Depresja i „Tajemnice życia”

Za oknem padał śnieg z deszczem, z ekranu telewizora sączyły się przytgnębiające wiadomości, z komputera leciała muzyka polecona przez znajomego – mroczna, studząca krew, pełna „dziwnych”, sennych, lub rzeczywistych wizji, snów, lecz dostrojonych do tego, co za oknem.  Porozrzucane po kanapie, ławie i fotelu rzeczy czekały na ułożenie w szafie, szufladach, na półkach, czekało sprzątanie reszty pokoju, łazienki, kuchni, przede wszystkim podłogi, po „wizycie” psa córki. Wczoraj wieczorem wypłakiwała się poprzez telefon siostra, bo…  jej lżej jak wyrzuci z siebie swoje smutki, problemy, a przedwczoraj przyjaciółka „podzieliła się” milionem słów opisujących jej codzienność, jej pokręcone ścieżki życia, jesieni i zimy jej związku, jej odczuć, żalu, niezgody na bycie wykorzystaną lalką, na bycie tylko i wyłacznie żebrzącą o uczucie, o oddanie tego, co daje jej serce . 

Rozglądałam się wokół, już od wielu miesięcy, nigdzie nie było śłońca, a jeśli było za oknem, jeśli wychodziłam mu naprzeciw, to nie wnikało we mnie, nie rozświetlało nocy w mojej głowie. Było jakieś inne niż wtedy, gdy byłam mała, gdy wychodziłam za mąż, gdy rodziły się dzieci, inne niż wtedy, gdy wszystko szło zgodnie z moim planem, z moim marzeniem. 

Wiedziałam, tak wiedziałam, że ponownie próbuje mnie okrążyć, dopaść w dolinie, powalić na łopatki, zarzucić pytaniami o sens życia… to co kiedyś, to co już znam – depresja. Teorię znam dobrze. Poznałam na terapiach, w poradach, z książek o metodach i sposobach walki z nią, lecz… właśnie, wystarczy trochę śniegu z deszczem za oknem, trochę poleconej muzyki, parę wiadomości ze świata, bolący ząb i kręgosłup, by teorie przestały się sprawdzać, by wróciły pytania, by wróciła ciemna noc duszy, by zaczęły denerwować słowa przyjaciela:  „poczytaj trochę rano i wieczorem tę książkę, którą dostałaś  ode mnie”.

„Tak, dostałam ją, dawno temu, kiedyś pomogło, znam tamte treści.  Po co miałabym to czytać po raz drugi, czy trzeci?” – pyta mnie mój własny umysł, a przyjaciel uparcie:

- Nie zastanawiaj się nad tym, co tam jest napisane, nie musisz rozumieć tego, nie musisz niczego z tego zapamiętać, te słowa niczemu nie służą, nie musisz się z zgadzać z tym, kto to napisał, nie musisz wierzyć w jakąkolwiek zawartą tam myśl, sentencję, po prostu, przeczytaj. Przeczytaj kawałek rano, parę zdań, parę słów, kiedy się obudzisz i kilka słów, czy zdań, może stronę książki wieczorem, tuż przed snem. Zób to. Czy to za wiele?

Naprawdę mnie denerwował.  To, co proponował wydawało się tak płytkie, tak trywialne, tak bezsensowne i tak męczące dla mnie… Męczyły mnie jego słowa, miałam nawet wielokrotnie chęć, by mu przywalić słowem, rzucić zbiorem jakichś brzydkich przekleństw, by się odwalił, by nie wciskał mi bzdur, jakichś absurdalnych rozwiązań. Przecież mój stan jest poważny, znam to, wiem, a on mi proponuje tak dziecinne rozwiązanie. – tak uzasadniałam swój wybór. Zastanawiałam się tylko nad jednym: Co mnie powstrzymywało, by mu wyrzucić swą złość, powiedzieć mu, co o tym myślę? Jednak coś mnie powstrzymywało…   

Tak, pamiętam, kiedyś byłam zachwycona tą książką, od tej pory przybyło ich wiele. Dostałam, kupiłam wiele książek ulubionego mistyka mojego przyjaciela. Co z tego? Niech on sobie je czyta, cieszy się nimi, to jego ulubiony mistyk, nie mój. – racjonalizowałam. A przyjaciel uparcie: „Przeczytaj…”

W czasie jednej z rozmów z nim przez telefon, dla świętego spokoju, wyjęłam ją z półki i połozyłam obok łóżka, w zasięgu ręki. I tak leżała może z miesiąc.

Za oknem ciagle ten śnieg z deszczem, ciągle te same wiadomości ze świata, ciągle to samo pytanie o sens, ciagle te same problemy siostry i przyjaciółki… Nic mi się nie chciało, nawet wstawać z łóżka, wlączać muzyki, odbierać telefonu, naciskać przycisku pilota telewizora, bo był za daleko na ławie.

I tak właśnie było któregoś ranka, nie mogłam go sięgnąć, za to pod momi palcami znalazła się ta książka, chwyciłam ją, podniosłam do oczu, przeczytałam tytuł: „Tajemnice życia” i odłożyłam ze wstrętem obok na łózko.

Wieczorem, gdy rzucałam się na łóżku to z lewego, na prawy bok i odwrotnie, trafiłam na książkę, dotknęłam jej policzkiem, leżała na poduszce. Zapaliłam światło, otworzyłam, przeczytałam zdanie lub dwa na stronie otwartej na chybił trafił i… zasnęłam. W połowie nocy obudziłam się, paliła się lampka, a na poduszce książka tuż przy mojej twarzy. Przyczytałam znowu może ze trzy zdania. Zgasiłam lampkę i za chwilę zasnęłam. Rano tuż po przebudzeniu, moje oczy przebiegły już może i z pół strony, może nawet całą, odłożyłam ją i wstałam.

I tak to się działo może ze trzy tygodnie, czytałam jakiś mały fragmencik, wszystko jedno, w jakiej części ksiązki. Zawse zamykałam ją, nie kontynuowałam w miejscu gdzie kończyłam, po prostu prześledziłam wzrokiem parę literek, parę zdań i zamykałam. Nic z tych treści nie zapamiętywałam, nie wiedziałam nawet, o czym czytałam. Nie zaanagażowałam się myślą, czymkolwiek w tę treść, która tam była zawarta. Po prostu odwalałam bezmyślnie tę „robotę”, być może, by podświadomie zadowolić mojego przyjaciela, może po to by, gdy kolejny raz zaproponuje, bym mogła odpowiedieć, że czytam, że posłuchałam jego rady.

Za oknem nadal śnieg z deszczem, choć już bliżej wiosny, ale… już nie tak szaro… takie spostrzeżenie się pojawiło. Zostawiłam, nie badałam tego głębiej. Dałam sobie z tym spokój. 

Przyjaciel nie dzwonił, nie pytał, nie motywował… tak jak jeszcze niedawno, więc ja zadzwoniłam. Pytam:

- Nic nie mówisz, nie sprawdzasz, czy czytam, nie interesujesz się już tym, co umnie się dzieje? – pytam, lecz nie z wyrzutem, raczej z uśmiechem. A on do mnie:

- Nie muszę pytać, czuję, co się dzieje. Nie pytałem, bo chciałem byś sama zauważyła, że coś się zmienia.

„Ble,ble, ble”. – pomyślałam, lecz, gdy tylko się rozłączyliśmy przypomniałam sobie dzisiajszy ranek. Tak, było trochę inaczej. A może…

Minęły następne trzy tygodnie i mogę już powiedzieć to:

Czytam codziennie i rano, i wieczorem mały fragment tej książki, książki ulubionego mistyka mojego przyjaciela, a powoli staje się, na powrót, moim ulubionym mistykiem. Jej tytuł to „Tajemnice życia”. Najdziwniejsze jest to, iż nie przyswoiłam sobie żadnej z tych tajemnic, że tak naprawdę, to nie pamiętam nic z tych treści, które tam odczytuję, to coś mnie trafia, jakaś energia stamtąd płynie.

Jest dokładnie tak jak mówił przyjaciel. Nieważne są słowa, opisane słowami prawdy, tajemnice, ważna jest energia tchnąca w nas spomiędzy słów. Gdy trzymamy ją w rękach, mamy zwróconą na te literki uwagę, to coś – jakaś magiczna, duchowa energia przenika do nas, do naszych serc, duszy, a nawet ciała. Tak, teraz też to zauważam: wszystko mniej boli, a jeśli boli, to łatwiej ten ból znoszę. Nagle za oknem jest mniej deszczu, czuje się wiosnę, choć do niej jeszcze daleko, siostra i przyjaciółka mają może nie mniej problemów, ale jakby są teraz lżejsze, mniej uciskają, nie tylko je, ale i mnie. Muzyka stała się mniej smętna, słowa nabrały innego znaczenia, no i najważniejsze, nadal pojawia się pytanie o sens, może nawet częściej, lecz jest to pytanie, które zmusza do poszukiwania odpowiedzi, do zaglądania w świat i wsiebie. I to jest chyba najbardziej widoczna różnica: to pytanie nie zatrzymuje, nie cofa, lecz zmusza do ruchu, do wędrówki, do ożywienia, nie do umierania. To pytanie uspokaja, a nie przygniata. Niby nic się nie zmieniło, życie nadal ma te same kolory, lecz moja głowa ich nie filtruje, widzę ich różnorodność. Tajemnic życia nie poznałam, lecz zrozumiałam, po co są. Nawet nie spodziewam się tego, że odpowiem sobie na pytanie o sens życia, tu nie o to chodzi… Własciwie to w ogóle nie wiem, o co chodzi w tym wszystkim… wiem jedno jest inaczej, lepiej.

Do tej pory wszyscy mówili: „Nie przejmuj się opiniami innych, nie uzależniaj swojego szczęscia od zewnętrznych okoliczności, od świata  i ludzi wokół”. A co robiłam?

Skoro nic się nie zmieniło w moim intelektualnym zrozumieniu, to na pewno i tak się coś znieniło, a czy potrafię to opisać, wytłumaczyć? Ten opis, te słowa, komu one są potrzebne? To nieistotne.

I to jest chyba to: Po prostu „Tak”. Po prostu, zgadzam się na to, co jest. To jest ufność, jaką opisywał mi przyjaciel – ufasz i nie zastanawiasz się dlaczego, czy warto? A czy można temu, lub tamtemu, a czy mogę zaufać sobie? Czy zasługuję?

 Nie, po prostu poddaję się, niczego nie staram się wyjaśniać, po prostu ide drogą do najbliższego zakrętu i wiem, czuję, ufam, że tam się wyjasni tyle, ile ma się wyjasnić.  Za zakrętem zobaczę następny kawałek drogi, do kolejnego zakrętu. I to jest ta tajemnica, tak wygląda życie. Jest „tak” i niczego więcej nie ma, a jeśli nawet jest… Po, co mam się tym zajmować? „Tak” to jest święty spokój. I tyle.

„Tak” to jest zdrowie mego ciała, umysłu i ducha. „Tak” to jest harmonia, równowaga. Po prostu „tak” i już.

Taką oto historię usłyszałem od kogoś, kto wyleczył depresję nie lecząc jej w ogóle, nie próbując niczego wyjaśnić – wystarczyło parę zdań z książki każdego ranka i wieczora. Czy to takie trudne, czy to za wiele?   

Zabijanie listonosza

Przychodzi do ciebie listonosz, przynosi ci wiadomość, a ty zanim on ci wręczy list i zanim powie z czym przychodzi, zabijasz go.

Myślisz, że żartuję? Nie. Mówię prawdę o tobie.

Jeśli używasz środków przeciwbólowych, jesteś mordercą - zabijasz siebie, bo zabijasz informację o tym, co jest przyczyną twojego bólu, a ból mógłby ci powiedzieć w jaki sposób możesz się uleczyć.

Jeśli go nie słuchasz, ciało wysyła ci silniejsze sygnały, coraz silniejsze. Jeśli je ignorujesz i znowu zabijasz ból, w końcu dopadnie cię choroba śmiertelna.

Ból jest informacją, jest listonoszem, który przychodzi do ciebie z wiadomością, często z dobrą wiadomością, a ty go eliminujesz, strzelasz do niego. Tabletki, kapsułki, proszki … to twoja amunicja.

Zabijając listonosza, zabijasz siebie. Twoje ciało wysyła ci listy, telegramy, mówi do ciebie, woła, krzyczy, a ty do niego strzelasz i to z coraz cięższego kalibru.

Środki przeciwbólowe nie są lekiem, one cię uśmiercają chemicznie, ale i w sposób fizyczny. Eliminując ból pozbawiasz siebie możliwości odkrycia jego przyczyny. Cokolwiek by to było – migrena, ból kręgosłupa, kolana, żołądka, czy wątroby, jest jakaś przyczyna, zawsze jest. Nie możesz mieć nadziei na jej zidentyfikowanie, ma odczytanie wiadomości, na rozpoczęcie procesu leczenia, usuwania przyczyny, skoro wiadomość do ciebie nie dotarła, skoro zabiłeś kogoś czy coś, co ci tę informację niosło.

Gdy zażywasz leki przeciwbólowe mordujesz siebie, bo nie chcesz wiedzieć, co ciało ma ci do powiedzenia. Jesteś głuchy, rżniesz głupiego, nie chcesz rozmawiać z ciałem, nie chcesz go wysłuchać. Jest tego jeden powód: chcesz być chory, chcesz cierpieć, chcesz się zabić, masz siebie dość, bo nie kochasz siebie, nie akceptujesz siebie takim, jakim jesteś.

To jest twój sposób na popełnienie samobójstwa.

Świat jest pełen samobójców, a lekarze pomagają w tym procederze.
Polecając, reklamując i przepisując leki przeciwbólowe i wiele innych leków, pomagają ci bezboleśnie chorować i umierać.

Jeśli lekarz próbuje usuwać objawy bez zidentyfikowania jej przyczyny, jeśli nie pomaga ci jej odszukać to jest współodpowiedzialny za morderstwo nie tylko listonosza, ale i ciebie.

I jeszcze jedna rzecz, bardzo ważna - nie jesteś jej świadomy i lekarze nie są świadomi: ból jest lekiem. Usuwając go pozbawiasz się leku.
Od tysięcy lat, szczególnie w medycynie chińskiej ból stosowali i stosuje się jako lek. Przykładem są dwie metody samouzdrawiania: Paida i Lajin.
Doświadczamy tej jego leczącej właściwości w sporcie, w każdym ćwiczeniu fizycznym, w adaptacji układu odpornościowego, w oczyszczaniu z toksyn, w procesie zdrowienia.
Ból ma też informować o granicach w jakich eksploatujemy swoje ciało.
Wskazuje urazy, chore miejsca i wskazuje też metodę leczniczą. Są to instynkty naszego ciała.

Eliminując ból i symptomy, objawy stylu życia w naszym ciele, pozbawiasz się dobrodziejstw, okradasz siebie z tego co najlepsze może ci dać twoje własne ciało: informacje zwrotne o twoim myśleniu, działaniach, harmonii i dysharmoniach.

Niestety, lekarze nie są tego świadomi, bo tak ich kształci system. Więc nie są też odpowiedzialni za twoje zdrowie - zajmują się wyłącznie twoimi chorobami. Lecz dlatego, że nie są aż tylu rzeczy świadomi zajmują się nieprofesjonalnie , nieskutecznie.

Przede wszystkim jednak, ty jesteś odpowiedzialny.

Ciało chce ci powiedzieć tylko jedno. Ma dla ciebie jedną wiadomość, zawsze taką samą i dla wszystkich ludzi identyczną.  Mówi: bądź sobą.  

Ból jest napomnieniem, że sobą nie jesteś, że siebie nie kochasz, nie akceptujesz. Oczywiście przyjmuje różne formy, bywa delikatny, ale i ostry, nie do wytrzymania.

Dlaczego jest tak nieznośny, tak zabójczy?

To reakcja na twoją głuchotę, ślepotę, obojętność, niechęć, nienawiść.

Ciało czuję tę niechęć, tę nienawiść, jest wrażliwe, bo przecież w nim jest serce, gotowe kochać. Ty nie chcesz kochać, oczekujesz jedynie, by ciebie kochano, a jak mają cię zaakceptować i pokochać inni skoro emanujesz niechęcią, nienawiścią do siebie samego, skoro nie jesteś autentyczny, bo grasz i rżniesz głupa.  

Kto może pokochać takie indywiduum i na dodatek mordercę? Wszyscy to czują i ci współczują, lecz nie mogą pokochać .... bo mają ten sam problem.

Nie tylko ciało jako całość wysyła ci sygnały. Wysyłają je też poszczególne organy, poszczególne części twego ciała.

Twój żołądek mówi ci, co jest dla niego dobre, co jest właściwe, co jest w stanie strawić i co ma ci służyć, co ma służyć twojemu zdrowiu. Jeśli masz dolegliwości po spożyciu mleka, jego przetworów, jeśli dolega ci zgaga po zjedzeniu smażonego, a ty zamiast zrezygnowac z tego na przyszłość, traktujesz żołądek tabletką, to jesteś głupcem, ślepcem, niewidomym. Jesteś przeciw sobie, sam jesteś swoim największym wrogiem.

Ktoś kiedyś powiedział:

Głupiec zawsze leczy objawy. Mądry człowiek szuka źródła najgłębszej przyczyny.

Wysyła ci takie sygnały wątroba, nerki, twoje jelita, twój kręgosłup. Twoje kolana, mięśnie, oczy, uszy mówią ci w każdej chwili, co robisz właściwie, a co nie.

Jeśli słuchasz tych sygnałów i ufasz im, twoje ciało da sobie radę na bieżąco. Samouzdrowi się z jakiejś dysharmonii, którą sprowokowałeś. Nie będziesz się musiał zajmować chorobami, bo one samoistnie znikną, tak jak i się pojawiły.

Naprawdę.

Lecz jeśli nie słuchasz …. Oooooo, to sam siebie skazujesz na tortury, sam sobie wymierzasz karę.

Nic się nie dzieje bez przyczyny. Wszystko ma swoją przyczynę i skutek. W twoim ciele też tak jest.

Zabijajac listonosza zabijasz siebie.

I to byłoby wszystko z mojej strony.

Piotr Kiewra

Jak sarna w lesie. Świadoma dzikość - warunek zdrowia.

Gdybyś wiedział tyle co sarna w lesie ... Byłbyś zdrowy!

Ona nie przeczytała żadnej książki, nie wysłuchała żadnego wykładu, nie zna się na dietetyce i zdrowej kuchni, nie ufa ślepo lekarzom, nie szuka wiedzy,  a .... jest zdrowa i szczupła. Dlaczego?

Spójrz na przeciętnego Amerykanina!  Ma wiedzę o zdrowej diecie w małym palcu.  Wie o żywieniu milion razy więcej niż człowiek pierwotny. I co z tego wynika? Że nie wiedza się liczy.
A sarna?
Ufa naturze. Nie myśli o zdrowiu, bo nie ma powodu by myśleć. Tak samo jest u każdego człowieka.
Zdrowie jest naszą naturą.  Nie musimy się nim zajmować.  Jedyne co trzeba robić to mu nie szkodzić i zaufac ciału i naturze.

Ludzie korzystając z mojego bloga, z nagranych przeze mnie filmików na moim kanale YouTube, proszą o to, bym pomógł, bym doradził im w przypadkach ich chorób, w przypadku ich nadwagi. Odpowiadam im, iż ja się tym nie zajmuję – w ogóle się nie zajmuję chorobami – tym się zajmuje medycyna (ta oficjalna – w większości farmaceutyczna, oraz ta prawdziwa – naturalna). Ja się zajmuję zdrowiem. To jest zupełnie inna dziedzina.

I jeszcze jedno: nie zajmuję się cudzym zdrowiem, lecz swoim.

Precyzyjniej mówiąc: pozwalam swojemu zdrowiu się manifestować, bo ufam swojej naturze, jak i tej, która mnie otacza. To wystarczy.

W związku z tym, wszystko, co głoszę, co opisuję, jest moim doświadczeniem. Wynika z obserwacji siebie samego, mojej natury, otaczającego mnie świata i innych ludzi. Powtarzam: wynika to z doświadczania, a nie ze zbierania cudzej wiedzy, czytania literatury naukowej, korzystania z badań nauki, z dorobku medycyny takiej, czy owakiej.

Ważne jest zrozumienie jednej rzeczy:

Zdrowie jest naszą naturą.

Czyli to zdrowie po prostu jest, jest nam przynależne, nie trzeba go szukać, budować ani nic robić by było. A nawet jest odwrotnie, im bardziej się nim zajmujemy, tym bardziej przywołujemy chorobę. To tak jak z przyrodą: im bardziej człowiek ingeruje w utrzymanie równowagi w przyrodzie, tym bardziej ją zakłóca.

Ktoś, kto zrozumie, czym jest zdrowie, żyje w ufności do swojej natury, do swojego ciała i nie robi nic, poza tym, że nie przeszkadza i po prostu ufa.

Żyje w zgodzie z naturą wokół i w zgodzie ze swoją naturą, oddaję się jej. Ciało ma swoją odporność, potrafi się samouzdrawiać, wystarczy tym naturalnym procesom zawierzyć, poddać się im.

To zrozumienie oznacza, że wiedza na temat zdrowia właściwie jest nam niepotrzebna. Przecież jesteśmy w tej dziedzinie dokładnie takim samym żwierzęciem jak dzika sarna w lesie. Ona nie ma żadnej wiedzy w tym zakresie. Nie podejmuje żadnych kroków by zadbać o zdrowie, nie uczy się, nie poszukuje, nie pyta, nie czyta, nie chodzi na wykłady, a „wie”. Ma instynkt.

Człowiek też ma instynkt, lecz go odrzucił, zasłonił wiedzą jego skuteczne działanie, bo zaczął się przejmować, zaczął rozmyślać na temat zdrowia, a właściwie to – przepraszam za wyrażenie – zgłupiał, bo tak jak mówią mędrcy:

„Głupiec zajmuje się chorobą. Mądry człowiek usuwa przyczynę choroby, a ta znika sama”.

Dla większości ludzi takie podejście wydaje się być bardzo trudne i wtedy tłumaczą się brakiem potrzebnej wiedzy. Wtedy ripostuję, mówię im, że cała wiedza jest w lesie, że wystarczy poobserwować sarnę, dziką sarnę: co ona robi, co je, co „myśli” na temat zdrowia i choroby i czy w ogóle myśli. Jestem zdania, iż ona poddała się naturze i swojej własnej naturze. I to jej wystarcza. Wystarcza też człowiekowi.

Jednak pod tym względem człowiek jest głupi. I tu wierzę mistykom, którzy mówią, że głupotą jest wierzyć słowom i cudzej „prawdzie”, zaś mądrością jest kierować się swoim doświadczeniem.

Otóż dzisiaj chciałbym ci opowiedzieć o moim doświadczaniu zdrowia, o tym, co robię, co stosuję. Moje doświadczenie jest takie same jak sarny w lesie, bo to, co obserwuję u siebie, widzę też, iż jest jej codzienną praktyką.

Swoje cykle poświęcone zdrowiu nazywam zdrowym stylem życia, albo samouzdrawianiem. W tym drugim przypadku, samouzdrawianie to jest zaufanie naturze swego ciała i otaczającej nas naturze. Jeśli to zaufanie jest prawdziwe, nieudawane i jest głębokie, to wystarcza by zdrowie utrzymać, by w nim trwać.

Nie mylmy jednak ufności z wiarą: wiara jest czymś płytkim, mentalnym, czymś wyćwiczonym i wynikającym najczęściej z cudzych nauk, ufność zaś jest czymś duchowym, jest przede wszystkim zaufaniem sobie samemu, swojej naturze. Ufność jest pozwoleniem sobie na bycie sobą. Ufność jest rozluźnieniem się, poddaniem się egzystencji – życiu (Bogu jeśli wolisz użyć tego słowa), naturze.

Zatem jakie jest to moje podejście? Na czym opiera się mój styl życia? Czym jest samouzdrawianie?

Najpierw kilka zdań wprowadzenia:

Każda moneta ma dwie strony. Zdrowie też. Tą drugą w przypadku zdrowia jest choroba. Choroba jest informacją o zakłóceniu równowagi. Człowiek – jego ciało - funkcjonuje w pewnej harmonii, jest ona dla niego stanem naturalnym. Zdrowie jest naszą naturą.

Jest to bardzo ważna prawda i dlatego powtórzę ją jeszcze raz:

ZDROWIE JEST NASZĄ NATURĄ.

Wynika z niej, że to zdrowie jest stanem naturalnym, a choroba wynaturzeniem, odejściem od natury. Mówiąc o naszej naturze mam na myśli nie tylko tę naturę, która nas otacza, lecz także naturę naszego ciała, naturę człowieka, który stanowi wraz z umysłem i pierwiastkiem duchowym, pewną całość i jako tak rozumiany człowiek, stanowi całość z otaczającym nas światem – naturą: światem nieprzetworzonym przez człowieka, światem jak najbliższym stanu pierwotnego.

Co wynika z takiego rozumienia zdrowia i choroby?

A no to, iż istotą naszych wysiłków, stylu życia, powinno być podtrzymanie zdrowia, podtrzymanie panującej w ciele równowagi, albo odwrotnie: niezakłócanie jej.

Natomiast podejście współczesnego, czyli cywilizowanego człowieka jest zupełnie odwrotne: walczymy z chorobami. Najpierw odchodzimy od natury, niszczymy ją, niszczymy siebie, swoje ciało, zakłócamy stylem życia, napięciem, jakie tworzymy poprzez sposób myślenia: poprzez bieg w przyszłość (ku realizacji pragnień materialnych i mentalnych, które w ostateczności unieszczęśliwiają), lub nawykową obecność mentalną w przeszłości.

Walka z chorobami jest tysiące, miliony razy droższa i na dłuższą metę zupełnie nieskuteczna. Jest droższa nie tylko dla jednostki, ale dla społeczeństwa.

Co proponuję? Oto kilka moich propozycji:

1. Zadaj sobie pytanie i szczerze sobie na nie odpowiedz: Co jest moim pragnieniem: zdrowie, czy choroba? Dla większości ludzi ich podświadomym wyborem jest nieszczęście, jest choroba, bo zapewnia im zainteresowanie otoczenia, wzmacnia ich poczucie ważności, zapewnia temat do rozmów, pomaga skupić uwagę innych na ich problemach, na ich osobie.
2. Wzmacniaj odporność. Zaobserwuj u sarny, co wzmacnia jej odporność. Tak samo będzie u ciebie. Wzmacnia to nie tylko tę odporność wrodzoną, lecz też adaptacyjną – nabytą poprzez specjalne zabiegi. Te zabiegi to nic innego jak powrót do natury: naturalne odżywianie się nieprzetworzoną żywnością, a więc przede wszystkim surowymi owocami, tym, czym byś się odżywiał jako człowiek pierwotny i w taki sposób jak człowiek pierwotny, czyli raczej rzadziej niż częściej, np. raz dziennie. Pamiętaj, iż częsta głodówka trawająca kilkanaście godzin, dzień lub kilka dni, jest stanem naturalnym. Naturalne dla człowieka jest zimno i gorąco, naturalnym dla człowieka jest obecność zarazków chorobotwórczych, których systematyczna obecność wzmacnia system immunologiczny.
3. Systematycznie – codziennie stosuj ruch. Najlepsze są te naturalne i te najłatwiej dostępne: marsz, bieg, rozciąganie mięśni, ćwiczenia siłowe z naturalnym obciążeniem swego ciała na wszystkie grupy mięśniowe.
4. Kieruj się uczuciem, a nie wiedzą. Serce, intuicja i twoje własne doświadczenie są twoją mądrością, a nie wiedza. To pomoże ci odkryć swoje prawdziwe pragnienie, nie te związane z materią, z przedmiotami umysłu, lecz te najgłębsze, nienazwane, prawdziwe, które możemy nazwać twoją prawdą.
5. Medytuj, czyli obserwuj siebie: swoje ciało, jego reakcje, jego potrzeby – te prawdziwe, np. te instynktowne jego zachowania dotyczące diety, jego naturalnych potrzeb, a nie te wyedukowane i ukształtowane wychowaniem i narzuconym przez społeczeństwo stylem życia, np. sztuczne nawyki dotyczące smaków, itp. Obserwuj przede wszystkim swój własny umysł, jak próbuje grać, udawać, jak mnoży przeszkody, problemy, napięcia, jak próbuje cię oddalić od samego siebie, jak proponuje ci ucieczki, odwrotne rozwiązania, jak próbuje cię przekonać, iż nie masz czasu dla siebie, jak mnoży ci myśli dotyczące twojej przeszłości i przyszłości, a zabiera cię z TERAZ. Medytacja pozwoli ci odnaleźć miłość i zaufanie do siebie.

Medytacja w tym przypadku jest tym, co nazywam rozmową z ciałem. Ta rozmowa to słuchanie, to uważne obserwowanie. Ciało wysyła informacje, daje ci sygnały o tym, że odbiegasz od natury. Każdy dyskomfort, każdy przejaw złego i gorszego samopoczucia, każdy ból, cierpienie, każdy odgłos twego ciała, to informacja o tym, że coś zrobiłeś i robisz nie tak. To informacja, że idziesz niewłaściwą drogą, że myślisz nie tak, że twoje przekonanie jest niewłaściwe, że jesteś napięty, że jesz to, co ci nie służy, że odchodzisz od natury.

Rozmowa z ciałem pozwala odnaleźć przyczynę. Pozwala zamienić symptomy na pełnię zdrowia, przywrócić stan równowagi zakłócony twoim niewłaściwym działaniem, myśleniem, brakiem zaufania, napięciem – stresem.

Kluczem jest tu odporność, jest potencjał twego ciała do samouzdrawiania. Potrzebne jest tylko zaufanie – bezwarunkowe zaufanie – poddanie się naturze.

Wg tego rozumienia cywilizacja to „grzech”, czyli to zupełnie odwrotne podejście do życia. Wg relijnego rozumienia, człowiek wyszedł z raju zrywając owoc z drzewa poznania, z drzewa wiedzy. To metafora, lecz dokładnie mówi o tym, o czym tu piszę.

Dlatego kluczem jest tu zrozumienie  i poddanie się, a nie jakieś działania, jakieś zabiegi i jakaś speltakularna i bogata wiedza. Jest nawet odwrotnie – celowe jest jej porzucenie. To jest powrót do raju – dosłownie, to jest na powrót stanie się dzikim, czystym, rozluźnionym, ufnym, bliskim swojej naturze.

Mogę taki stan określić dwoma słowami, nie da się krócej:

Być sobą.  

I w zasadzie to wszystko.

Ile czasu mi to zajmuje? To w ogóle nie zajmuje mi czasu. To co robię, to robię zamiast. Zamiast czego? Poobserwuj sarnę w lesie to się dowiesz, zamiast czego, robisz to, co robisz. Zaobserwujesz również - i to chyba będzie najważniejsze odkrycie, iż zamiast żyć, naprawdę żyć rzeczywistym życiem, to ty myślisz, że żyjesz.

To ostatnie zdanie to tylko pozorny absurd, bo tak naprawdę tylko twoje myśli czynią cię chorym, każą zabiegać u innych o uzdrowienie, czynią cię nieszczęśliwym, tworzą wszystkie twoje problemy. Dlatego z tych pięciu punktów, za najważniejszy uważam ten ostatni.

Gdy medytacja stanie się codziennością, nie trzeba już o nic zabiegać, bo wszystko, co dobre przyjdzie samo. Nie mówię, iż to, co złe, czy gorsze nie pojawi się, owszem asystuje temu dobremu, ale ostatecznie ufność pozwala zawsze wydostać się na wierzch temu, co dobre.

Ufność pozwala zdrowiu wyjść na wierzch, pozwala się zdrowiu manifestować i ci służyć.

Zdrowie się manifestuje radością, pełnią energii – witalnością, kreatywnością, ale również bólem będącym informacją, zaszyfrowaną wiadomością – sprawdzianem twej uważności.

Nie oddalaj się więc od naury, od siebie, bądź uważny i bądź ufny.

Co robię by wzmacniac odporność? W jaki sposób żyję jak sarna w lesie?

Oto mój zestaw samouzdrawiający?

• Każdego ranka piję nieprzegotowaną, „żywą” wodę.
• Bywam na słońcu tyle ile się da. Pozwalam mu zobaczyć tyle procent mojej skóry, ile się tylko da. Zimą nie używam szalików, czapek. Nie zasłaniam nimi ciała, to pozwala słońcu docierać do mnie.
• Stosuję takie dawki naturalnego ruchu ile się tylko da: marszu, spaceru, marszobiegu, biegu, górskich wędrówek, jazdy rowerem, ćwiczeń z obciążeniem własnego ciała, lub z ciężarkami – trwa to minutę dziennie. Rozciągam newralgiczne punkty mojego ciała – trwa to jak u kota, parę sekund.
• Odżywiam się w sposób naturalny – raz dziennie, nie licząc porannego owocu, późnym popołudniem jem jeden posiłek o dowolnej obfitości. Są to surowe warzywa, owoce, czasem coś ugotowanego, np. ziemniaki, kasza, jajka. Jedyny suplement to wysokiej jakości napój z noni, najsilniej wzmacniającej odporność rośliny .
• Pozwalam sobie na kontakt z zimnem i naturą, tyle ile się da. Pływam zimą, chodzę i biegam boso przez okrągły rok.
• Pozwalam na kontakt  z wirusami i bakteriami, co wzmacnia moją odporność. Nie unikam kontaktu z chorymi, z niehigienicznymi warunkami.
• Gdy pojawia się jakaś dolegliwość, tak długo nasłuchuję tego sygnału, tak długo „drążę” tę informację, aż zrozumiem, czemu miała służyć. Tak odkryłem, jeszcze w we wczesnym dzieciństwie (instynktownie), że mięso nie jest dla mnie właściwe. Później, że szkodzi mi mleko i jego przetwory. Tak też  odkryłem, że nie służy mi gotowane, smażone, przetworzone jedzenie. Nie służy mi chleb, oleje roślinne, nie służy mi dłuższy bezruch, nie służy mi wiedza, nadmierna ambicja, otaczanie się materią i służenie jej. Nie służy mi kierowanie się przekonaniami, nawykami, obciążanie się myślami. Nie służy mi nadmiar cywilizacji, informacji ze świata, itd.    

No i stałem się dziki jak sarna. Taka świadoma dzikość to …

To już dopowiedz sobie sam, bo ty kreujesz swój los w stu procentach: “Jesteś kowalem swego losu.”  I “jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz”.

Jeśli nie wierzysz sarnie, jesli nie chcesz być świadomie dzikim, masz jakikolwiek wykręt, by tego, co tu powiedziałem nie robić, to świadczy to o tym, że wybrałeś chorobę i nieszczęście jako twój styl życia ... więc nie przynoś mi płaczu, nie opowiadaj o swoim cierpieniu. Nie mam ochoty wzmacniać twego ego.

Piotr Kiewra  

Psychika zdrowia i choroby, czyli o tym, że chcesz być chory

Hipokrates, ojciec medycyny, powiedział dawno temu adeptom medycznej sztuki:

Zanim podejmiesz się leczenia kogoś, powinieneś najpierw go zapytać, czy jest gotów pozostawić za sobą wszystko to, co sprawiło, że zachorował.

Czy w związku z tym, czy ty jako pacjent, jako człowiek chory, jesteś na to gotów?

Czy naprawdę jesteś gotów porzucić to wszystko, co wywołało twoją chorobę?

Wydaje ci się, że tak, że jesteś gotów. A może ci się wydaje, że nigdy nie pragnąłeś choroby, że nigdy nie podjąłeś takiej decyzji, by zachorować?

I tu się mylisz! Tak, podjąłeś taką decyzję, bo choroba jest dla ciebie korzystna.  90 – 95% ludzi, takie podejmuje decyzje. Problem w tym, że są to podświadome decyzje.

Zdrowie jest twoją naturą.

 Choroba jest twoim wyborem - jest twoim podświadomym wyborem.

Bez niej byłbyś innym człowiekiem, mniej lubianym, mniej akceptowanym, nie zaznałbyś tak czułej opieki, takiej ilości współczucia. Wiele rzeczy w życiu osiągałbyś z dużo większym trudem.

Czy zdrowie posiada swoją psychikę? Nie. Lecz posiada ją człowiek, a to właśnie przy pomocy umysłu podejmuje decyzje o tym, czy chce być zdrowy, czy nie.

Zanim jeszcze wyrazisz swój sprzeciw, doczytaj do końca, bo nie tylko moim zdaniem, nie posiadasz zdrowia, bo nie chcesz być zdrowym. Tego samego zdania są mistycy, niektórzy lekarze i coraz więcej naukowców.

I nie jest ważne co ci się wydaje, nie liczy się twoje (wydawałoby się) świadome zdanie, ważne, co jest w twojej podświadomości.

 Podświadomy umysł to 90 % umysłu, i w przeciwieństwie do tego świadomego, ten podświadomy jest prawdziwy, niczego nie udaje, niczego nie gra, nie mówi jednego, a robi drugie.

Twierdzenie, iż nie chcesz być zdrowy, że nie chce być zdrowymi 90% ludzi, jest tylko z pozoru absurdalne. Jest prawdziwe, w 100% prawdziwe.

To że nie posiadasz zdrowia, że ono się w tobie nie przejawia jest twoją decyzją, podświadomą decyzją. Ta decyzja to „psychika” twojej choroby – to efekt - skutek twojej chorej psychiki.

Mimo iż w większości mówiąc o zdrowiu, mamy na myśli ciało, to jednak psychika – umysł decyduje o zdrowiu ciała. W jaki sposób? Otóż wtrąca się w nie swoje sprawy. Tak. Ponad 90% chorób jest wywoływanych psychicznie, a tak naprawdę ciało nie potrzebuje umysłu by funkcjonować w zdrowiu. Ono ma swój instynkt, swoje mechanizmy, których umysł w żaden sposób nie rozumie i nie musi rozumieć. Krążenie krwi, oddychanie, przemiany energetyczne, trawienie, wszystko odbywa się bez udziału umysłu. Mało tego potrafi się samo uzdrawiać, nawet bez potrzeby angażowania w ten proces psychiki. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak często dochodzi w naszym ciele do procesów naprawczych. Gdy jesteśmy tego świadomi, możemy w celowy sposób te mechanizmy wzmacniać, lub je wywoływać, np. poprzez medycynę naturalną, zobojętnianie stresów, harmonizowanie ciała umysłu i ducha, np. poprzez medytację.

 Ciało posiada swoją własną mądrość i wystarczy mu zaufać. Jedyne co trzeba umysłowi wiedzieć, że ciało wywodzi się z natury a więc lubi wszystko co naturalne, woli dzikość od cywilizacji, woli naturalne zimno, niż ciepło kaloryfera, woli bakterie i wirusy, które wzmacniają jego odporność, niż większość wynalazków umysłu, które czynią życie wygodnym dla umysłu lecz stają się z czasem katorgą i zabójstwem dla ciała.

Tak. Umysłowi brakuje ufności w stosunku do ciała i natury i stąd jego decyzje, jego błędy, jego zgubna dla ciała polityka. Brakuje mu ufności i zrozumienia, ale za to ma w nadmiarze wiarę w to co fałszywe: w fałszywą, cudzą wiedzę, w reklamy, niby-naukowe fakty, w to w co wierzy większość ludzi, to czym się oni kierują. Umysł ma swoje przekonania, a wynikają one z porównań, opinii,

By ci to uzmysłowić, byś sam to zrozumiał/ zrozumiała zadam ci kilka pytań, tak jak to czyni jeden ze znanych, światowej sławy lekarz oczu, który swoim pacjentom zadaje podobne pytania. On przy pomocy swojej metody ma 100% wyleczalność, ale tylko wobec tych, którzy są w pełni przekonani, że chcą być zdrowi, że o tym święcie przekonany jest ich podświadomy umysł.

Zadaj je sobie, niech wejdą w ciebie głęboko.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co byś stracił, o ile byłbyś mniejszy, uboższy, mniej popularny i lubiany, a nawet o ile mniej kochany, będąc zdrowym?

Czy wiesz, że będąc zdrowym straciłbyś zainteresowanie (dużą jego część) tobą twoich bliskich, przyjaciół, znajomych, nawet tych, którzy deklarują miłość do ciebie?

(spróbuj a się przekonasz. Poobserwuj dzieci, w jaki sposób wzbudzają zainteresowanie i opiekę u mam, babć, cioć i tatusiów).

Czy wiesz, że będąc zdrowym straciłbyś opiekę, którą nad tobą roztacza wiele bliskich ci osób, państwo, społeczeństwo, wiele ich instytucji?

Czy wiesz, że będąc zdrowym i witalnym straciłbyś rentę, nie dostałbyś zasiłku dla bezrobotnych, nie zajęła by się tobą opieka społeczna?

Czy wiesz, że nie miałbyś o czym rozmawiać z wieloma osobami, wiele osób rzadziej ciebie by odwiedzało, np. twoje dzieci, wnuki, pozostała rodzina?

Czy wiesz, że w wielu środowiskach, które obecnie są ci bliskie, byłbyś mniej lubiany, a może wręcz znienawidzony?

Czy wiesz, że będąc zdrowym byłbyś zupełnie innym człowiekiem?

Czy wiesz, że chcąc być zdrowym musiałbyś zrezygnować z wielu nawyków, z wielu lubianych smaków, z ciepłego i wygodnego mieszkanka, z izolacji wobec chorych, wobec wirusów i bakterii, z nadmiaru higieny?

Czy wiesz, że chcąc być zdrowym musiałbyś się stać mniej cywilizowanym a za to zdecydowanie bardziej dzikim?

Czy wiesz, że musiałbyś bardziej zaufać twojemu ciału, naturze, bólowi i cierpieniu,  a mniej ludziom, popularnej nauce i wiedzy, aptece?

Czy gotów byłbyś zrezygnować z pracy, w której wykańcza cię stres?

Czy gotów byłbyś odstawić swoje marzenia i cele związane z materialną stroną życia?

Czy twoją życiową metaforą jest „ŻYCIE TO JEST NIEUSTANNA WALKA”?

Czy są w twoim życiu rzeczy, których nie chcesz widzieć, których nie chcesz słyszeć, przed którymi chciałbyś uciec? A one właśnie dlatego ci się przytrafiają, bo uciekasz, boisz się, a prawda jest taka, iż to czego się lękasz, przed czym uciekasz,  goni cię. (Jeśli czegoś nie chcesz widzieć, to będziesz tracił wzrok, jeśli nie chcesz słuchać, osłabi ci się słuch.)

Czy wiesz, że choroba jest jedną z ucieczek, które podświadomie stosuje twój umysł, by zapomnieć, by uciec od problemów, od twardej rzeczywistości?

Czy wiesz, że twoja nadwaga, lub otyłość to jest wynik niedożywienia oraz nieumiejętności kochania, dzielenia się miłością, a nie skutek nadmiaru kalorii?

Czy wiesz że twoja choroba to efekt strachu, lęku przed bólem, cierpieniem, chorobą?

Czy gotów jesteś zaakceptować świat takim jakim jest, czy gotów jesteś zaakceptować ludzi takimi jacy są, bez prób zmieniania w świecie i ludziach czegokolwiek?

Czy gotów jesteś zaakceptować swoją samotność, pogodzić się z brakiem wzajemności w miłości?

Czy gotów jesteś na całkowitą, bezwarunkową bezinteresowność?

Czy jest obecna w twoim życiu zazdrość? Czy jesteś w stanie się zgodzić z tym, iż zazdrość nie ma nic wspólnego z miłością?

Czy gotów jesteś bezwarunkowo zaakceptować to, że jesteś nikim, swoją „małość”, swoje „nic nieznaczenie” dla świata i innych ludzi?

Czy jesteś w stanie bez lęku poznać tajemnicę własnej i innych śmierci?

Czy jesteś w stanie, w tej chwili przebaczyć wszystkim i sobie wszystko i to bezwarunkowo?

Czy wiesz, że przechowywane urazy wobec innych, z czasem stają się chorobami, na czele z nowotworami? Czy jesteś w stanie porzucić je TERAZ wszystkie?

Czy znasz prawdę o sobie, czy jesteś w stanie zaakceptować siebie takiego jakim jesteś, czy jesteś w stanie porzucić pragnienia, a w szczególności pragnienie o byciu lepszym?

Czy za swoją prawdę przyjąłeś przekonanie iż przyszłość jest ważniejsza od teraźniejszości?

Jeszcze raz zapytam: czy zdajesz sobie sprawę z tego, że twoja choroba to skutek lęku przed chorobą?

I jeszcze raz podstawowa prawda: bojąc się choroby przyciągasz chorobę.

Takie są skutki mieszania psychiki w sprawy ciała.

Możesz oczywiście nie uwierzyć, ale to już twój problem.

Ludzie wierzą w cuda, ale w cudze, nie w te, które mogliby sami czynić. A mogą.

Przecież Jezus, każdemu, kogo uzdrowił, powiadał: „Twoja wiara cię uzdrowiła.”

I tu nawet nie chodzi o to byś wierzył, tylko o to, by twój umysł, twoja psychika nie wspierała, nie podtrzymywała choroby. Chodzi oto byś zrozumiał, byś odkrył, gdzie, w jakim zakresie i czy w ogóle, podświadomie nie wybierasz chorób, bo to ci przynosi jakąkolwiek korzyść. Nie jest to łatwe, bo jest to nawykowe, podświadome, głęboko ukryte, a świadomy umysł tego nie zauważa – nie chce zauważyć.

Wystarczy to odkryć, wyciągnąć na światło dzienne, a samo zniknie. Nic więcej z tym nie trzeba robić. I choroba zniknie, bo jeśli znika przyczyna, to i tak jest ze skutkiem.

Możesz mieć wiele takich ukrytych związków przyczynowo-skutkowych. Wloką się one z tobą, są zagnieżdżone w twojej psychice od dziecka, wszędzie wokół je widziałeś, stały się normą, czymś automatycznym, naturalnym ale nie są twoją naturą, nie są twoje. Są zapożyczone, wszczepione, są wbudowanym programem w twojej psychice. Zresetuj ją! Oczyść z tych śmieci.

Wystarczy jedynie się sobie przyjrzeć, zidentyfikować je, a stopią się jak lód na wiosnę.

I takiej wiosny ci życzę.

 

Piotr Kiewra 

Przyczyny chorób – najtrudniejszy wykład

Gdy staję naprzeciw człowieka, grupy ludzi z wykładem, gdy przedstawiam moje rozumienie zdrowia i choroby, gdy mówię o samouzdrawianiu, na wstępie zadaję pytanie: Czy chcesz być szczęśliwy, czy chcesz być zdrowy?

Oczywiście, sto procent obecnych odpowiada twierdząco. Lecz gdy patrzę na nich, gdy wnikam głębiej, gdy zaglądam pod powierzchnię, czuję, iż jest inaczej. Z doświadczenia wiem, że tylko – tak naprawdę – kilka procent ludzi jest gotowych na szczęście, na bycie zdrowym, bo szczęście i zdrowie nie daje w życiu przewagi, nie jest czymś pożądanym. Czymś zdecydowanie bardziej pożądanym w życiu ludzi jest … współczucie i o nie to, właśnie, ludzie zabiegają - nawet kosztem szczęścia i zdrowia.

Okazuje się, że łatwiej jest o współczucie chorym i nieszczęśliwym. Tak zostaliśmy, od dziecka, zaprogramowani przez rodziców, społeczeństwo, systemy wychowawcze i religie. Wystarczy się temu przyjrzeć, a znajdziemny wszędzie dowody.

I z tego powodu te wykłady są trudne. Nie dla mnie, lecz dla słuchaczy. Nie chcą się z tym zgodzić, uważają to za niedorzeczność, absurd, coś do nie udowodnienia. Już na początku się uprzedzają. Lecz robię te wykłady – sieję ziarno, bo wiem, iż by wykiełkowało, by z tego pojawił się kwiat zrozumienia, potrzebna jest dojrzałość, potrzebny jest wgląd, potrzebne jest zrozumienie wynikające z … cierpienia (mistycy mówią: „Cierpienie jest potrzebne, by zrozumieć, że jest niepotrzebne”).

W końcu to coś przychodzi samo. Prędzej czy później – przychodzi. U wielu już nadeszło, u innych nadejdzie, ale nadejdzie. Ja się tym nie przejmuję, robię swoje, mówię, polecam medytację, polecam … bycie sobą, a właśnie to – bycie sobą, okazuje się – jest najtrudniejsze.

A więc zacznijmy ten najtrudniejszy wykład.

Zanim to zrobię, spójrz na zdjęcie obok. Powiększ je i zobacz, co tam, w tej kropli wody, dostrzegasz. Przeniknij ją, a zobaczysz to, o czym mówię w tym wykładzie: wszystko jest odwrotnie.

Świat jest zupełnie inny. Rzeczywistość jest odwrotna niż to, co postrzegamy na powierzchni. Potrzebne jest głębsze spojrzenie, nie na powierzchnię, nie z poziomu zmysłów, lecz z poziomu uczuć i intuicji, nie z poziomu logiki, lecz z poziomu doświadczenia.Musimy spojrzeć nie na fragment, na cząstkę, lecz na całość. Nie możemy zobaczyć morza, gdy patrzymy na jedną falę, nie możemy zobaczyć lasu, patrząc na jeden liść, nie możemy poznać człowieka, patrząc jedynie na jego skórę. I konsekwentnie, nie możemy poznać siebie, całej swojej głębi, patrząc wyłącznie na swoje odbicie w lustrze.

 Zacznijmy!

Na początek to, co wydaje się łatwe: przecież wiesz, że źle się odżywiasz, że masz za mało ruchu, że niszczy cię stres, że niszczysz zdrowie toksynami w żywności i ze środowiska, że używasz niezdrowych rzeczy: kosmetyków, past do zębów z fluorem, zatoksycznionej żywności, że używasz nadmiaru leków, antybiotyków, środków przeciwbólowych, wiesz, że jesteś zakwaszony przetworzoną żywnością, że prowadzisz niezdrowy styl życia, jesteś daleki od natury. Ty o tym wiesz. Co z tej wiedzy wynika? A no to, co za chwilę powiem …

Masz wiedzę, lecz nie wprowadzasz jej w życie. O powodach za chwilę powiem …

Tłumaczysz się brakiem czasu, pieniędzy, innymi priorytetami, o powodach za chwilę powiem …

Patrzysz na innych ludzi, a oni mają to samo, zaczynasz wierzyć, że nic nie możesz na to poradzić, że takie są teraz czasy, że to inni są za to odpowiedzialni. O powodach takiego podejścia za chwilę powiem …

Coś ci podpowiada, że można pewne procesy odwrócić, że są ludzie, którzy to zrobili, że sami się uzdrowili, skorzystali z medycyny alternatywnej, z leków natury, lecz ty nie jesteś skłonny temu zawierzyć. O powodach za chwilę powiem …

Wybierasz medycynę, lekarza takiego lub innego, leczysz się latami, lecz nadal uparcie trwasz w tym podejściu, chcociaż nie widzisz poprawy, a i lekarz nie daje ci nadziei. O powodach za chwilę powiem …

Wszystko wydawało się proste, a nic się nie zmieniło, nawet, gdy jakieś działania podjąłeś. Dlaczego się nie udało? O powodach za chwilę powiem …

No więc jakie są te powody? Dlaczego to co się wydaje łatwe, nie działa, albo dlaczego nic z tym nie robisz, choć wiesz, że coś zrobić należy?

Zacznijmy wreszcie! No tak, kończy się twoja cierpliwość. Oj będziesz jej musiał mieć dużo i jeszcze więcęj zrozumienia, bo to będzie trudne – z doświadczenia to wiem. Dowiesz się następnych rzeczy i co z tego wyniknie? Ja wiem, że niewiele, bo … o powodach powiem za chwilę …

Otóż:

Jest na świecie taki lekarz, który ma sto procent uleczalności z chorób. Specjalizuje się w chorobach oczu. Lecz ta skuteczność dotyczy tylko tych pacjentów, którzy są gotowi na to, by … wyzdrowieć. Organizuje sesje lecznicze, lecz stosuje do nich selekcję. Zadaje pytania, które mają uświadomić pacjentowi, czego tak naprawdę on oczekuje, zdrowia, czy choroby. Ostatecznie spośród wszystkich chętnych pozostaje tylko co dziesiąty, czyli na warsztaty, w których bierze udział 30 osób, zgłasza się najczęściej około 300. 90% z nich odpada, bo uświadamiają sobie, że zdrowie, wyzdrowienie, nie będzie dla nich korzystne. Wygląda to na absurd, ale taka jest człowiecza psychika, człowiek jest tak przewrotny, bo nie jest sobą.

Ktoś, kto nie jest sobą, nie możę być na dłuższą metę zdrowym.  Bycie sobą to harmonia, to bycie zharmonizowanym, to jedność ciała, umysłu i ducha. Nie będąc sobą, nie jest się obecnym, umysł jest w innym miejscu niż ciało i duch.

Prawie nikt nie jest sobą.

To po pierwsze. To pierwszy przykład. Teraz drugi:

Hipokrates, ojciec medycyny, powiedział dawno temu adeptom medycznej sztuki:

Zanim podejmiesz się leczenia kogoś, powinieneś najpierw go zapytać, czy jest gotów pozostawić za sobą wszystko to, co sprawiło, że zachorował.

Otóż to! Tysiące lat temu człowiek miał tego zrozumienie. Mieli takie zrozumienie ludzie oświeceni, mistycy. Wiedzieli o tym 5 tysięcy lat temu, miał tę wiedzę Budda 2,5 tysiąca lat temu. Wiedział to Jezus 2 tysiące lat temu. Ma taką świadomość wielu dzisiaj. I mówię dzisiaj Tobie o tym. Ja Ci tylko to przekazuję, a co z tym zrobisz, to nie moja sprawa. Nie mogę zrobić nic za Ciebie.

No i …

Czy w związku z tym, czy ty jako pacjent, jako człowiek chory, jesteś na to gotów?

Czy naprawdę jesteś gotów porzucić to wszystko, co wywołało twoją chorobę?

Pewnie mówisz:Tak! No bo przecież możesz zmienić styl życia, sposób odżywiania, przecież masz tak dużą wiedzę … Przecież tyle się jeszcze możesz dowiedzieć czytając książki, słuchając tego co mówią inni, ucząc się od autorytetów naukowych, korzystając z osiagnięć medycyny.

No tak, możesz, lecz rzadko, który lekarz jest zainteresowany, rzadko kiedy medycyna w ogóle poświęca uwagę temu, co jest przyczyną twoich problemów. Najczęściej szuka sposobów leczenia, metod usunięcia objawów, pozostawiając ciebie samego z przyczyną.

Nie radzisz sobie z nadwagą, bo myślisz, że to jest proste, bo wystarczy, że ograniczysz kalorie, że zrezygnujesz na jakiś czas z ulubionych słodyczy, że pomoże ci dietetyk, że wystarczy tylko chcieć. Lecz często, gdy spróbujesz, okazuje się, że nie … to nie jest takie proste. Przemodelowałeś styl życia, zmniejszyłaś drastycznie kalorie, opiekuje się tobą dietetyk, lekarze, psycholodzy, terapeuci, a ciągle coś w tobie szwankuje, masz coś, z czego nie jesteś się w stanie uleczyć, medycyna rozkłada ręce, mówi, że to nieuleczalne, że to cywilizacyjne, że to normalne we współczesnym świecie. No tak normalne, bo takich jak ty są miliony, lecz co jest przyczyną. Gdzie jest to coś, co sprawia, że boli, że cierpisz, że chorujesz? Gdzie jest ten szczgół? Kto ci może pomóc?

Nikt. Tylko ty możesz to zrobić. Ktoś może ci wskazać palcem księżyc, może ci wskazać drogę, ale ty ją musisz pokonać. Musisz poznać siebie: swoje ciało, swoją psychikę, prawdę. To jest twoje poszukiwanie, to jest cel twego życia. To jest jedyne nienazwane i jedyne prawdziwe pragnienie.

Czy jesteś gotów być szczęśliwym? Szczęśliwym prawdziwie, bezwarunkowo, bez powodu? Czy jesteś gotów by być zdrowym?

Wydaje ci się, że tak, że jesteś gotów. A może ci się wydaje, że nigdy nie pragnąłeś choroby, że nigdy nie podjąłeś takiej decyzji, by zachorować?

I tu się mylisz! Tak, podjąłeś taką decyzję, bo choroba jest dla ciebie korzystna.  90 – 95% ludzi, takie podejmuje decyzje. Problem w tym, że są to podświadome decyzje.

Zdrowie jest twoją naturą.

 Choroba jest twoim wyborem - jest twoim podświadomym wyborem.

Bez niej byłbyś innym człowiekiem, mniej lubianym, mniej akceptowanym, nie zaznałbyś tak czułej opieki, takiej ilości współczucia. Wiele rzeczy w życiu osiągałbyś z dużo większym trudem.

Wszystkie choroby, albo prawie wszystkie, powstają w głowie. Sami lekarze to potwierdzają, mówiąc, iż ich podłoże jest „psychosomatyczne”.

Co najtrudniej zrozumieć?
Prawdę. Tak właśnie. Jak głowa może zrozumieć, iż ona jest przyczyną chorób? Jak głowa może zrozumieć, iż jest przyczyną nie tylko chorób, ale każdego nieszczęścia, każdego cierpienia. Świat jest taki, jaki jest, a to głowa to interpretuje, ocenia, tworzy oczekiwania wobec świata, ludzi, porządku rzeczy. A że porządek rzeczy nie jest zależny od naszego widzimisię, ani nawet od naszych działań, to doprowadza cię do frustracji, zamieszania, walki, dysharmonii, cierpienia, strachu, bólu i choroby. Taki jest ciąg konsekwencji tego niezrozumienia, ponieważ to, co w głowie zawsze znajduje odzwierciedlenie w ciele.

 
Co najtrudniej zrozumieć odnośnie zdrowia?

Prawdę odnośnie przyczyn chorób i to, czym tak naprawdę jest zdrowie i choroba.
Dlaczego? Bo cechą naszego postrzegania jest nierozumienie  „prawa odwrotnego skutku ". Te odwrotne skutki są zbyt blisko nas, byśmy mogli je zauważyć. Pragniemy tego, a dostajemy tego przeciwieństwo, modlimy się o deszcz a dostajemy suszę, marzymy o miłości, a odczuwamy strach i doświadczamy nienawiści, sami też nienawidzimy, pragniemy bogactwa, a doświadczamy niedoboru, pragniemy szczęścia, a codziennością są problemy, zmartwienia, lęki, cierpienie, ból. Pragniemy poznać Boga, a częściej doświadczamy zła. Doświadczamy odwrotności naszych pragnień. Pragniemy zdrowia a doświadczamy choroby. Dlaczego?

Czym jest choroba? Poznajmy definicje wg ujęcia mistycznego, duchowego, głębszego niż logika, niż nasza wiedza. Poznajmy to głębsze zrozumienie.

Najstarsza defincja zdrowia:

„Jesteś zdrowy, gdy nie zdajesz sobie sprawy z obecności swego ciała.”

Poszukujemy desperacko miłości, współczucia, zainteresowania, docenienia. Na tym spędzamy życie. Tak się dzieje z powodu ego.
Choroba jest jednym z przejawów tej desperacji, jednym ze środków i efektów tych poszukiwań.

Poszukując, pragnąc, marząc, działając, walcząc i w ogóle myśląc, przestajemy być sobą. Otóż to! To jest jedyna przyczyna: nie jesteśmy sobą.

Otoczenie i nasze ego, nasz umysł sam się zaprogramował na pewną wizję siebie. Trudno mu się pogodzić z tym, że świat jest taki, jaki jest i że człowiek jest jaki jest i że wszystko jest i w świecie, i w nas, na swoim miejscu, że nic nie trzeba zmieniać, nic nie trzeba robić, i że to te próby zmieniania, te pragnienia czynią nas nieszczęśliwymi, chorymi.

Z porównań, z życia przepełnioinego opiniami na innych i swój temat, z rozróżniania, z dzielenia, z dualizmu tworzonego przez nasze myśli – nasz umysł, wynika jedno: poczucie ja i ty, poczucie wartości – niskie poczucie wartości. I co robimy?Spędzamy życie na próbach podniesienia wizerunku, poprawienia siebie w swoich własnych oczach, na walce o stanie się kimś innym, lepszym, w oczach innych ludzi.

Nie jest to możliwe. Stąd strach.

Naturą pragnienia jest niespełnienie, podświadomie to wiemy, intuicyjnie czujemy, stąd strach, stąd wszelkie zakłócenia.

To jest przyczyna.

Te przyczyny to strach. Nie ma innych. Mają różne formy i różne objawy, ale są strachem. Strach jest informacją, że nie jesteśmy sobą, że kreujemy cierpienie, swoje własne i innych cierpienie, że wybraliśmy zamiast miłości, akceptacji, zrozumienia, odwrotną drogę – drugą skrajność: lęk, nienawiść, niezrozumienie, nieufność, smutek.

Wybraliśmy, bo z doświadczenia wiemy, że inni się nad nami, nieszczęśnikami, ulitują, współczują. Wzbudzamy zainteresowanie, jesteśmy wysłuchiwani, opiekują się nami inni, są przy nas blisko, bo chcą nam pomóc, a przy okazji pomagamy im, bo mają ten sam problem, potrzebują wsparcia, pomocy, bo … też są nieszczęśliwi i chorzy.

Nasz umysł ma wielką moc, moc psucia, kreowania problemów, walki, cierpienia, chorób, bo śpimy pod drzewem życzeń. Spełniają się jego – umysłu, czarne wizje, katastroficzne filmy, czarne scenariusze, bo boimy się śmierci, bo nie znamy prawdy, bo kierujemy się umysłem, bo czynimy z tego sługi króla, pana wszechświata, naszego własnego wszechświata, a nie do tego jest on powołany, nie ma on nami rządzić, ma być sługą.

Czym zatem są choroby? Jakie są ich przyczyny?

Są:

• Dysharmonią między twoją naturą a powierzchnią, którą jest umysł. Ta dysharmonia przejawie się w ciele. Staje się wtedy informacją.
• Informacją o stylu życia dalekim od naturalnego
• Wyborem. Choroba a szczególnie ta śmiertelna jest największą i desperacką  inwestycją w nieszczęście podejmowaną w poszukiwaniu współczucia
• Ucieczką od siebie samego, od poznania siebie, od bycia sobą
• Drogą do zrozumienia, którą jest cierpienie. Cierpienie ma jedną przyczynę: Nie jesteś sobą, nie akceptujesz siebie takim, jaki jesteś. Cierpienie jest efektem niezrozumienia siebie. Niczym więcej. Znika, gdy pojawia się zrozumienie, gdy zaczynasz akceptować.
• Brakiem miłości, czyli strachem.Nie można pokochać czegoś, co jest nieautentyczne, czyli nieprawdziwego siebie, siebie nieakceptowanego. Strach jest brakiem miłości, nienawiść jest brakiem miłości, jej drugą stroną. Nienawidzimy siebie, bo siebie nie kochamy, bo siebie nie akceptujemy, bo nie rozumiemy, czym jest miłość ( nie jest myślą, miłość nie bierze się z głowy)
• Brakiem medytacyjności, czyli nadmiarem, obecnością myśli, zamieszania i fałszu wprowadzanego przez myśli.
• Odstępstwem od tu i teraz, czyli mazgajeniem się w przeszłości lub martwieniem o przyszłość
• Drogą do zrozumienia. .. jest nim każde cierpienie
• Kreacją ego, czyli czymś dla uzyskania korzyści
• Przejawem nagromadzonych  w podświadomości przedmiotów umysłu, wypartych ze świadomej części umysłu -  czyli wspomnieniami, zmartwieniami, lękami, zazdrością, poczuciem braku, poczuciem niższości, pragnieniami i strachem z nich wynikającym, przekonaniami, urazami wobec innych.
  
  

Umysł jest chorobą ... ciężką chorobą. Choroba jest przejawem umysłu w ciele ... jest swego rodzaju emocją. .. wyrazem siebie nieprawdziwego, egoistycznego, walczącego, pełnego pragnień i ambicji oddalajacych od bycia sobą. 

Samouzdrawianie w takim razie, to odkrycie kim jesteś i bycie sobą, zaprzestanie walki - oporu wobec tego, co przynosi życie. Jest akceptacją, ufnością, oddaniem się - powierzeniem się, egzystencji, Bogu, naturze, sobie samemu. To zaufanie sobie samemu, swojej własnej naturze, swojej własnej boskości.

 

Ten wykład jest trudny, bo tego nie da się wypowiedzieć słowami, nie da się zrozumieć tego intelektualnie. To trzeba poczuć, trzeba odnaleźć. Trzeba odnaleźć siebie, swoją prawdę, swoją naturę, szczęście, zdrowie. Trzeba odnaleźć zrozumienie.

Można je odnaleźć tylko w jeden sposób porzucając przyczynę: umysł – ego – wiedzę – ja – myśli.

Porzucenie tego nie może być twoim wyborem, jakimś działaniem, walką. To może być tylko zrozumieniem, odprężeniem, otwarciem się, medytacją, powierzeniem się, akceptacją – ufnością.

Porzucenie tego – najprościej – to bycie sobą.

To jedna, jedyna droga.

Na koniec powtórzę jedno zdanie: nie możemy poznać siebie, całej swojej głębi, patrząc wyłącznie na swoje odbicie w lustrze. A co możemy zrobić by siebie poznać, by dojrzeć te przyczyny i rozwiązania?

Obserwować siebie: swoje ciało i swój własny umysł, swoje myśli. Gdy staniemy obok siebie, jako świadek, obserwator, na wzgórzu, może uda nam się zobaczyć prawdę. Na pewno nam się uda, bo nic innego niż prawda nie istnieje. Cała reszta jest fałszywa.

I to tyle.

 

Piotr Kiewra