temu właściwość naszego umysłu: strach. Przede wszystkim boimy się samotności. Bojąc się jej jesteśmy w stanie zrobić wszystko, by nie być samotnym. W tym wszystkim mieści się też i choroba, przede wszystkim choroba.

Człowiek zdrowy ma w sobie więcej miłości do siebie, do swojego ciała, traktuje ciało jak świątynię, więc ono mu odpłaca, tym, co ma najlepszego: energią, dobrą, zdrową energią. I odwrotność też jest prawdą: człowiekowi, który potrafi być samotnym, rozumie to, że samotność jest naszą naturą, łatwiej o zdrowie, bo łatwiej mu ofiarować innym miłość, niż jej oczekiwać od innych.

Człowiek chory, człowiek przekonany o trudach swego losu, człowiek, który odpowiedzialność za swoje zdrowie widzi w innych, widzi na zewnątrz, w medycynie, w środowisku, w świecie, siłach wyższych, nie ma energii. Jego ciało czuje się odrzucone, mądrość ciała jest niezauważana, jego instynkty nie są wysłuchiwane, jego zdolność samouzdrawiania odrzucona. Wtedy tej energii brakuje. Nie ma witalności – nie ma zdrowia. Bo zdrowie to witalność, to natura.

Ciało pochodzi z natury, więc tylko natura i rządzące nią prawa prowadzą w stronę zdrowia. Można powiedzieć, iż zdrowie to stan natury w ciele i umyśle. Jeśli nie ufamy naturze, ciału, sobie, siłom witalnym, ono odpływa. Nie można sterować ciałem przy pomocy wiedzy, strachu, innych ludzi i chorych przekonań, bo wiedza – przynajmniej na stan obecny, to jeden wielki stek bzdur, ponieważ każde ciało jest inne, każdy człowiek jest inny. Każde ma inne potrzeby i potrafi je okazywać i zaspokajać, tylko nie wolno mu w tym przeszkadzać i go truć, chemią i negatywem, lękiem.

To jest jedyny warunek. Jest nim ufność. Jeśli ufności nie ma, jest choroba. Dlatego tak o nią łatwo. Dlatego tak trudno o zdrowie. Zdrowie idzie w parze z ufnością, miłością. Choroba idzie w parze z lękiem, z wiarą w pozorną wartość wiedzy, z bycia w niezgodzie z naturą. Taka wiara jest nieufnością wobec natury.

Zdrowie jest stanem naturalnym. Choroba jest naszą projekcją.

By mieć zdrowie nic nie trzeba robić ponad to, co naturalne. By być chorym jest wiele do zrobienia z tych rzeczy, które naturalnymi nie są. A jednak o chorobę łatwiej, ze względu na właściwości naszego umysłu. Tylko on jest za to odpowiedzialny, więc jeśli go w nadmiarze słuchasz, masz problem.

Dlatego, jeśli lubisz chorować poszukuj wiedzy, nie szanuj natury i świątyni swego ciała.

Natomiast, jeśli wolisz być zdrowym, zaufaj naturze, intuicji, instynktowi, swemu ciału. Kochaj je i wszystko inne. I nie myśl o zdrowiu. Ono samo przyjdzie.

*O tym jak lekarze sprzyjają chorobie, w jednym z następnych tekstów.

Piotr Kiewra

Zrozumieć cierpienie

Dlaczego napisałem tekst o cierpieniu – tak duchowy tekst? Bo w rubryce o zdrowiu wątek duchowy jest bardzo istotny, bo duchowość jest poznaniem siebie, a więc również przyczyn wszelkich procesów, które się dzieją i w człowieku, jak i wokół niego.

Poprzez cierpienie poznajesz jego źródło oraz rozwiązanie.

Tak samo jest w dziedzinie zdrowia ciała, poprzez chorobę poznajesz siebie, swoją niedoskonałość, choroba jest informacją o twoim stylu życia, o tym jak traktujesz ciało.

Zdaję sobie sprawę, że ten temat jest trudny i kontrowersyjny dla tych, którzy do spraw serca i duszy podchodzą intelektualnie, od strony głowy, angażując w to posiadaną wiedzę.  Specjalnie dla nich, na początek, kilka sentencji Osho o prawdzie:

„Nic innego nie odgradza cię od prawdy, tylko twój własny umysł.”

„Prawdą jest to, co trwa wiecznie. Fałszywe jest to, co trwa tylko chwilę”.

„Wszystko, z czym się rodzisz jest prawdziwe, wszystko, co dostajesz od społeczeństwa jest fałszywe.”

Prawdy nie można wypowiedzieć, a wszystko, co można wypowiedzieć, nie jest prawdą.”

„Poznawanie prawdy zaczyna się tylko wtedy, gdy porzucasz wszelkie wierzenia.”

„Prawda nie może ci służyć, ty masz służyć prawdzie”.

Dlaczego cierpisz? Jest tylko jedna odpowiedź, której udzielają ci Jezus, Budda i wszyscy mistycy, którzy siebie poznali, którzy poznali prawdę.

Cierpienie dostajesz po to, byś poznał siebie.

Oto, co mówi Jezus na ten temat:

 Rzekł Jezus: 
Gdy wasi przywódcy powiedzą wam: "to królestwo jest w niebie", ptaki niebieskie będą pierwsze przed wami. 
Gdy powiedzą wam, że ono jest w morzu, ryby będą pierwsze przed wami. 
Ale królestwo jest tym, co jest w was i tym, co jest poza wami. 
Skoro poznacie samych siebie, będziecie poznani i będziecie wiedzieć, że jesteście synami Ojca Żywego. 
Jeśli zaś nie poznacie siebie, istniejecie w nędzy i sami jesteście nędzą. 


Ewangelia Tomasza

 „Błogosławiony człowiek, który cierpiał – znalazł życie.” – Jezus. Ewangelia Tomasza (niezamieszczona w Biblii)

Dwojakość jej rozumienia oddaje zdanie:

Cierpienie nie jest celem, jest środkiem do poznania prawdy.

Doznajesz cierpienia, by poznać siebie.

I z takim właśnie nastawieniem podaję poniższy tekst, bo człowiek, który cierpi ma poznać życie, prawdę, to jest cel jego rozwoju, a nie stosować cierpienie, by zostać zbawionym. Za cierpienie niczego się nie da kupić, również zbawienia. Jezus, dla uważnie czytających jego słowa, mówi to wyraźnie we wszystkich ewangeliach, nie tylko tych oficjalnych.

Cierpienie jest przewodnikiem człowieka na drodze ku duszy, ku świadomości, ku nieśmiertelności, jeśli wolisz – ku zbawieniu. Powtarzam: Jest środkiem, przewodnikiem, a nie celem.

Drugim przewodnikiem jest radość.

Jednak większość ludzi wybiera cierpienie, ponieważ w sposób absurdalny zapewnia ono więcej profitów: opiekę, współczucie, więcej znajomych, przyjaciół, nawet miłość. Większość ludzi wybiera cierpienie, nieszczęście, bo mają wrażenie, że będzie im łatwiej wśród swoich, czyli innych cierpiących, innych nieszczęśliwych.

Wybiera je, lecz nie posługuje się nim we właściwy sposób, karmi nim swoje ego, budując siebie – swoją wielkość, swoje znaczenie w oczach innych ludzi, zamiast siebie poznać.

I wtedy cierpienie, które nie służy właściwemu celowi, zamiast prowadzić do błogości poznania siebie, ciągle się powtarza. Życie staje się udręką z jednego powodu – niezrozumienia roli cierpienia. Ono przychodzi by pomóc zrozumieć, lecz dręczeni nim ludzie uciekają od niego, uciekają daremnie, ono wróci i będzie prześladowało dalej.

Cierpienie jest darem, drogą ku błogości, ku opuszczeniu „nędzy”.

Jedyną radą jakiej udzielają ci sami mistycy jest: „WEJDŹ W CIERPIENIE, PRZYJRZYJ MU SIĘ Z ODPOWIEDNIĄ GŁĘBIĄ, ZOBACZ CZEMU SŁUŻY. MEDYTUJ, OBSERWUJ JE, BĄDŹ UWAŻNY. NIE PRZEGAP, TO BŁOGOSŁAWIEŃSTWO.”

„Wykorzystaj swoje cierpienie do medytacji, a zauważysz, że cierpienie znika …”

Nie opowiadaj o swoim cierpieniu, nie dziel się swoim cierpieniem, nie zabiegaj tym samym poprzez cierpienie o współczucie, o sympatię, o zainteresowanie, bo przylgnie do ciebie, stanie się codziennością. Nie czyń z cierpienia inwestycji. I nie okazuj współczucia innym, nie interesuj się innymi z powodu ich cierpień, nie powiększaj ich ego, bo karmisz ich cierpienie. Nie czyń tego wobec dzieci, bo uczysz je cierpieć, pokazujesz, że to się opłaca.

„Cierp prywatnie, nie cierp publicznie”, bo zapraszasz cierpienie do siebie na stałe.

Zamiast tego poprzez uważność zrozum, do czego cierpienie cię prowadzi, a ono się rozproszy, zniknie. Tak się stanie, bo ono jest pewnym stanem twego umysłu, a nie faktem. To, że ktoś nie ma rąk i nóg jest rzeczywistością, ale nie jest jeszcze cierpieniem, bo jest nim reakcja umysłu na tę rzeczywistość. To, że jesteś samotny, umiera ci bliska osoba, chorujesz, jest błogosławieństwem, bo dostałeś szansę, by zrozumieć, by poznać siebie. Gdy to stanie się twoim zrozumieniem, cierpienie spełniło już swoją rolę – poczujesz się błogo.

Droga do zrozumienia poprzez cierpienie – z powodu naszej natury, z powodu nawyku odkładania wszystkiego na później, na jutro  - jest długa i na tyle trudna, że ludzie uciekają od niego, nie rozumiejąc, że ono przychodzi jako przewodnik, jako wskazówka w drodze do wolności, do świadomości, do bycia na wzór i podobieństwo Boga.

Samo cierpienie jest znakiem, pojawia się raz, a gdy nie zostanie we właściwy sposób odczytane, zrozumiane, ciągle się powtarza. Czyli to człowiek jest kreatorem cierpienia, bo nie odczytał przesłania, nie poszedł we właściwą stronę, nie dotknął duszy, nie usłuchał jej wezwania, nie podążył jej śladem.

Gdyby zdefiniować cierpienie w sposób bardzo duchowy, mistyczny, to jest ono stosunkiem umysłu do rzeczywistości - jest czymś subiektywnym, czyli to, co dla jednych będzie powodem cierpienia, dla innych nim nie będzie, czyli to nasz własny umysł tworzy cierpienie.

Droga poprzez cierpienie jest drogą wyniszczenia, chorób, bólu, walki, przegranych bitew, drogą łez, kolców, kamieni spadających z góry, zła, brzydoty, choć ta droga wymoszczona jest na początku i w dużej części, dywanem. A są nim marzenia, cele, ambicje, pragnienia – wszystko to w wyobraźni, wniosek stąd taki, iż to wyobraźnia prowadzi w stronę nieszczęścia, jest przewodnikiem głupców.

Ponieważ tyle jest cierpienia, i ponieważ w żaden sposób nie jest jego przesłanie rozumiane, człowiek wynalazł ucieczki, eskapizm. Człowiek w różny sposób ucieka od cierpienia - wymyśla różne fałszywe drogi, różne enklawy chwilowego spokoju, przystanie, w których zaznaje odpoczynku, iluzji przemiany życia, odwrócenia się złego losu.

Najdziwniejsze jest to, że człowiek sam tworzy cierpienie a później od niego ucieka. Jest to jego droga na skróty, zamiast dokończyć to, co zaczął, zamiast wykorzystać cierpienie by zrozumieć, by wspiąć się o szczebel wyżej w rozwoju, zamiast dokonać przemiany, zajrzeć w serce i duszę, ucieka, albo odkłada wszystko na jutro. Ucieczka jest odkładaniem wszystkiego z dnia na dzień … na jutro.

Póki się jest we śnie, w sennym marzeniu, nie można tego zrozumieć, nie można się z tego wyrwać.

Dusza – świadomość jest pod spodem wyobraźni, myśli, nieświadomości, snów. Jest zasłonięta tymi właśnie chmurami, jest niebem. Ono jest stale obecne i jest tuż tuż i dlatego tak trudno do niego dotrzeć, bo trudno zobaczyć coś, co jest blisko, najbliżej i wcale nie jest ukryte.

Myśli są jak para, jak obłoki, łatwo się rozwiewają, ale mają jedną właściwość, póki są karmione żyją, a ich karmą jest wszystko to, co w przeszłości, wspomnienia i wszystko to, co w przyszłości – wyobraźnia.

To absurdalność cierpienia może wyprowadzić z tych fałszywych światów - taka jest prawdziwa rola przypisana cierpieniu.

Drugim przewodnikiem jest radość, lecz jest rzadko wybierana za sługę, ponieważ radość odwraca od nas tłumy, odpycha ludzkie współczucie, nie pozwala wzbudzać zainteresowania, bo radość – autentyczna, zakorzeniona w duszy i teraźniejszości, jest bardzo rzadkim zjawiskiem, bo jest niechciana, niepożądana.

Cierpienie jest, zatem częstszym gościem, jest nieświadomie pożądane, preferowane i praktykowane.

Jest stale obecne, a tym, co je dokarmia i podtrzymuje przy życiu i w obecności przy nas są ucieczki. Ucieczki są odpoczynkiem, gdyby nie one, cierpienie zabiłoby, nikt tego by nie wytrzymał. Niektórych zabija, bo ich ego jest większe niż chęć dorastania, rozwoju, zrozumienia.

Cierpienie jest przyciągane strachem – lękliwą myślą. Im bardziej się boimy cierpienia tym mocniej je przyciągamy, im bardziej od niego uciekamy, tym bardziej uparcie za nami podąża. Strach przed nim dodaje mu energii, dokarmia je i następne.

Jednak nie wiedza uwalnia od cierpienia, lecz jego doświadczanie i rozumienie.

A teraz nazwijmy te ucieczki po imieniu.

Mistycy, oświeceni ludzie, z których cześć nazwaliśmy też bogami, mówią od tysięcy lat, że lekiem na cierpienie, na uzdrowienie duszy człowieka jest UWAŻNOŚĆ, przyglądanie się cierpieniu, umysłowi w stanie cierpienia, myślom przepływającym jak chmury na ekranie – na tle błękitnego nieba. Gdy przyjrzymy się temu odpowiednio wnikliwie, z właściwą głębią, odkryjemy absurdalność myślenia, iluzje, które stworzyliśmy – cierpienie zniknie, rzeczywistość, egzystencja przestanie być cierpieniem.

·        Nie jesteś sobą, ubierasz maski, grasz, jesteś aktorem, przed każdą osobą odgrywasz innego siebie. Uciekasz w aktorstwo, dopasowujesz się do ludzi. Inaczej traktujesz śmieciarza, który zabiera twoje śmieci, podwładnego, przyjaciela, a inaczej szefa, osobę, od której wiele zależy, inaczej kogoś, kogo kochasz, a zupełnie inaczej wroga. Twoją prawdziwą twarzą jest ta pod tymi wszystkimi maskami – na samym spodzie, wszystkie pozostałe są ucieczką, bo w twoim założeniu mają ci przynieść profity.

·        „Jutro jest schronieniem”. Cele i marzenia umiejscowione w przyszłości zabierają nas z niechcianego i bezbarwnego świata w świat wyobrażony, piękny, pełen chcianych przez nas rzeczy, naszej wielkości, władzy nad innymi. Narzędziami są tu sukces, sława, pieniądze – bogactwo, władza polityczna i każda inna przewaga: wiedzy, znaczenia, posiadania, związków, sprawności, urody, zdrowia, piękna i ilości słów, itd.

·        Uciekamy od ludzi, bo wydaje nam się, że to ludzie są przyczyną naszych cierpień, lecz tak nie jest. Ludzie i relacje z nimi są tylko naszymi lustrami, dzięki którym widzimy samego siebie. Winę zrzucamy na nich, lecz prawda jest taka, iż to my jesteśmy za wszystko odpowiedzialni. Od początku do końca i nie ma tu znaczenia, czy ci ludzie są naszymi wrogami, czy przyjaciółmi, bliskimi, kochanymi osobami.

·        Uciekamy do ludzi, do tłumu, bo w tłumie możemy się zidentyfikować z podobnymi sobie, a to poprawia samopoczucie. Lecz znowu, nie tu w społeczeństwie, grupie, w innych, nie poza nami, spoczywa odpowiedzialność, lecz na nas, zawsze i wszędzie. Warto to sobie uświadomić, bo to służy rozwojowi. „Ciągle chcesz poznawać nowych ludzi, bo sam sobie nie starczasz.”

·        Ucieczka w zabawę, w świat przyjemności, szaleństwa, seksu, bo chwilowo jesteśmy w stanie zapomnieć, oderwać się od nieszczęścia, bólu, takie przynajmniej mamy przekonanie. Lecz tak nie jest, ono wraca i to z większą siłą, dlatego następnym razem pragniemy silniejszych bodźców, większych przyjemności, większego szaleństwa.

·        W podróże. Wydaje nam się, że tam gdzie nas nie ma, jest lepiej, że gdzieś tam, poza tym miejscem, naszym domem, środowiskiem, w innej kulturze, nasze cierpienie zniknie. To też nieprawda, ono podąży za nami, bo my jesteśmy kowalami swego losu i to my je stworzyliśmy i na co dzień stwarzamy na nowo.

·        W świat zwierząt. Bierzemy zwierzątko, opiekujemy się nim, uciekamy od ludzi, bo to właśnie w ludziach dopatrujemy się przyczyn naszych problemów, naszego cierpienia. Czynimy tak, bo czujemy, że w prostocie jest rozwiązanie, a ponadto czujemy się docenieni, bo zwierzę merda ogonem, nie dlatego jacy jesteśmy, lecz że w ogóle jesteśmy. Akceptuje nas bezwarunkowo. A takiej akceptacji pragniemy, lecz prawda jest taka, iż póki nie akceptujemy siebie samych, to żadna inna akceptacja nas nie zadowoli.

·        W obojętność. Zobojętnienie sprawia wrażenie poprawy, jest aktem desperacji zmęczonego walką i bólem umysłu. Jest formą odpoczynku po chwilach walki. Pozorna błogość takich chwil stwarza pokusę, by zastosować to w szerszym zakresie. Obojętność jest formą wypierania problemów, odkładaniem ich, odpychaniem, udawaniem, że nas nie dotyczą, zrzucaniem odpowiedzialności, ucieczką w sen, ten nocny, ale też w ten na jawie. Mimo, że obojętność nieco przypomina medytację, nią nie jest. W medytacji umysł poddany jest obserwacji, tutaj natomiast jest próbą ucieczki od myślenia, a konsekwencją może być jedynie nasilenie się agresywności myśli. Taki człowiek z obojetnęgo może nagle przeistoczyć się w wulkan, co jest tu bardzo częstym zjawiskiem.

·        Odmianą a właściwie uzupełnieniem powyższego jest ucieczka w alkohol, w narkotyki, politykę, seks, związki.

·        Ucieczka w chorobę. Mówimy o chorobach, boimy się ich, wmawiamy sobie pewne objawy, aż do wykreowania ich w umyśle i w ciele, bo podświadomie pragniemy poprzez chorobę zyskać współczucie, zainteresowanie, litość, opiekę. Choroba wyróżnia nas w tłumie, albo odwrotnie identyfikuje nas z tłumem, dodaje nam znaczenia, bo mamy o czym mówić, mamy czym się chwalić. Choroba daje też okazję do zrzucenia odpowiedzialności z siebie właśnie na czynniki zewnętrzne. Choroba staje się inwestycją i dlatego tak trudno ją wyleczyć. Gdy zrozumiemy naturę choroby, to, że ona jest tylko informacją, sama mija, niepotrzebne są leki, natomiast jeśli z tej inwestycji nie zrezygnujemy staje się ona śmiertelną chorobą.

·        Ucieczka w leki uspokajające, przeciwbólowe, antydepresanty. W sposób sztuczny, chemicznie, powodujemy zmiany w naszym umyśle, sztucznie wywołany spokój, zobojętnienie. Nieobecność daje wrażenie poprawy, lecz wstrzymuje lub cofa w rozwoju. Nie rozwiązuje żadnego problemu, nie usuwa przyczyny i sprawia, że w momencie odstawienia leku cierpienie i ból wracają z nową siłą. W ten sposób odczłowieczamy się, umartwiamy się, świadomie zamieniamy siebie w roślinkę, wprawiamy siebie w stan wegetacji, uśpienia, formy „śmierci” klinicznej. To tylko strata czasu i okazji do rozwijania się, do szukania swojej prawdy, prawdy takiej, jaką by nie była.

·        Ucieczka od życia. Wydaje nam się, że stroniąc od życia, od wydarzeń, od wiadomości, że zamykając się „w klasztornej celi”, gdzieś w pustelni, w zaciszu czterech ścian unikniemy problemów, odnajdziemy siebie. Wcale tak nie jest. Tak czyniąc usypiamy się, zobojętniamy, a unikając życia unikamy okazji do rozwoju, do obserwowania siebie, do obserwowania swoich myśli, swojego stosunku do świata, a tak naprawdę jedynie o obserwowanie tu chodzi, o bycie świadkiem siebie samego w relacjach, w rzece życia. W pustelni nie mamy okazji by doświadczać zmian, by iść w górę.

·        Przeciwieństwem powyższej ucieczki, a w gruncie rzeczy tym samym, jest ucieczka w intensywne życie. Gonimy wtedy za wydarzeniami, za intensywnym dzianiem się, by się zapomnieć, zapamietać w działaniu, w gonitwie, pracy, w osiąganiu, lecz wtedy nie jesteśmy obecni w żadnej z tych chwil, a intensywne życie ma sens wtedy, gdy jest też intensywnym poznawaniem siebie, gdy służy intensywnemu obserwowaniu siebie.

·        Ucieczka w związki ma służyć poszukiwaniu prawdziwej miłości, człowieka, który nas pokocha i zasłuży na naszą miłość, lecz i tu nie znajdujemy tego, czego szukamy, ponieważ miłość się zdarza, jest czymś pomiędzy, a nie człowiekiem, rzeczą. Poszukiwanie obiektu, który nas pokocha i którego my pokochamy jest tak naprawdę próbą wykorzystywania i miłość tu się nie wydarzy. Odpowiedzialność w tym przypadku znowu jest przerzucana na drugą stronę, bo to druga strona jest winna, że nie wyszło, jest nieodpowiednia.

·        Ucieczka w samotność. Ludzie bardzo często to praktykują, bo mają wrażenie, iż zyskują współczucie, że wzbudzają żal, że doznali krzywdy. Najczęściej oczywiście mają powód do użalania się nad samym sobą, samotność jest pretekstem do tego.

·        Ucieczka od miłości, bo tutaj trzeba stanąć nagim, bezbronnym przed innym człowiekiem, trzeba pokazać całą prawdę o sobie, a czujemy się zbyt mali i puści, nie mamy czego dać, czego ofiarować, lecz bez miłości nie możemy też poznać siebie, nie możemy poznać też przebłysku boskości, nie możemy skruszyć kamienia swego serca a to serce jest pośrednikiem, mostem do duszy.

·        Ucieczka w oczekiwania, w pragnienia. Dopóki nie przyjdzie do nas to i tamto, dopóki ktoś nie zrobi tego, ktoś nam czegoś nie da, nie dostaniemy od życia tego i tamtego, to …. I czekamy. To częsty stan wśród ludzi wierzących w reinkarnację.

·        W bogactwo, w pieniądze, w sukces, w jedzenie, w politykę, w bycie kimś. Te atrybuty mają dać nam to, czego nam brakuje, są zamiennikami naszej własnej wartości, mają wypełnić naszą wewnętrzną pustkę. To staje się swoistą religią. To skupianie się na materii zajmuje umysł na tyle, że nie starcza mu energii na nic więcej. Daje wrażenie spełnienia się szczęścia, lecz wraz z upływem życia, w wieku dojrzałym, na starość przychodzą chwile przebudzenia, dostrzegamy absurdalność, fałsz tej drogi, coraz bardziej zdajemy sobie sprawę, iż odejdziemy z tego świata z pustymi rękami.

·        W brak szacunku do siebie. Wolimy sobie dokopać, zrobić na złość, źle o sobie mówić, zostać „nikim”, umartwiać się, a nawet zabić, niż przyznać się do odpowiedzialności

·        W wymyślony, sztuczny świat. Zostajemy Aleksandrem Wielkim, Napoleonem, lub znanym noblistą, kolorujemy siebie skoro inni nie chcą, stawarzamy podwójną rzeczywistość.

·        W zło, w bycie złym człowiekiem, by zostać kimś wielkim, znaczącym, skoro nie potrafimy inaczej, to zróbmy to przynajmniej tak, bo to jest łatwiejsze

·        Ucieczka w misjonarstwo, w dobroczynność. Wydaje nam się, że obdarowując, czyniąc dobro, robimy coś dobrego, że zbawiamy świat, lecz najczęściej jest to wynik kalkulacji, nie jest bezinteresowne, bo chcemy coś zyskać: zbawienie, szacunek, rozgłos, świętość, miano religijnego, dobrego człowieka.

·        W religię, w religijność, lecz najczęściej ta religijność pojęta i praktykowana jest „politycznie” – modlimy się oczekując, że w zamian za modlitwę, że swoim postępowaniem, wyprosimy przychylność niebios, zasłużymy na zbawienie. W takiej religijności nie dostrzegamy swojej boskości, swojej duszy, a więc i odpowiedzialności, nie rozumiemy, czym jest zbawienie, gdzie i czym, tak naprawdę, jest niebo. Duża część ludzi ucieka w religijność ze strachu przed śmiercią, przed piekłem, wiecznym potępieniem.

·        W cierpienie jako pokutę. Z powodów religijnych ludzie często też wybierają cierpienie jako pokutę, lecz cierpieniem nie można się wykupić, nie temu ono służy.

·        W świat wiedzy, książki, filmu, seriali i internetu. Wiedza daje wrażenie rozwoju, przewagi nad innymi, pobudza wyobraźnię, wzbogaca wewnętrzny świat, stwarza wrażenie, że to jest właśnie ten kierunek, że świat wewnętrzny jest kreowany przez nas samych, że jest piękną iluzją w odróżnieniu, od tego rzeczywistego, szarego, złego, zepsutego – zewnętrznego. Najnowszą wersją tego azylu jest świat seriali telewizyjnych oraz internet. Tak pojmowane wewnętrzne bogactwo to tylko świat wyobraźni. Świat umysłu nie należy do świata wewnętrznego, tak naprawdę jest przeszkodą w dotarciu do niego

·        Ucieczka w wir walki. Trenerzy rozwoju osobistego, pisarze, sportowcy, politycy, reklamy, motywatorzy, inspirują, motywują, pobudzają nas do walki, do wywalczenia sobie wszystkiego, co przynosi szczęście, przekonują, że szczęście jest przedmiotem, czymś , co trzeba sobie wywalczyć, że w życiu wygrywają najlepsi, najsilniejsi, ci którzy pokonają innych. Jak złudnym azylem jest walka i ile da się wywalczyć, przekonuje nas historia, żywoty „wielkich” tego świata, np. Aleksandra Wielkiego, któremu z trumny wystawały jego puste dłonie …

·        Rodzina, posiadanie dzieci ucieczką? Tak, jeśli stały się lekiem na samotność, na cierpienie, jeśli zostały zaplanowane, jeśli były celem, środkiem do sukcesu, statusu, do wypełnienia roli przeciętnego człowieka. Jeśli nie wynikają z miłości, lecz są wynikiem kalkulacji, są ucieczką, jak wiele innych. Czymże jak nie grą ego jest chęć pozostawienia czegoś po sobie, śladu swego istnienia? A taka jest bardzo często motywacja ludzi w tej dziedzinie.

·        Czymś zupełnie podobnym, a właściwie tym samym, jest twórczość artystyczna, zapisanie się w historii poprzez budowle, dzieła rąk, myśli i serc. Jest to ucieczka, bo jest to obliczone na przetrwanie w pamięci następnych pokoleń z powodu cierpienia ego.

·        Ucieczka w wypieranie ze świadomości tego, co nie pasuje do planów naszego umysłu, do wizerunku siebie i świata. Jest to najpowszechniej używany kierunek i sposób ucieczek. Jest przekładaniem mentalnych śmieci z szuflady do szuflady, karmy, zatruwających wspomnień, pragnień, żądz, oczekiwań, w nadziei, że to, czego nie widać nie istnieje. Lecz prawda jest taka, iż to, co wypieramy – wzmacniamy, to, co wyrzucamy, wraca wzmocnione.

·        Każdy cel, każde pragnienie, marzenie, działanie, niesłużące poznaniu siebie, stwarza cierpienie i z czasem staje się ucieczką.

·        Każda niepochodząca z natury potrzeba, taka jak potrzeba bycia kochanym, zauważonym, docenionym, potrzeba mówienia, potrzeba bycia wysłuchanym, jest echem ego, jest ucieczką.

Tylko to, co uświadomione, oświetlone jasnym światłem, wyciagnięte na wierzch, czemu odkopie się korzenie, ulega osłabieniu lub eliminacji. Prawdziwe jest, zatem spostrzeżenie, że strach znika, gdy zajrzymy mu w oczy, że uważność, obserwowanie swoich myśli, siebie, jest sposobem na uzdrowienie siebie, na odkrycie swojej prawdy, a nie ucieczka.

Zrozumienie czym jest cierpienie, jest rozwojem.

Jeśli cierpisz ciągle z tego samego powodu, to znak, że się nie rozwijasz.

Jeśli nie jesteś radosny bez powodu, to znak, że się nie rozwijasz.

Pamiętaj! Od siebie nie uciekniesz! I To jest chyba klucz do zrozumienia prawdy:

Człowiek ucieka od poznania siebie. Wszystko inne to pozory. Wydaje mu się, że ucieka od cierpienia, ale ucieka od poznania swojej prawdy. Nie chce jej znać, bo wydaje mu się okrutna – wstydziłby się samego siebie. Dlatego woli widzieć belkę w oku sąsiada, niż drzazgę w swoim. Tak działa umysł, strachliwy, fałszywy, oszukujący samego siebie. Umysł zawsze, gdy zbliża się do prawdy dostrzega pustkę, wielką, głęboką przepaść, między tym, co prawdziwe – sercem i duszą, a fałszywym – iluzją, tworzoną przez umysł. Dlatego zawsze się wycofuje. Dlaczego? Bo umysł, to strach. Pozostawanie po stronie iluzji, po stronie przeszłości i przyszłości tworzy cierpienie, lecz dla umysłu jest to jedyny sposób by istnieć. Umysł nie może istnieć w teraźniejszości, bez cierpienia, bez strachu. W TERAZ umysł ulega unicestwieniu, jest niepotrzebny, jest odsunięty na bok i wykorzystywany bywa jako sługa. A on przypisał sobie rolę władcy, więc prowadzi w stronę cierpienia, fałszuje rzeczywistość, by się przy niej utrzymać. Znamy to samo z rzeczywistości zewnętrznej. Każda władza myśli o sobie, nasz umysł też myśli o umyśle, identyfikuje się z sobą samym, a człowiek to znacznie więcej niż umysł. Umysł jest tylko niewielką częścią człowieka, tylko jedną z kropli w oceanie, a tyle tworzy zamieszania, tyle cierpienia.  

Gdybyśmy mieli przeciwstawić jedną rzecz, jeden sposób przeciwko wszystkim ucieczkom, jeden sposób na cierpienie, na odnalezienie sensu życia, to byłaby nią właśnie uważność, byłoby obserwowanie myśli – medytacja.

Medytacja prowadzi do najgłębszego zrozumienia, do akceptacji, do uniwersalnej mądrości.

Akceptacja jest mądrością, jest źrodłem spokoju, radości, wolności, spełnienia.

Lecz nie uczyń ucieczki również z medytacji, nie zrób z niej rytuału, jakiejś działalności, tak jak zrobiłeś z modlitwy.

Ucieczka od życia, od relacji, od ludzi, od cierpienia  – od rozwoju, jest cofaniem się, unikaniem okazji, by odnajdywać drogę, sens, siebie, swoje istnienie, świadomość, duszę, Boga.

Mądrością jest bycie w równowadze, a akceptacja jest niewybieraniem między skrajnościami, a ucieczki sa tym właśnie – popadaniem w skrajności, walką. Wybierasz między zbytnim przywiązaniem do świata, do ludzi, do swoich pragnień, do jedzenia, do pieniędzy, do przyjemności, albo się tego wyrzekasz. Obie skrajności są grzechem, bycie pośrodku – w równowadze, bycie naturalnym, akceptującym całość a nie tylko połowę, jest mądrością. Zapewnia spokój i ciszę.

Jest byciem we właściwym miejscu – w raju.

Zrozum, czym jest cierpienie – przewodnikiem, a jego czas się skończy.

Drugi sposób, to wybranie sobie radości za życiowego przewodnika. Nie mówię o przyjemności, mówię o radości. Radość jest czymś duchowym, wewnętrznym, bezprzyczynowym, energetycznym, nie jest czymś cielesnym, ani czymś psychicznym.

Dlaczego nie odczuwasz takiej radości? Bo wybrałeś cierpienie i od niego uciekasz. Nie ma innego powodu. Zrozum to!

Zabawa w ucieczki od cierpienia będzie trwała bez końca, jeśli nie postanowisz inaczej.

To wszystko.

Piotr Kiewra na podstawie Osho