AUTOTERAPIA – SAMOUZDRAWIANIE KRĘGOSŁUPA

·        Czy słyszałeś o operacjach, lub długo trwającym leczeniu, które ludzie przeszli, a okazało się to niepotrzebne, kosztowne, a nawet szkodliwe, ból trwa nadal, albo nawet jest większy?

·        A może sam tego doświadczyłeś?

·        Czy jesteśmy nieodwołalnie skazani na ból, na cierpienia ciała związane z tempem życia, jego stylem?

·        Czy rozwiązania proponowane przez lekarzy zawsze są słuszne i są jedynymi możliwymi do zastosowania?

·        Czy istnieje sposób na skuteczne wyleczenie się z bólu kręgosłupa, miednicy, barków, bez operacji, środków przeciwbólowych, innych bardziej lub mniej tajemnych sztuk?

·        Czy możemy się obejść bez kosztownych, bo trwających całe lata terapii, takich jak masaże, naświetlania i inne?

·        Czy możemy zapobiec nawrotom bólu i niesprawności?

·        Czy istnieje sposób na zdrowie kręgosłupa, jego bezbolesne, sprawne funkcjonowanie przez całe życie, mimo korzystania ze zdobyczy cywilizacji, mimo wymogów w pracy, itp.?

·        Czy istnieje sposób na zdrowie pozostałych części aparatu ruchu: bioder, barków, kończyn, przez długie lata życia, bez tych problemów, które dotyczą większości ludzi?

Otóż istnieje.

·        I nie jest to sposób kosztowny - w zasadzie jest darmowy (prawie darmowy, o czym za chwilę).

·        Jest bezpieczny, bo naturalny.

·        Jest tak prosty, że nie mogą w niego uwierzyć ci, którzy go nie stosują.

·        Jest tak skuteczny, że aż …  jest lekceważony przez medycynę, sporą część terapeutów, bo do jego stosowania medycyna nie jest potrzebna, terapeuci są - w wiekszości – niepotrzebni (ten sposób nie przynosi zysków medycynie, producentom leków i większości terapeutów, więc są mu przeciwni, lub są wobec niego obojętni).

Jednak jakieś koszta stosowania tego sposobu trzeba ponieść, nie są one małe, lecz nieprzeliczalne na pieniądze. Ten sposób wymaga:

·        Twojego zaangażowania

·        Zrozumienia go, więc potrzebne jest szkolenie (książka, strona – blog w internecie, warsztaty, lub jednorazowa (najczęściej) wizyta u odpowiedniej klasy fachowca, by nauczyć się słuchania ciała, jego sygnałów, samodzielnego diagnozowania (lub z pomocą fachowca)

·        Systematycznego stosowania potrzebnych ćwiczeń

·        Zmiany stylu życia (małe lub duże zmiany), np. wyeliminowania przynoszących ciału szkodę nawyków, systematycznego stosowania określonej porcji ruchu, zmiany sposobu odżywiania, itd.

·        Wytrwałości, konsekwencji, systematyczności

·        Czasem trzeba wykorzystać domowe urządzenia, typu krzesło, łóżko, karimata, lub trzeba będzie zakupić jakiś sprzęt, np. ławeczkę Lajin, odpowiednie paski, itd., (więc, jest to najczęście wydatek jednorazowy i niewielki).

Ten sposób – metoda, to samouzdrawianie – autoterapia.

Tego się można i trzeba nauczyć.

Co proponuję, zatem?

Naucz się i zacznij korzystać! Gdy się nauczysz i będziesz praktykować, będziesz korzystać ze zdrowia ciała, z jego bezbolesnej służby.  A czy wiesz, czym jest wolność od bólu, od choroby, od wielkich kosztów leczenia?

To dobrze, że wiesz, ale wiedza to za mało, ważne jest, by doświadczać tego, na co dzień, przez całe życie i by doświadczali tego samego twoi bliscy. A gdy ty będziesz umiał to stosować, to ich nauczysz, wykształcisz takie nawyki u swoich dzieci.

Gdzie i od kogo się nauczyć?

Od ludzi, którzy tak żyją. No tak, ale wokół ciebie wszyscy narzekają. Więc naucz się od fachowca - od dr Brylki.

Kim jest dr Brylka?

Jest byłym sportowcem, członkiem kadry kulomiotów (wraz z Władysławem Komarem – mistrzem olimpijskim). Sport zniszczył mu zdrowie, doznał poważnego uszkodzenia kręgosłupa, a lekarze orzekli, że czeka go wózek inwalidzki. Nie poddał się wyrokowi jednak, dzięki temu poznał dogłębnie anatomię i wszystko, co związane jest z aparatem ruchu i znalazł sposób na swój własny kręgosłup. Kilkadziesiąt następnych lat życia, to ciągłe doskonalenie się, praca naukowa z tym związana, w Polsce i za granicą (Uniwersytet w Heidelbergu), praktyka i pomoc dla tysięcy cierpiących na dolegliwości pleców i całego aparatu ruchu, wykształcenie wielu swoich studentów, stusujących tę metodę (jest to tak proste, iż nawet trudno to nazwać metodą). To wszystko sprawia, iż warto się z tym zapoznać i stosować.

Jego dewizą jest nauczyć ludzi pomagać sobie samym, czyli nauczyć ich samouzdrawiania – autoterapii.

Na czym polega ten sposób?

·        

Metoda polega na poszukiwaniu i usuwaniu przyczyn dolegliwości w aktywnej współpracy z cierpiącym.

·        Jej treścią jest dokładna diagnoza, lokalizacja bólu, nauka autoterapii i przeprogramowanie stylu życia na sprzyjający profilaktyce i samouzdrawianiu.

·        Zaletą metody jest maksymalne obniżenie kosztów ewentualnego leczenia przy wyeksponowaniu technik zapobiegawczych.

·        Oryginalną częścią tej metody są proste domowe, jak również profesjonalne urządzenia treningowe.

Czego potrzebujesz? Wiedzy i umiejętności? Tak, troszkę potrzeba. By zacząć korzystać z profitów bezbolesnego życia skorzystaj z jednego z warsztatów, które dr Brylka organizuje. Skorzystaj z jego porady.

Więcej o tym na stronie dr Brylki. Tam znajdziesz kontakt, znajdziesz informacje o warsztatach, znajdziesz też pomoc w przypadku, gdy twoje dzieci mają problem z wadami postawy. Dr Brylka jest też zwolennikiem i propagatorem szeroko pojętego samouzdrawiania i właśnie w nim mam wielkiego sojusznika.

Oto jego strona:  http://dr-brylka.pl/

Wraz z dr Brylką organizuję warsztaty z samouzdrawiania – auoterapii, nie tylko w dolegliwościach pleców i aparatu ruchu, lecz też z m.in. z medycyny chińskiej – Paida, Lajin, bioaktywnego odżywiania, a nawet mentalnych i duchowych aspektów samouzdrawiania.

Oto opinia jednej z klientek dr Brylki:

 Półtora roku temu trafiłam do dr Brylki tuż przed wyznaczonym terminem operacji kręgosłupa szyjnego. Jechałam samochodem na umówioną wizytę z bolącą, sztywną szyją. Nie potrafiłam poruszać głową bez bólu. By spojrzeć w lewe, czy prawe lusterko w samochodzie musiałam obracać cały tułów.

Oprócz szyi, bolał mnie krzyż, biodro, bark. Traciłam momentami czucie w palcach. Bolała mnie głowa, kolana, całe ciało.

Zanim tutaj trafiłam korzystałam z pomocy innych terapeutów, masażu, naświetlań, prądów, pasków, no i oczywiście, z całych kilogramów środków przeciwbólowych.

Pan Teofil przeprowadził ze mną szczegółowy wywiad, zlokalizował miejsce największego bólu i nauczył mnie wykonywania dwóch ćwiczeń. Już w czasie pierwszej wizyty ból szyi minął na tyle, że mogłam poruszać głową. W czasie drugiej wizyty nagrałam sobie komórką filmik  z zaproponowanymi mi ćwiczeniami, by w domu wykonywać je dokładnie (jedno z nich było dość trudne do zapamiętania wszystkich szczegółów i kolejności ruchów).

Na drugiej wizycie się skończyło. Od tamtego czasu ból nie powraca, a jako profilaktykę stosuję specjalne ćwiczenie zaproponowane mi przez Pana Teofila.

W czasie moich trwających wiele lat problemów z kręgosłupem wydałam mnóstwo pieniędzy na różne metody leczenia, żyłam z bólem i w stresie, bo bałam się operacji (słyszałam od innych, że nie zawsze pomagają i że są obarczone ryzykiem). Ta metoda okazała się najbardziej skuteczna i jednocześnie najtańsza. Pan Teofil nauczył mnie jak samdzielnie uzdrawiać mój kręgosłup i o niego dbać.

Operacja okazała się niepotrzebna, chociaż lekarz twierdził, że się bez niej nie obejdzie i że nie będę mogła normalnie funkcjonować, jeśli się jej nie poddam.

A jednak dzisiaj funkcjonuję normalnie, mam wyprostowaną postawę, mogę unieśc ręce do góry (czego wcześniej nie potrafiłam), mogę ćwiczyć (chodzę na siłownię, mogę biegać, chodzę z kijkami. Jako profilaktykę stosuję ławkę Lajin).

Dziękuję Panie Teofilu.

Monika M. Gorzów Wlkp.

Pamiętaj! Nie kieruję Ciebie na terapie, na kosztowne leczenie, kieruję Cię do siebie samego, do Twojego samoozdrowieńczego potencjału.

Nasze szkolenia, lub wizyta u dr Brylki, ma Ci dać wiarę w siebie, w ten potencjał - nic więcej.

Piotr Kiewra

Trwonienie energetycznego potencjału

Wg nauk Wschodu, człowiek dysponuje ograniczonym, dość ściśle określonym zasobem energii życiowej. Każdym swoim ruchem, działaniem, jakimkolwiek rodzajem aktywności, wyczerpuje ten potencjał. Gdy jej zasoby ulegają zużyciu nadchodzi kres naszej ziemskiej wędrówki. Gdy magazyn jest już opróżniony, gdy się czuje jego dno, gdy koniec jest bliski, aktywność spada, organizm coraz gorzej funkcjonuje, zamierają funkcje życiowe. Wraz z końcem tej energii, życie opuszcza ciało.

Samo podtrzymanie funkcji życiowych wymaga energii: oddychanie, krążenie krwi, trawienie, przemiana materii, gospodarowanie energią seksualną, działanie zmysłów, ruchy ciała przy użyciu mięśni, ciągłe obumieranie i odnawianie się komórek, wszystkie procesy w komórkach, i wiele innych rzeczy potrzebują doładowania, potrzebują „prądu”.

Tego „prądu” wymaga też myślenie. Zużywa, go całkiem sporo, podobno na myślenie idzie jej najwięcej, nawet ponad 90% całego potencjału energetycznego. Tak podobno jest, a mało, kto sobie z tego zdaje sprawę.  

Ludzie dysponujący małą wiedzą o energiach, by przedłużyć swój żywot wymyślili … małą żywotność, życie na pół gwizdka, wieczne odpoczywanie, lenistwo, nicnierobienie, eskapizm i mnóstwo innych teorii i praktycznie podejmowanych bezczynności, po to, by oszczędzać energię.

Czy im się to udaje?

Nie. Bardzo rzadko komu się to udaje. Dlaczego?

Oto mój wgląd w tę sprawę.

Po pierwsze:

Odeszliśmy od natury w wielu zakresach życia, np. w sposobie odżywiania. Jemy głównie żywność przetworzoną, a ponieważ nasze systemy trawienne nie są z takim sposobem odżywiania kompatybilne, zużywamy na dostosowanie enzymów, przetworzenie tego w komórkach i wydalenie śmieci około pięciokrotnie więcej energii. Dlatego właśnie jesteśmy przy takim sposobie odżywiania bardzo apatyczni.

Poza tym organizm nie potrafiąc wydalić toksyn, nadmiaru pustej energii, oraz w reakcji na stres kumuluje energię, śmieci – stąd nadwaga, otyłość, a podtrzymanie tej większej masy wymaga całkiem sporych nakładów energii. Leżenie przed telewizorem niewiele tu da, bo samo życie, samo odpoczywanie nie oszczędza tu energii. Wręcz przeciwnie, znacznie zwiększa jej wydatkowanie, a więc skraca życie i to wydatnie, bo chorujemy, a to wymaga energii, nosimy większe ciężary, i coraz bardziej się zatruwamy, a to wszystko kosztuje.

Wygody, przegrzane mieszkania, nadmierna higiena, ubrania, pola magnetyczne, toksyny w środowisku, używki, leki, nawet tak wydawałoby się błahe rzeczy, jak chodzenie w butach, niedostateczna ilość światła słonecznego, złej jakości woda, zakłócają równowagę, oddalają od natury, wywołują choroby, stres, a to kolejne koszty … zwiększone wydatki energetyczne.

Po drugie:

Wielu ludzi ogranicza ruch, a ta filozofia jest szczególnie szkodliwa i paradoksalnie powoduje przyspieszenie jej zużycia.

Ograniczanie ruchu prowadzi do mniejszej sprawności całego organizmu, zakłóca się krążenie krwi, blokują się kanały energetyczne, zakłóca się gospodarka hormonalna, rośnie nadwaga, a w związku z tym przyspiesza tętno, przyspiesza oddech, nawet w spoczynku. Niezużyte, niezneutralizowane produkty stresu wzmagają te procesy. Organizm się rozharmonizowuje i popada w choroby. Samuzdrawianie jest energochłonne, a leczenie farmakologiczne to kolejne zwiększanie tych kosztów.

Wniosek: ograniczenie ruchu powoduje większe zużycie energii. Jest to paradoks, który bardzo trudno ludziom zrozumieć.

Po trzecie:

Zaręczam, tu szok będzie największy. W tym przypadku zużywamy najwięcej energii i najbardziej skracamy swój żywot, najszybciej się starzeją nasze ciała, najintensywniej zużywamy swoją życiową energię. Im bardziej staramy się ją oszczędzać, tym bardziej ją trwonimy.

Oto ta straszna dla ciebie wiadomość. Najszybciej, najintensywniej wydatkujesz swoją energię, najszybciej się postarzasz poprzez … myślenie.

To właśnie myślenie jest tą studnią bez dna, tym najmniej ekonomicznym piecem, czynnikiem, który powoduje, że zamiast iść w ślady biblijnego Matuzalema, nasz żywot kończy się 10 krotnie szybciej. Może to brzmieć niewiarygodnie, nieprawdziwie, sensacyjnie, a nawet całkiem niedorzecznie i głupio, ale … taki jest mój wgląd, tak to rozumiem i tak to rozumie wielu mistyków Wschodu i nie tylko …

Nasze ambicje, nasza gonitwa za materią, za sukcesem, za marzeniami, za miłościami, spełnianiem się oczekiwań, za naszą zaplanowaną, zaprojektowaną w szczegółach wielkością, naprężają do granic możliwości „muskuły” naszego mózgu. To wymaga wielkiej energii. Potwierdzają to naukowcy, psycholodzy, psychiatrzy, lekarze Zachodu: stres jest dzisiaj największym zabójcą - nie tylko jest zabójcą - jest energetyczną studnia bez dna.

Niezrealizowane marzenia, niemożność osiągnięcia zaprojektowanej wielkości, zbyt mały sukces, niesatysfakconujące osiągnięcia materialne, poczucie osamotnienia, nieudane życie, rodzą frustracje, urazy, zmartwienia, roczarowania, przygnębienie, smutek, depresję, psychiczne zaburzenia. Przede wszystkim rodzą wielki zgiełk myśli w głowie. A te myśli zabijają, bo trwonią naszą życiową energię, topią ją bezproduktywnie poprzez rozpamiętywanie przeszłości, oraz działanie wyobraźni – myślenie o przyszłości: walkę o lepsze jutro …

Głowa staje się poligonem atomowym, pęka w szwach od hałasu, zgiełku, wiedzy, przekonań, obecnych tam tłumów ludzi, chcianych i niechcianych rzeczy, wizerunków i ciągłych porównań, rywalizacji, ocen i … przegranych walk, upadków.

Cywilizacja stworzyła mechanizm nakręcania tego młyna, stworzyła karuzelę, z której prawie nie można zejść, bo tak pędzi. Stworzyła coś takiego jak motywację. I to właśnie motywacja nakręca spiralę, powoduje, że dziesięciokrotnie wzrastają nasze energetyczne wydatki, że aż tak bardzo rośnie koszt naszej egzystencji, naszego życia. To motywacja skraca życie, sprowadza na ludzi cierpienia.

By znowu wrócić do „raju”, mistycy Wschodu odkryli medytację, sposób na ograniczenie władzy umysłu, sposób na wyzwolenie się z „wyścigu szczurów”, na pozbycie się strachu, cierpienia, na powrót do źródła, do Boga, a więc do ciszy, do ufności, miłości, wolności, do wiecznego życia.

Oto mój wgląd, moja prawda. Dla mnie jest to prawdą. Dla ciebie moja prawda jest czymś subiektywnym, by stała się twoja prawdą, zgłębiaj ją, kontempluj, medytuj – bez oczekiwania w napięciu na reultaty, a może … z czegoś subiektywnego, przerodzi się w coś obiektywnego, w coś, co będzie twoim TERAZ, twoim życiem.

Życzę ci wielkich oszczędności energii, lecz to będzie wymagało wielkiego wysiłku, lecz mój wgląd mi podpowiada, że ta inwestycja jest bardzo opłacalna, jest tu bardzo duży procent jej zwrotu.

Zainwestuj zatem. Ten blog (i drugi, który prowadzę – znajdziesz linka do niego pod hasłem „polecany blog”) i to co napisałem powyżej, jest zestawem potrzebnych informacji do rozpoczęcia tej inwestycji.

Zacznij ją, a odkryjesz radość. Radość jest oznaką, że twój potencjał energetyczny zużywa się wolniej, bo wewnętrzna, bezprzyczynowa radość jest sygnałem, że idziesz właściwą ścieżką. Ponieważ jest z wewnątrz, nie zużywa energii. Wszystko, co pochodzi z wewnątrz jej nie potrzebuje: miłość, ufność, wolność, świadomość. Ich przeciwieństwa: strach, nieufność, przywiązania, nadmiar myśli, potrzebują i to dużo.

Wędrówka w tę stronę, nie tylko oszczędza energię, (mimo, że od tej chwili będziesz żył naprawdę totalnie) jest też wędrówką w stronę … wieczności, ale o tym, to już nie ja będę ci opowiadał.

Piotr Kiewra

O samouzdrawianiu wodą, czyli o ufności, głupcach, cudach i … mądrości ciała

Od wielu lat moim codziennym, nocnym i porannym, rytuałem stało się picie wody. Zanim wstałem, kilka razy piłem.

Dzieje się to instynktownie, po prostu, chce mi się pić. Czasem, szczególnie latem, jest to na tyle duże pragnienie, że trudno spać dalej, jeśli się nie napiję. Zawsze nalewam wtedy świeżej wody do szklanki, prosto z kranu i piję. Jest to najczęściej jednorazowo nieco więcej niż pół szklanki, czyli około 150 ml, rzadko więcej.

I tak kilka razy, 3-5 razy w odstępach czasowych, różnych, ale najczęściej wychodzi to po pół godziny – godzina. Oczywiście na pusty żołądek.

Jak już powiedziałem działo się to instynktownie i od wielu lat, właściwie od dzieciństwa. I nie widziałem w tym nic niezwykłego, czy pozytywnego, a nawet odwrotnie, wydawało mi się to kłopotliwe. Po prostu piłem i nie zastanawiałem się nad jakimiś szczególnymi walorami tego porannego zwyczaju i potrzeby zarazem.

I pewnego dnia znajduję materiał na facebooku, w którym podaje się poranne picie wody na pusty żołądek, jako cudowny sposób na zapobieganie i leczenie wielu chorób. Tak wiem, że woda jest cudownym lekiem, ale tutaj oprócz tych właściwości wody, mówi się o tym, by stosować poranne picie 4 szklanek wody, na pusty żołądek, co najmniej 45-60 minut przed jedzeniem, jako celową kurację leczniczą.

Jaki wniosek z tego wypływa?

Wiele wniosków, ale jeden dla mnie jest szczególnie ważny: nasz organizm, nasze ciało, wie, co jest mu potrzebne i potrafi nam to okazać. 

I gdy się nad tym zastanowić, to nie ma tu żadnego wielkiego odkrycia. Jest to zgodne z naturą: tak jest u zwierząt i jeśli człowiek nie ma zagubionego instynktu, to tak jest u człowieka. Poranne picie jest czymś instynktownym, zupełnie naturalnym, a więc zdrowym. 

Problemem naszym natomiast jest, by w odpowiedni sposób korzystać z tego instynktu, by odbierać, odczytywać te sygnały. Trzeba więc obserwować własne ciało, słuchać jego podpowiedzi, bo ono nie tylko sygnalizuje swoje potrzeby, np. ruch, bliskość, seksualność, pragnienie, głód, chęć snu i odpoczynku, ale też pokazuje swoje niezadowolenie z naszego stylu życia, czy wręcz symptomy chorób i same choroby. Idzie jeszcze dalej: potrafi pokazać nam rozwiązania, sposób samouzdrawiania. I to o czym wyżej piszę, jest nie tylko zaspokajaniem pragnienia, potrzebą wypicia wody z powodu odwodnienia, lub konieczności pozbycia się toksyn z organizmu, ale również podpowiedzią, a zarazem jego działaniem samo-uzdrawiającym.

I nie jest tu ważne to, że nie wiemy o jakie schorzenie lub symptomy chodzi, ważne, że organizm nam to sygnalizuje i jednocześnie podejmuje kroki, i zapobiegawcze, i lecznicze. Naszym zadaniem jest mu zaufać i poddać się jego wskazówkom i wykonanej już pracy.

Trzeba się nauczyć go słuchać, obserwować i rozmawiać. No i trzeba mu pomagać, a nie przeszkadzać. Częściej mu jednak przeszkadzamy, co doprowadza do rozharmonizowania, do zachwiania równowagi w komórkach, tkankach, organach i całości. Dla naszego ciała, nasza głuchota, ślepota i głupota to wyrok. Ono walczy i wysyła coraz silniejsze sygnały, ale w pewnym momencie się poddaje, bo z głupotą, ślepotą i głuchotą nie wygra, z powodu naszej pychy, ego, zbyt dużej, ale nieprawdziwej wiedzy, a przede wszystkim z powodu braku ufności.

Mówię, że jeśli zaufamy ciału to nie ma powodu, by się wgłębiać w nazwy schorzeń, powinny nas jedynie zastanowić przyczyny – musimy je znaleźć w naszych nawykach, przekonaniach, stylu życia, sposobie myślenia, bo przyczyna jest zawsze i ciało doskonale je zna i podpowiada.

Tylko głupcy i ignoranci nie są w stanie ich odczytać. Nie bądź więc głupcem i ignorantem, bo inaczej drogo za to zapłacisz: chorobą, skróconym życiem, wysokimi kosztami leczenia, stratą czasu, niepotrzebnie przedłużającym się cierpieniem i bólem, zmniejszonym potencjałem rozwoju, dyskomfortem, złym samopoczuciem. Nie są w stanie, ponieważ gorączkowo poszukują metod leczenia na zewnątrz, poszukują leków, medyków, cudów, a ignorują to, co na tacy daje im własne ciało. Daje im właśnie cud – cudowny sposób na ratowanie własnego zdrowia i życia, a my tego nie zauważamy, bo …

Nie są w stanie wykorzystać tych cudów, bo umysł im każe biegać: gonić za i uciekać przed fatamorganami, obiecując szczęście i same profity, podczas gdy w ten sposób przyczynia się do unicestwienia i ciała i siebie.

Tak, ufność to, wraz z wolnością i miłością, największa wartość duchowa. Bez niej „każdy sobie rzepkę skrobie”, czyli ciało i umysł idą własnymi ścieżkami, bez porozumienia i bez zdrowia – ku samozagładzie.

Tak, ufność to worek z cudami, to skrzynka pełna tajemnych dla nauki, dla rozumu rzeczy – cudów, lecz głupcy w to nie wierzą, bo są głupcami, bo słuchają „głupot” swojego własnego rozumu, zamiast mądrości ciała, mądrości natury, mądrości … wody.

Taka jest prawda, a te tak proste prawdy potrafi pokazać woda. I czy potrzebujemy to w jakikolwiek sposób rozumieć, badać, znajdować przyczyny i skutki, analizować naukowo, badać pod mikroskopem? Nie! Ufnośc to ufność. Ufność to wartość duchowa, jak powiedziałem powyżej, więc poza zasięgiem rozumu, jedyne czego rozum potrzebuje to jej się poddać, poddać się życiu – zaufać.

To jest ufność: PODDANIE SIĘ, AKCEPTACJA, A NIE WALKA.  

Czy bąk zastanawia się, dlaczego lata? Nie, bo gdyby się zastanawiał, to by nie latał, nauka podpowiedziałaby mu, że w jego przypadku latanie nie jest możliwe, bo wg fizyki ma za małą powierzchnię skrzydeł do … ale to dla niego nieistotne. W naszym, ludzkim ujęciu, jest głupcem, bo nie słucha rozumu, ale tak naprawdę jest mędrcem, właśnie dlatego, że go nie słucha.

I to jest paradoks, który bardzo trudno zrozumieć umysłem: mędrcy są mędrcami, bo nie słuchają rozumu, lecz mądrości z innego źródła.

W umyśle nie ma mądrości, w umysle jest wiedza, a wiedza i mądrość, to zupełnie dwie różne rzeczy.

I to by było na tyle.

Link do innego mojego tekstu o wodzie, oraz do filmu o samouzdrawianiu wodą:  

http://piotrkiewra.blogspot.com/2014/02/osiem-szklanek.html

Polecam całą serię filmików o samouzdrawianiu, lecz skierowana ona jest do ufnych 

Piotr Kiewra

Modlitwa o zdrowie

Modlisz się o zdrowie, pragniesz go.

Tylko, jak Bóg ma wysłuchać twej modlitwy, do której ma się przychylić, gdy wysyłasz mu dwie sprzeczne: jedną w prośbie, drugą w praktyce życia?

Palisz, pijesz, źle się odżywiasz, nie ćwiczysz, siedzisz przy grzejniku, żyjesz w stresie, lęku, martwisz się, masz negatywne myśli, nie ufasz swojemu ciału, jego mocy samoozdrowieńczej, nie kochasz – nienawidzisz siebie, a mimo to śmiesz prosić o zdrowie?

A może jest jeszcze gorzej, może, tak naprawdę, nie chcesz zdrowia? Może choroba zapewnia ci profity: rentę, zasiłek, zainteresowanie i współczucie bliskich, może się tobą zajmują, dzięki chorobie nie czujesz się samotny? Nie jest tak? 

Nie ma mowy, nie dostaniesz go, bo jesteś nieodpowiedzialny, nie możesz się zdecydować, czego naprawdę chcesz, jesteś hipokrytą, łgarzem, a nawet przestępcą.

Jeśli podejmiesz decyzję, wtedy twoja modlitwa zostanie wysłuchana. Dopóki tego nie zrobisz, szkoda twoich kolan, ofiar na tacę, czasu.

Wtedy okaże się, że nie będziesz musiał o nic prosić, zdrowie dasz sobie sam, bo ono w tobie jest, jest twoją naturą – tylko, że je niszczysz: stylem życia, myśleniem, brakiem ufności.

Zrozum, czym jest modlitwa, nie jest prośbą, słowem, jest uczuciem. Otwórz serce na siebie, nie niszcz siebie – to będzie twoja modlitwa.

Mówi się w oparciu o naukę, ale i dawne przekazy duchowych mistrzów Wschodu, że większość chorób jest w głowie – są wywoływane poprzez myśli, a później uwidaczniają się w ciele. Czyli inaczej mówiąc, twoje myśli są „modlitwą” – prośbą: jeśli myśli są negatywne – tracisz zdrowie (nie od razu – z czasem), jeśli są pozytywne – zachowujesz zdrowie. Twoje ciało słucha twojej głowy, wykonuje jej polecenia. Na przykład jeśli lękasz się jakiejś choroby, często o nich rozmawiasz i myślisz, to tak jakbyś o nią prosił, jakbyś się o nią modlił.

Stres, lęk, strach, brak akceptacji samego siebie, nieufność w stosunku do mądrości ciała wywołują choroby – są rodzajem negatywnej modlitwy.

I odwrotnie, ufność, akceptacja, głębokie porozumienie ze swoją istotą (poznanie siebie) odbudowuje zdrowie, pozwala je utrzymać – jest rodzajem pozytywnej modlitwy.

Ty jesteś więc panem swego losu, bo ty wybierasz rodzaj modlitwy i ty jesteś tym, który tej modlitwy wysłuchuje i ją wprowadza w czyn. Ty programujesz swoje zdrowie, w większości nieświadomie.

Lecz twoja nieświadomość nie może cię usprawiedliwiać. Stań się więc świadomym wszystkiego – każdej modlitwy, każdej myśli, siebie.

Bycie świadomym, to bycie świadkiem każdego kroku, każdego gestu twego ciała, każdego oddechu, ale przede wszystkim każdej myśli.

Już samo obserwowanie swoich myśli uzdrawia, bo jest pozytywnym rodzajem modlitwy. Jest modlitwą bez słów, bez próśb.

Stań się więc świadomym, stań się świadkiem i stań się zdrowym.

Piotr Kiewra  

Schody

Ten blog jest udostępnianiem mojej drogi samouzdrawiania. Odkrywam ją w naturze, w samorozwoju i poprzez duchowość. Są to swego rodzaju schody, po których stąpam, a gdy sprawdzę, przejdę, doświadczę, dzielę się z innymi.

Tylko uwzględnienie całości daje pełne rezultaty, prowadzi do zdrowia, samouzdrowienia i błogostanu, a tak naprawdę do poznania siebie. Im lepiej siebie znasz i kochasz, tym jesteś zdrowszy, tym lepiej rozumiesz świat, tym więcej dostrzegasz w nim piękna, tym jesteś szczęśliwszy, tym bardziej spełniony i tym bardziej ufny.

A ufność to najpotężniejsza siła w samouzdrawianiu, to moc pełni życia.

Są trzy etapy samouzdrawiania, trzy kolejne kawałki drogi do pokonania, trzy prace do wykonania. Na każdym z nich jest trochę schodów.

Pierwszy to porozumienie z ciałem, zrozumienie jego potrzeb, słuchanie jego głosu, odkrycie jego natury i zharmonizowanie się z tym. Ciało wywodzi się z natury, więc najlepiej się czuje w pełnej harmonii z nią. Mówię tu nie tylko o byciu w naturze, o byciu jej częścią, o oddychaniu jej świeżością i jej mocą życia, mówię też o naturalnym odżywianiu, karmieniu ciała nieprzetworzoną żywnością, dostarczaniu odpowiednich, zgodnych z jego potrzebami, dawek ruchu. Ciało potrzebuje nie tylko ćwiczeń fizycznych, potrzebuje ćwiczeń jego odporności, czyli obecności czynników, które podnoszą jego próg adaptacyjny do zewnętrznych warunków, czyli potrzebuje narażania się na niewygody, na wirusy, bakterie, zimno, ciepło, itp. Ciało potrzebuje wolności od ciężarów, które na niego nakładasz w postaci toksyn, złych myśli, używek, chemicznych śmieci, nadmiernego stresu.

Drugi, to zrozumienie, że umysł ma nam służyć, a nie nami rządzić. To jest najtrudniejsza praca do wykonania i właściwie niemożliwa do zrobienia bez trzeciego etapu. Tutaj trudności do pokonania to jak próba wejścia w sandałach i letnim ubraniu na Mount Everest, jak przepłynięcie oceanu wpław z kamieniem u szyi (nie za duży, by utonąć, nie za mały, by poczuć trud).

Umysł jest kreatorem, tworzy i dobre i złe rzeczy. Jest przyczyną problemów, tworzy je i buduje swoje znaczenie próbując je pokonać, jest też przyczyną chorób. Większość chorób ma podłoże psychiczne. Umysł to decyzje, to myśli, wyobrażenia. Nasze wychowanie, wpływ innych ludzi, przekonania, nawyki, wiedza stworzyły z umysłu władcę absolutnego, a rozwój polega na odwróceniu tego, na uczynieniu z cesarza sługi. Dlatego porównuję tę pracę do wspinaczki na Everest i przepływania oceanu, bo to miara ogromu pracy do wykonania.

Na starcie jest wiedza, nawyki, są przekonania, jest ego, na mecie jest ufność.

Ufność to klucz do zdrowia, do poznania, do szczęscia, do miłości. By się nauczyć tym kluczem posługiwać i poddać się tej drodze, zobaczyć, co jest na szczycie służy kolejny etap.

Trzeci, to duchowość. Duchowość to nic innego jak poznanie siebie, swojej prawdy, prawdy w ogóle. Nie da się wykonać na tym etapie żadnej pracy, jeśli nie połączy się jej z drugim etapem.

Motywacji do tej pracy dostarcza cierpienie. Tak naprawdę choroba, cierpienia mentalne służą dobremu celowi, samorozwojowi, samouzdrawianiu, zrozumieniu. 

Cierpienie i choroba wprowadzają do życia potrzebę poszukiwania drogi do zrozumienia. Jeśli się tak podejdzie do tematu, jeśli jest się wdzięcznym za choroby i cierpienia, jest szansa na wejście na szczyt. Jeśli nie pokona się własnego umysłu, czeka nas destrukcja zanim przyjdzie zrozumienie.

Motywuje do pracy cierpienie, a przewodnikiem, światłem jest radość.

To jedyna droga na szczyt i tu są największe tajemnice, tu jest szansa na odkrycie pełni swojej mocy, pełni potencjału – również zdrowia.

Na tym etapie jest pięć schodów, pięć prac do wykonania, jest praca z pięcioma siłami. 

Oto one:

1.     Pierwszą jest intensywność. Bądź totalny, żyj pełnią, żyj na sto procent, rób wszystko z pełną intensywnością. Jeśli tańczysz, pracujesz, chodzisz po górach, uprawiasz sport, rób to totalnie, poświęć się temu całkowicie. Jeśli kochasz, to kochaj, by nie starczyło już siły na nic innego, byś nawet nie mógł pomyśleć, by znikła twoja głowa, by się zatraciła, byś zapomniał o sobie. Jeśli pracujesz, to stań się tak zajęty pracą, by była tylko ona, itp. Czyli intensywność.

2.     Drugą jest oswojenie. Rób to, co kochasz, to, co chcesz robić, stawaj się tym, kim chcesz być. Ćwicz się w tym stawaniu, w malowaniu, biegu, pracy i ćwicz, ćwicz, ćwicz. Chłoń to, czego naprawdę chcesz. Porzuć natomiast to, nie używaj tego, czego nie chcesz. Ćwiczenie sprawia, że tworzysz w ten sposób drogę, którą to, czego chcesz przychodzi do ciebie. Nieużywanie sprawia, że droga się zaciera, i nie przychodzi do ciebie to, czego nie chcesz. Tu trzeba uważać, ponieważ mowa tu jest również o ćwiczeniach związanych z umysłem. Jeśli nie chcesz w swoim życiu strachu, ale jest on ciągle w tobie obecny, bo ćwiczysz myślenie o swoich strachach, to asfaltujesz dla swoich strachów, drogę do siebie.

3.     Trzecią siłą są białe nasiona. Porzuć wszystko, co jest czarne: zło, zazdrość, zaborczość, chęć dominacji, nienawiść. Jeśli się pojawiają ich czarne nasiona, obserwuj je, wchłoń w serce i zamień w ten sposób na białe nasiona: miłość, współodczuwanie, służenie, szczerość, wrażliwość, uważność. Z białych nasion wyrosną białe kwiaty, wyrośniesz ty, twoja prawda, twoja pełna moc, uwolni się twój cały potencjał.

4.     Czwartą siłą jest wyrzeczenie się myśli skupionych na ego. Obserwuj je a jeśli cokolwiek się pojawi, odłącz się od tego. Każdej takiej myśli, natychmiast ścinaj głowę, nie zwlekaj, bo zwlekanie dodaje im energii.

5.     Piątą siłą jest dzielenie się dobrem, które się u ciebie pojawia. Gdy pojawia się miłość, natychmiast się nią podziel, gdy pojawia się uśmiech, radość, natychmiast tym obdzielaj, natychmiast poświęć to dla dobra innych. Obdarowywuj wszystko i wszystkich. W tej duchowej ekonomi jest taka zasada, że jeśli dajesz (bezwarunkowo, bezinteresownie), to otrzymujesz, im więcej dajesz, tym więcej otrzymujesz. To przeciwieństwo ekonomii z rzeczywistości zewnętrznej, bo tam, by mieć – gromadzisz, by mieć żebrzcież, kradniesz, udajesz sierotę, lub kupujesz za nieobecność, za nieszczęście, brak miłości, za zdrowie, itp.

Dzięki schodom, dzięki zrozumieniu, osiągasz szczyt, a z niego widzisz cały świat, kosmos, a przede wszystkim siebie. Ta głęboka znajomość sprawia, że potrafisz uzdrawiać swoje ciało, swój umysł, relacje, ale potrafisz też naprawiać świat. Jednak nie zrozumiesz tego, póki nie spojrzysz ze szczytu, póki nie doświadczysz. Tego nie można opanować tak jak wiedzę, tę drogę musisz przejść. Znajomość siebie to nie wiedza o sobie, to bycie sobą. Przejdź tę drogę, wejdź po schodach na górę, a się przekonasz, o czym mówię. W innym przypadku to niemożliwe. Dołącz do mnie w tej wspinaczce.

Piotr Kiewra, na podstawie Osho, Księga mądrości

Szukając siebie

To, że nie wiesz, kim jesteś jest przyczyną wszystkich twoich problemów: cierpienia, nieszczęścia, braku miłości, braku zdrowia.

Człowiek jest jedyną istotą na ziemi, która szuka siebie. W jego głowie toczy się nieustanny, uporczywy i bolesny dialog, padają pytania i odpowiedzi.

W kontekście rzeczywistości, a przede wszystkim relacji z ludźmi – bycia wrażliwym na swoim własnym punkcie - poczucia własnej wartości, ciągle powtarza się pytanie: kim jestem?

Szukanie odpowiedzi trwa całe życie i nigdy ostatecznie taka odpowiedź nie jest gotowa. Nigdy nie jest … chyba, że przestaniemy się identyfikować z twórcą całego zamieszania, czyli umysłem, bo tak naprawdę na to pytanie nie ma odpowiedzi, lub odwrotnie jest ich miliony.

Nie może być odpowiedzi, bo umysł funkcjonuje na zasadzie porównań z innymi, a w tym nigdy nie będziemy się czuli dobrze, bo zawsze się znajdzie ktoś, kto nas przygniecie swoją urodą, elokwencją, sukcesami, tzw. „szczęściem”, lub choćby stanem konta, albo, wręcz odwrotnie, wszędzie napotkamy ludzi, którzy są większymi od nas sierotami, czy żebrakami, kogoś, kto bardziej niż my zasługuje na współczucie.

Trenerzy rozwoju osobistego, różni guru, autorzy poradników dla zagubionych wśród takich pytań, radzą: odkryj kim jesteś, bądź sobą. Lecz wielu z nich, prawie nikt tego nie mówi, by nie zadawać takich pytań dla własnego umysłu, bo to on jest źródłem problemów, bo on doprowadził do tego, że jesteśmy wszystkim i niczym, doprowadził nas do wiecznego chcenia, by być większym, bardziej znaczącym, bogatszym, interesującym, mądrzejszym, więcej wiedzącym, itd. To z jego powodu jesteśmy w ciągłej drodze, ciągle szukamy, ciągle mamy nadzieję i ciągle dowiadujemy się, że nic nie wiemy.

Myślę, więc jestem jest całkowicie fałszywe. A mimo, że takie jest, z uporem większość ludzi utożsamia się ze swoją myślą, a póki się z nią identyfikuje nie odkryje prawdy o sobie. Zdaj sobie z tego sprawę.

Jeśli uważasz, że wiesz kim jesteś, albo, że powinieneś się tego dowiedzieć, to znak, że nie wiesz i póki będzie w tobie przekonanie o tej powinności, to się nie dowiesz.

Wielu ludzi jest przekonanych, że wiedzą kim są, i że należy się pogodzić z jakąś konkretną wizją, np. byciem nieszczęśliwym, byciem niekochanym, że trzeba zaakceptować swoją karmę i mówią do siebie: jestem jaki jestem i nic na to nie poradzę, tak miało być, Bóg tak chce, taki mój los.

Problem w tym, że zgadzają się na nieprawdziwego siebie, bo przekonanie twojego umysłu na twój własny temat jest absolutnie nieprawdziwe. Twój umysł nigdy nie ma racji, żaden z ludzi – z nieświadomych ludzi, na twój temat też nie zna prawdy. Nie jesteś umysłem. Nie możesz się identyfikować z tym, co na twój temat mówi twoja własna głowa, bo w głowie nie ma prawdy, bo prawda nie jest myślą. Myśl jest osądem, wynikiem porównania, przekonaniem, prawdą większości, odbiciem znaczenia jakie masz w społeczeństwie, wyobrażeniem. Po prostu nie jesteś kimś, za kogo się uważasz i nie jesteś też kimś, kim chciałbyś być.

I właściwie to powinno wystarczyć. Nie musisz sobie zadawać więcej tego pytania, bo żaden ptak, żaden słoń i żadna mrówka sobie tego pytania nie zadaje, a jest sobą. Paradoks polega na tym, by przestać szukać siebie, a wtedy dowiesz się kim jesteś – poczujesz to. A gdy to poczujesz staniesz się wreszcie szczęśliwy.

Ktoś ci powiedział: szukaj a znajdziesz, więc szukasz. Lecz szukałeś nie tam, gdzie powinieneś i nie przy pomocy właściwego narzędzia. I niepotrzebnie szukałeś, bo już jesteś sobą, lecz dopóki szukasz, nim nie będziesz, bo dopóki szukasz, masz nadzieję być kimś innym niż jesteś. To obłęd.

Dopóki to pytanie w tobie ciągle się rodzi, nie ma szans na to wielkie odkrycie.

Póki się martwisz, czujesz się nieszczęśliwy, samotny, niekochany, póki cierpisz i masz problemy, póki jesteś niespokojny i pełen myśli – nie jesteś sobą. Nadal nie wiesz kim jesteś.

Komu zadać takie pytanie – kim jestem? Zapytaj, bez słów i myśli, swego istnienia, swojej największej głębi, swojej prawdy, nie swego umysłu. Ale nie musi to być pytanie, wystarczy obserwacja swego umysłu i twoja obecność w TERAZ.

Po czym możesz poznać siebie?

Gdy poczujesz radość, bezgraniczne szczęście, spokój, bezwarunkową miłość do siebie samego, połączenie ze wszystkim, gdy będziesz wolny od oczekiwań, od słów i myśli, to wtedy poczujesz, bez żadnych przymiotników: JA JESTEM. Wtedy będziesz sobą i odkryjesz, że zawsze nim byłeś i że poszukiwania oddalały cię od tego momentu.

Jeśli do tej pory nie zdawałeś sobie sprawy, co tak naprawdę jest celem twego życia, to zdaj sobie wreszcie z tego sprawę - celem jest twój rozwój, a rozwój to nic innego jak odkrycie tej duchowej prawdy - JA JESTEM.

Piotr Kiewra, na podstawie Eckhart Tolle, Nowa Ziemia oraz Osho*   

*Nie jestem ci w stanie wytłumaczyć i opisać drogi ku odpowiedzi, kim jesteś. Skorzystaj z drogi mistrzów: Osho, Eckharta Tolle i innych.

Czarne i białe nasiona

Pragniesz dobra, miłości, pokoju, dobrobytu, zdrowia? Pragniesz by tymi wartościami żył świat?

Pragniesz tego całym sobą, mówisz o tym, myślisz, praktykujesz działania temu służące, czyli wysiewasz białe nasiona. Białe nasiona to źródło tych wartości, z nich wyrastają kwiaty i owoce twoich pragnień.

Lecz, czy tak jest naprawdę, czy wysiewasz rzeczywiście białe nasiona, czy jednak wysiewasz czarne nasiona? Czy przypadkiem, z powodu twojego niezrozumienia, nie wysiewasz tego, czego nie pragniesz, nie wysiewasz odwrotności tego, czego pragniesz?

Większość ludzi tak ma. Być może ty również.

Czy myślisz, czy koncentrujesz się na złych rzeczach, myślisz, mówisz o nieszczęściach, złu, nienawiści, strachu, chorobach, bólu, cierpieniu? To są czarne nasiona. A co gorsze, może walczysz ze złem, nauczasz o walce, motywujesz innych do walki, poznajesz zło, strach, nienawiść, by lepiej poznać przeciwnika? Może tak to właśnie argumentujesz. Może uważasz, że by zapanowało dobro, to trzeba zwyciężyć zło.

Tak, w ten sposób wysiewasz czarne nasiona. Osiągasz odwrotny efekt od zamierzonego. Niestety to jest pułapka, to jest ten paradoks, w który zaplątuje się większość. Pragną dobra i miłości, a krzewią zło i strach, wysiewają czarne nasiona zamiast białych.

Tak jest na poziomie twojego indywidualnego życia, tak jest i w całości.

Nie przejmuj się złem, nie skupiaj się na czarnych nasionach. Skup się wyłącznie na białych nasionach, a one zwyciężą, one wyrosną. Ty dodajesz energii nasionom, twoja myśl i działanie, twoja walka, karmią te nasiona.

Wysiewaj więc wyłącznie białe. Czarne pochłaniaj, wpuszczaj do swego serca, bo ono ma siłę poprawiania. Miłość tam tkwiąca ma zdolność przemieniania czarnych nasion na białe.

Całym sobą, myślą, mową i uczynkiem, siej białe nasiona. I dziel się ich kwiatami i owocami.

Piotr Kiewra